Een kinderverjaardag is altijd weer spannend. Niet alleen voor het kind, maar ook voor de ouders. Of laat ik gewoon voor mezelf spreken, voor mij dus. Lina is in juni jarig en begint na het vertrek van de oude mannen met baarden in december al af te tellen naar haar verjaardag. Het lijstje van Sinterklaas ligt verfrommeld in de hoek. Een nieuw vel wordt ingericht. Na Pasen, vind ik het een mooi moment om het lijstje er eens bij te pakken en dan slaan bij mij ook de zenuwen toe. Op welke dag valt het? Wanneer vieren we het? En het kinderfeestje? Wat gaan we dan doen? Wie nodigen we uit? Wat trakteren we op school? En op de naschoolse opvang? Data blijken zo geprikt, nu de rest nog.
Uitdelen is een apart verhaal. De eerste keer, op de crèche toentertijd, kon ik nog aankomen met een gezellig tasje, met rozijntjes, Nijntje koekje, schepje of bad speeltje. Kaartje eraan en klaar. Totdat bleek dat ik zo origineel niet was en Lina er niet meer bij paste in bad, door de overkill aan plastic meuk. Exit badeend. Maar aan creativiteit geen gebrek. Nou was Lina er met haar 2 jaar ook niet bepaald mee bezig, dus ik kon doen wat ik wilde. Het werden poppetjes. Nee, niet van wc-rolletjes, ik wilde mijn moeder niet na-apen. Die had ik zelf al uitgedeeld met de troetelbeertjes (wie kent ze niet) en een jaar later met my little pony. En omdat zij er vroeger veel tijd aan kwijt was geweest, vond ik dat ik daar een voorbeeld aan kon nemen. Ik herinnerde me hoe ik de blits maakte met muizen (Raiders, tegenwoordig Twix genaamd, in zilverfolie), horloges en andere originele knutsels.
Dus ik beplakte 22 pakjes drinken met gekleurd papier, maakte 44 trappetjes in bijpassende kleuren en bond een ontbijtkoekje in telefoonvorm en rietje met diertje op de rug, met een matchend lintje. Gezichtje en haren of hoedjes van papier (zelfgevouwen uiteraard) erop en klaar waren de kezen. Ik kan me het niet meer precies herinneren (verdrongen denk ik), maar het zou me niet verbazen als ik hier vele uren zoet mee ben geweest. Wat ik me achteraf pas realiseerde dat een kind van 2 zo’n traktatie echt niet op waarde weet te schatten. Dat ze elkaar aanstoten ‘goh, die moeder van Lina heeft zichzelf overtroffen dit jaar’.
Bij het naar school gaan, moet je wel weer uitpakken natuurlijk. Ik herinnerde me dat nog goed van vroeger. Hoe leuk. Wat mij is bijgebleven, dat de ‘nerds’ stokjes met fruit, kaas en worst uitdeelden en de rest moeders knutsel/frutsels. Hoe ouder Lientje werd, des te meer inspraak kreeg ze. Zo maakten we al eens soepstengels met snoepwormen aan een snoeptouwtje, hoedjes met popcorn en vaak op de kinderopvang ijsjes. Dit jaar wilde ze stokjes uitdelen…met worst en kaas. Ik kreeg flashbacks en pakte mijn map met verjaardag ideetjes erbij, maar wilde me niet opdringen. De sneeuw was ook pas net van de stoep, dus we hadden geen haast. En niks zo veranderlijks als een kind. Ik las intussen het magazine MAMA, over gezonde traktaties en ben het er eigenlijk wel mee eens. Hoeveel verjaardagen/feestjes niet gevierd worden met een vreetfestijn. Het stokje kreeg al iets meer voet aan de grond. En na maanden dacht Lina er nog steeds hetzelfde over. Na wat research, blijken niet alleen ‘nerds’ gezonde dingen uit te delen. Ik probeerde het nog 1 keer met een uitdeelcadeautje (tattoopennen of andere rommel), maar ze rolde met haar ogen ‘dat doet niemand mam’. Met de nadruk op mam. Ik legde me erbij neer.
