Laatst zocht ik de concertkaarten van Mumford and Sons en kwam ik nog een verjaardagscadeau van Harm tegen. Een bon om een keer met haaien te gaan zwemmen. Stond op zijn bucketkist. Ik was al helemaal blij dat ik het had gevonden, bleek de eigenlijke wens te zijn om dit in zuid Afrika met witte haaien te doen. Mijn collega heeft het daar ook gedaan en de haaien blijken daar zo groot als vrachtwagens voorbij te zwemmen. Ze waren wel 50 meter vertelde ik Harm. Die snapte wel dat ik van de zenuwen een 0 teveel erbij kletste. Laten wij gewoon eerst maar eens met gladde haaien in Zeeland gaan daten.
Om onze vrije dag hiervoor goed te benutten, besloten we ‘s ochtends naar het ziekenhuis te gaan om te kijken of er ook nog iets levends in/uit Harm zwom. Of dat zijn zaad gewoon dood was, zoals we hoopten. Of we dat om 8 uur konden inleveren bij het lab. Tuurlijk, alles voor het goede doel. We hadden de wekker niet hoeven zetten. Lina stond om 5 uur al naast mijn bed, ze was bang. Niet gek als je bedenkt dat ze met school naar een kasteel waren geweest en mochten ervaren hoe het was om gevangen te zitten. In de middeleeuwen betekende dit in een gat onder de grond gegooid worden met een soort putdeksel boven je. 10 seconden deden ze het licht uit, voor die kinderen. Waardoor Lina vanmorgen juist erg vroeg het licht thuis aandeed.
Ik zakte weer weg in een bizarre droom en werd wreed verstoord door Harm zijn wekker om half 6. Helemaal verknatst stapte ik onder de douche. Genietend van de warmte en stilte, werd ik niet vrolijk van het kuikentje piep geneurie van Lientje, die in een opperbest humeur haar mantra steeds harder ging zingen. Altijd nog beter dan gisteren toen ze niks leuks had om aan te trekken en boos voor haar Kast ging liggen gillen op het moment dat we bijna weg moesten. Pfff, ‘s ochtends wil ik gewoon rust. Gelukkig hebben we een leuke dag voor de boeg.
Kinderen stonden netjes om 7 uur bij het kinderdagverblijf en wij om half 8 in het ziekenhuis. Op zoek naar het lab. Ik zag ondertussen een man dezelfde richting oplopen met zijn handen in zijn zakken. Ik kon bijna zijn warme potje in zijn jaszak zien zitten. We namen ook plaats bij het lab en zaten tegenover cabines. Dat stond op de deur en ik had heel naïef geen idee wat daarachter zou zitten. Harm was wijzer en noemde het een rukcabine. Zou daar sfeerverlichting, een bank, tv met maar 1 zender of plakkerige boekjes liggen? Iewh.
Gauw terug naar de auto en op weg naar Neeltje Jans. Iedereen schijnt dit te kennen. Iets met deltawerken ofzo. Vond ik niet interessant genoeg denk ik. Maar wat ik dan wel weer heb uitgevonden en de rest niet wist, is dat je er met haaien kan zwemmen. Groupon hielp me hier een handje bij. Toen ik deze bon weer vond, gelijk gebeld voor een afspraak. Blijkt het superhip en druk te zijn. Maar na een datum geprikt te hebben kreeg ik nog wat tips. Badkleding, handdoeken en badslippers mee. Oh ja, of we ook geen make-up en haarlak wilden gebruiken. Dit in verband met vervuiling van het water. Misschien schrikken de haaien zich wel kapot van mijn blote billen gezicht, witte benen en badslippers. Blijven ze tenminste een beetje op afstand.
Ik maakte me ook al weken druk of ik niet net vandaag ongesteld zou worden. En de haai net als een hond zijn snuit tussen mijn benen wilde drukken. En onze kooi ondersteboven zou beuken, wild geworden van de geur van mijn bloed. Hoe opgelucht was ik dat de rode zee al een week ervoor voorbij was. Zou ik wel deo mogen gebruiken? Een klein beetje kon geen kwaad toch? Roken de gladjakkers mijn angstzweet misschien niet.
