Gisteren werd ik 31 jaar. Ik vind het een nietszeggende leeftijd. 30 Klonk zo mooi. Alsof je eindelijk bij de volwassenen hoort, maar toch nog jong bent. Verder hou ik van even getallen, dus 32 klinkt al beter. Maar ach, ik geef eigenlijk niks om leeftijd, wat zegt het nou? Wat dat betreft gaat het mij bij een ander ook echt om het karakter en niet hoe oud ze zijn.
Ouder worden heeft wel voordelen. Zo voel ik me een stuk zekerden dan op mijn 17e. En ben ik niet de jongste meer, waar ik binnenkom. Word ik misschien ook iets serieuzer genomen. Ben ik geen meisje meer, maar een vrouw. Alhoewel ik me vaak nog steeds een meisje voel. Het blijft raar als er u tegen me gezegd wordt. Of toen de schoonheidsspecialiste bij de Spa mijn huid er nog zo goed uit vond zien voor iemand van 30. Pardon? Klonk alsof ik al bejaard ben. Maar het meisje was pas 20. Terwijl ik geen onderscheid maak in leeftijd, zag ik dat zij dat wel deed. Ondanks onze kletspraatjes over beautyblogs, zag ze me toch als een moeder van 2, die een dagje uit nodig had met haar man. En gelijk had ze. Ik hoorde haar verhalen aan over haar eerste huisje en voelde ook wel een kloof.
En toch voel ik me soms zelf ook nog 20, maar soms ook een uitgebluste bejaarde. Maar mijn werkelijke leeftijd is dus sinds gisteren 31. Volgens mijn schoonvader moet je blij zijn dat je weer een jaar ouder bent in goede gezondheid. En tussen de regels door begreep ik, dat dit gevierd moet worden. Zo denken meer mensen in mijn omgeving erover. Maar een verjaardag is leuk als je kind bent en benieuwd bent wat voor cadeautjes je krijgt. Je mag uitdelen op school, veel snoepen, spelen met al je neefjes, nichtjes en vriendjes en lekker laat naar bed. Een echt feest, dus.
Maar tegenwoordig houdt een verjaardag wat anders in. Taarten halen voor op de zaak. Een week lang recepten uitzoeken en bergen boodschappen halen. Op de dag zelf taarten bakken, want dan zijn ze het lekkerste. Ook nog veel hapjes en eten in elkaar flansen, waardoor ik de hele ochtend stress heb en amper eet. Op het moment dat iedereen elk moment aan kan bellen, sta ik nog met een hand mijn nagels te lakken en de andere schrobt de ranzigheid van een heel gezin uit de wc-pot. Moe plof ik op de bank, om erachter te komen dat niemand ooit op tijd komt. Om vervolgens nergens aan te kunnen beginnen en een beetje naar de klok te kijken.
Maar als dan eindelijk de bel gaat, begint het feest pas echt. Drankjes serveren, proberen met iedereen even te praten, maar ondertussen alle grapjes missen, omdat je net een omgestoten glas sap van de houten vloer staat te boenen. Als je iedereen van taart hebt voorzien, de cadeautjes hebt aangenomen, gaat de bel. Alles herhaalt zich en stoelen worden bijgeschoven. Taartbordjes kunnen weg. Hapjes op tafel. Gillende kinderen willen een opvoering doen, terwijl je eindelijk 5 minuten met iemand in gesprek bent. Dus de hele dag ben je aan het sloven en ik vind het best gezellig hoor, maar stiekem nog fijner als de laatsten zijn vertrokken. De vaatwasser voor de vijfde keer aankan en je hoopt dat die koffiekringen nog uit je witgeverfde salontafel zijn te poetsen.
Uitgeblust plofte ik dan neer op de bank. Uiteindelijk niemand écht gesproken, blut van de overdreven boodschappen, kapot van alle drukte en het serveren. Dus ik nam me voor, ik vier het niet meer. Weinig mensen snappen het, want het is toch gezellig? Eerlijk gezegd hou ik niet zo van dit soort gezelligheid. Ik hou niet van groepen. Ik voer liever een gesprek een op een, of met een ander stel erbij. Echte aandacht voor elkaar en het eten wat je hebt gemaakt. Maar vorig jaar werd ik 30. En ondanks dat ik er niet veel om geef, vond ik het toch wel sneu, dat ik alleen met de kinderen thuis was. Harm zat in Berlijn en hem miste ik wel echt op mijn verjaardag. Dus dit jaar vloog hij de avond ervoor terug naar huis.