Tijdens een gezellige shopsessie kwamen we grote parapluutjes tegen bij de Hema. ‘Zullen we het daar dan aan doen?’ vroeg ik voorzichtig. Want zoals Lientje graag hetzelfde doet als de rest, krijg ik daar recalcitrante jeuk van. Gelukkig vielen de parapluutjes in goede aarde en bedachten we wat eraan geprikt kon worden. Na ellenlange debatten waren we eruit; druifjes, een roomsoesje en een marshmallow. Half gezond/half ongezond. Een mooie middenweg. En omdat het op de 18e tropische temperaturen aannam, werd ook de watermeloen volledig naar binnen gewerkt. Iedereen blij!
Het weer is namelijk ook altijd een dingetje. Want vier je het kinderfeestje buiten, is het toch wel fijn dat de ballerinaatjes niet gevuld worden met hagelstenen. Dus de eerste kinderfeestjes vierden we thuis, was je flexibel qua binnen vs buiten. Het eerste feestje begon met cadeautjes verstoppen en cakejes versieren. Dit werd uiteindelijk traditie (I like!). Het tweede deel hadden we een speurtocht in gedachten. Harm had een schatkaart in puzzelvorm geknipt en een route buiten uitgezet. Half door de tuin (lees oerwoud) van de buurman, want die was er zelden. Spannend dat ze het vonden. Totdat meneertje wijsneus bedacht, dat je ook alvast vooruit kon rennen, zonder de opdrachten uit te voeren. En zo zat de schatkaart binnen 5 minuten al in elkaar. Hier hadden we 1,5 uur voor uitgerekend. Beduusd keken we elkaar aan. Gelukkig was Harm de beroerdste niet en wierp hij zich op als doelwit. Voor de waterballonnen (altijd handig om in huis te hebben, bleek maar weer eens). Terwijl iedereen zeiknat achter Harm aan rende, hoorde ik ze tegen elkaar zeggen ‘dit is het beste feestje ooit’.
Nou zou je denken dat we het jaar daarop alleen zakken waterballonnen hadden aangeschaft, maar dat is onze eer te na. Na de misselijkmakende ronde met cake, hadden we een heel programma met originele spellen. Bijvoorbeeld dobbelen en bij een 6, moest je handschoenen (van Harm) en een muts aantrekken en dan mocht je zoveel chips eten als je wilde. Totdat de volgende 6 gooide. Laten we het erop houden dat uiteindelijk iedereen onder de tafel tussen de chips lag te rollen, alsof ze rechtstreeks uit een Derde Wereldland waren overgevlogen. De vetvlekken in onze houten vloer waren al een prachtige herinnering op zich, totdat Harm riep ‘wie wil er een ijsje?’. Terwijl het grut mijn huis omtoverde tot een plakkerige druipsteengrot, greep ik naar mijn valiumpot. Harm daarentegen, greep vol blijdschap de waterballonnen en zijn kans omringd te zijn door velen kinderen. Terwijl zij buiten ‘het beste feestje ever’ ervoeren, boog ik me over de plakkerige klonten chips in de groeven van de vloer.
Omdat ik na zo’n feestje nog een week nodig heb om te revalideren, probeerden we bij Lina te polsen, hoe ze tegenover een ‘extern’ feestje stond. Vet cool, vond ze. Maar een zwembad of klimparadijs, vonden wij geen optie. Een schilderworkshop dan? Lekker kliederen met verf. Bij een ander thuis. Topidee. Na de traditionele start van het feestje reden we naar het pittoreske Heusden. Hier werden we ontvangen door een artistiek stel, wat waarschijnlijk kinderloos was. De kinderen kregen ‘ranja’ met een rietje, wat uitleg en een vel papier om eerst te tekenen. Lina had alleen een kereltje uitgenodigd met een bepaald soort creativiteit. Hij tekende mensen in zulke standjes, dat de Kamasutra er inspiratie uit kon putten. Helaas gaf hij er ook toelichting bij, hardop. En als hij dacht dat je het nog niet gezien had, liep hij er mee langs en wreef het even onder je neus. Zo ook bij de kunstenaars. Die liepen rood aan (ik dacht dat die kunstenaars altijd zo vrijgevochten waren?) en stamelden dat dit niet de bedoeling was. Maar het schilderen was top. De dolfijntjes en hartjes (wat meneertje viezerik heeft geschilderd, is me ontschoten) mochten drogen. Wij nuttigden nog wat pannenkoeken in het restaurant in de buurt en haalden na afloop de kunstwerkjes op.