We waren mooi op tijd. Kregen een pak aangemeten en mochten doorlopen. Buiten langs. Wat een kou. Zonde, met mooi weer zou het vast een heel gezellig park zijn. Nu wisten we niet hoe gauw we weer naar binnen moesten komen. Behalve dan toen ik een zeeleeuw zijn kopje boven water zag steken. Overduidelijk een fotomoment. Met de zeehondjes schijn je ook te kunnen zwemmen.
Maar wij kwamen voor de haaien. Bij het bassin aangekomen vielen de haaien me wat tegen. Helemaal geen vrachtwagengrootte. Ik hoopte dat Harm het dan nog wel gaaf genoeg zou vinden. Maar die was druk met de instellingen van zijn camera. We maakten wat foto’s en werden opgehaald door een meisje genaamd Joyce. Kijk, dat schept een band. Ze gaf ons een rondleiding, langs bassins met gewonde diertjes en baby haaitjes. Hoe schattig. Maar het begon wel te kriebelen nu. We hadden er zin in.
Wetsuits aan en naar boven. De haaien leken toen een stuk groter. Klopte ook, het glas van 7,5 cm is verkleinend. Ik vond de haaien eigenlijk ineens niet zo eng meer. Maar de eerste keer met je ogen open (wel met duikbril) onder water vond ik wel een dingetje. Maar eenmaal onder was het echt zo cool. Je vergeet het natte koude pak, het vieze zoute water en waant je helemaal thuis in de onderwaterwereld. Met 5 kg gewicht om ons middel bleven we rustig een tijd onder water. Met een lange grijphand met inktvisjes eraan voerden we eerst de roggen en later andere visjes aan de haaien. Bleken ze hartstikke slecht te zien. Ik had ondertussen al bijna 3 extra neusgaten bij die haai in zijn kop gestoken, voordat hij snapte dat ik hem een visje probeer te geven. Kom maar vissie vissie, koechie, koechie. Toch gaaf om te kunnen zeggen dat je haaien hebt gevoerd.
Deze blinde vinken wil ik proberen vast te leggen op mijn onderwatercamera. Rustig steek ik mijn armen door de spijlen om een poging te wagen. Ook mijn tenen wiebel ik ertussen, leuk voor op de foto. Harm gelooft er later niks van. Blijkt namelijk dat die haaien best een hapje mens lusten. Daar geloofde ik dan weer niks van. Blijkt toch zo te zijn. Nu maar hopen dat mijn foto’s gelukt zijn. Het bewijs van mijn ‘living on the edge’ poging. Onder water foto’s maken is nog niet zo makkelijk. Ik probeerde te lachen bij mijn ‘het gaat goed’ teken. Niet te doen onder water. Proestend kwam ik boven. Ik vertelde Harm mijn domme actie. Hij deed er nog een schepje water bovenop. Hij probeerde met het goedkope wegwerp-cameraatje scherp te stellen. Goed verhaal. Andere Joyce had ook een lekkere story; er was een slimme man die wel diep dacht te kunnen ‘zwemmen’ met zijn snorkel. Hij had niet gerekend op de zoute borrel door zijn luchtpijpje en kotste Mr shark onder. Die daar happiger op reageerde dan een visje voor zijn neus. Lekker hoor.
Na een half uur kleurden mijn lippen aardig blauw en was mijn camera vol. Time to go. Na een lekkere warme douche samen, bedankte Harm me blij. Hij vond het toch wel een toffe ervaring. Bij de uitgang wees de medewerkster ons nogmaals op de film over de deltawerken en wat het park bood. Harm gaf aan dat we genoeg hadden gezien. Mijn lief had allang in de gaten dat ik de Rosada factory outlet op de heenweg had gespot. Als ik dan toch in de kou moet lopen, wel met een nuttig doel haha
doorjoyce