Vorig jaar gingen we nog een stapje verder in de uitbesteding. De kids mochten survivelen bij de Kurenpolder (strandje). Onder netten doorkuipen, commando’s uitvoeren, een vlot bouwen en er uiteindelijk mee varen. En dat met een zelfgemaakte hoofdband met camouflagevlekken. Hoe stoer. Na afloop marshmallows roosteren boven een vuurtje en de dag misselijk eindigen met friet. En wij hoefden er alleen omheen te rennen met fototoestel en camera. Prima, met hoofdletter P! Dit uitje was voor iedereen wel een hoogtepuntje.
Weer iets origineels bedenken, bleek niet moeilijk, na een dagje Duinoord. Een soort all inclusive speeltuin met echt gave toestellen en eten pakken zoveel je wilt. Met als klap op de vuurpijl, een klimparcours hoog in de bomen. Met touwladers en kabelbanen. Met Hemelvaartsdag was het ook zo extreem warm en bedacht half Nederland in de touwen te willen hangen, met als gevolg dat Lina 2,5 uur moest wachten totdat ze de bomen in kon. Dat zou vandaag vast anders gaan, het is tenslotte een gewone woensdagmiddag. Maar voor de zekerheid sloegen we een keer de traditie over en reden we snel naar Helvoirt. All you can eat blijkt een enorme trigger voor de oer-Hollandse meiden. Gratis is gratis. Lientje begint met een zelf belegd broodje gezond, maar eindigt met 2 ijsjes, 2 slushpuppies en een cakeje. Ach, ze is maar 1 keer per jaar jarig. En het kan erger, blijkt. De pizzapunten en borden vol snoepjes zie ik naar binnen verdwijnen. ‘Als jullie maar niet misselijk worden’, hoor ik ons herhaaldelijke malen verkondigen. Als ik ineens door een vriendinnetje wordt gegrepen dat ze NU naar de wc moet, twijfel ik geen moment. Vorig jaar zat ze tijdens Lina’s feestje ook al aan de schijterij, dus ik sleepte haar het gebouw door. Bij de aanblik van de toiletpotten (en de spetters eromheen) bleek ze niet de enige te zijn met darmkrampen.
Na dit fijne moment en nog wat geklim binnen, trokken we ze om half 3 naar het parcours. En jawel, daar had zich een prachtige rij gevormd. We werden al gewaarschuwd dat het nog wel 2 uur kon duren, maar de bikkels hadden het ervoor over. Had ik al verteld dat de temperatuur gestegen was tot een luttele 30 graden? Uit de rij warme kinderlichamen in soppende gympen, kwam een onbeschrijfelijke geur tevoorschijn. Ik zal het toch proberen. Stel je een terrarium in een dierentuin voor. Juist, zo eentje waar het altijd bloedheet is en de dieren aan de ruiten geplakt zitten met uitdrogingsverschijnselen. Achter zo’n raampje zitten zo’n 100 leguanen met tenenkaas, in een hokje van een vierkante centimeter, de helft is dood en ondergepoept en de andere helft scheidt een soort zeewierachtige lucht uit. Daar moest ik aan denken toen ik op een bankje een knijper voor mijn neus zocht. Maar we voorzagen het kroost van drinken en spraken ze moed in. En we kregen vermaak op locatie, door oververhitte moeders die dachten dat er voorgedrongen werd. Hoe vaak ik ze ook wel niet tegen een medewerker heb horen zeggen; dat je bij de efteling in rij staat, snap ik, maar daar wordt niet voorgedrongen. Haal die stront uit je ogen moeke, dat gebeurt overal. Ga lekker de steunkousen uit je slippers uitwringen. In de efteling. Maar het wachten werd beloond! Vol overgave schreeuwden de meiden elkaar bemoedigend toe en renden wij eromheen met camera’s. Een luttele 270 foto’s verder, staan ze weer voor ons. Helaas is er geen tijd meer voor het 2e parcours, maar nog wel voor een herhaling van het schanspartijtje vanmiddag. Met een mond vol frikadellen, snoepvissen en slush puppie, kwam het er gelukkig weer uit; ‘dit is echt het beste feestje ever’. Burp.
doorjoyce