Hij belde me eerst nog even, om te vertellen hoe laat zijn vlucht ging. Ik had gevraagd om een lekkere lippenbalsem of gloss uit Berlijn. Echt iets, wat ze hier niet hebben. Maar daar had hij geen tijd voor gehad. We hebben altijd Schiphol nog, opperde hij. Ik had nog een half uur om mijn wensen dan door te geven. Ik googelde, maar ineens Pling, ging er een lampje aan boven mijn hoofd. Er zit een Victoria’s Secret op Schiphol. En nee, ik wilde geen lingerie (dat wil toch even passen, als het niet makkelijk te ruilen is en verkopen ze niet op Schiphol), maar lipgloss. Haha, dat had je al kunnen raden natuurlijk. En ik zag een bodymist met de geur van meloen/jasmijn. MMMMMMMM, klinkt goddelijk. Foto’s en namen doorgestuurd via Whatsapp en afwachten.
Harm belde toen hij was geland om 20.00 uur. Ik was toch wel benieuwd of hij nog geslaagd was. Nee, zijn telefoon was leeg. Lichtelijk teleurgesteld hang ik op. Ik ben namelijk wel gek op cadeautjes. Maar hij had me gefopt en kwam toch thuis met het felbegeerde roze tasje. Alleen van het tasje werd ik al heel blij. Die ga ik ook nooit weg doen. Haha, zo ben ik. Voorzichtig haalde ik 2 glossjes en een bodylotion uit het mooie vloeipapier. Helaas geen bodymist, maar wel de goede geur. En lekker! Dit was wat mij betreft genoeg feest. Harm thuis & een cadeautje. Ik ben snel tevreden…
Maar op mijn verjaardag moest ik werken. Ik hoopte nog dat ze mijn verjaardag zouden vergeten, maar kocht voor de zekerheid toch maar taart. Had hele lekkere besteld; stroopwafeltaart, chocolade/notentaart en nog appel en roomvlaai. En bij aankomst op mijn werkplek hingen de slingers al klaar. Toch niet vergeten. Terwijl ik mijn computer opstart, neem ik een hap van mijn verse croissant. Ik ben de eerste op de kamer en kan zo nog even rustig ontbijten. Maar aan de overkant hoor ik collega’s zeggen dat ze mij komen feliciteren. Ik roep al terug, dat dat echt niet hoeft, maar voor ik het weet staan er 5 collega’s mij te zoenen. Ik lach ze toe met de stukken croissant tussen mijn tanden, maar het schrikt ze niet af. Ik vertel maar gewoon eerlijk dat het voor mij allemaal niet zo hoeft. Velen vinden dit weer raar, maar Margreet laat me in mijn waarde en helpt me door 2 bordjes te maken. Eentje hangt ze op de deur en eentje aan de slinger. Dat is nog eens lief!
Ik vind het gewoon raar dat je sommige collega’s het hele jaar amper ziet of spreekt en ze nu ineens moet zoenen. Omdat het hoort. En een verplicht praatje mee moet houden in de trant van ‘heb je al wat gehad, hoe oud ben je geworden en ga je het nog vieren?’. Ik ben gewoon niet zo sociaal. Als ik dit vertel, moeten ze lachen. Dat ik dat gewoon zo eerlijk vertel. Ach ja, ik ben altijd al anders geweest en wil niet doen, wat iedereen maar van me verwacht. Dat een oude mannelijke collega blij opveert vanachter zijn computer, omdat er een pop up komt in zijn agenda ‘Joyce jarig’. En dan naar mij rennen om helemaal gelukkig een zoen net iets te dicht bij mijn mondhoek te plaatsen. Helaas, wees ik nu naar mijn bordjes en kreeg ik een hoop slappe handjes. Prima, voor mij.
De taart was heerlijk en gezellig bijgekletst met de collega’s met wie ik dat vaker doe. Nog een cadeaubon van Rituals gekregen, die nu al in mijn tas brandt. En de hele dag een beetje Facebook en Whatsapp in de gaten gehouden, om blij digitaal mijn gelukwensen te ontvangen. Zonder zoenen. Dat is fijn. Tussendoor nog een beetje werken en met een zonnetje naar huis. Waar Harm heel erg op tijd thuis is en friet heeft gehaald. Waar ik mooie tekeningen krijg van de kinderen. Lina was vanmorgen mijn verjaardag vergeten (dat krijg je er nou van), maar dat werd nu ruimschoots gecompenseerd door vele kusjes. Mijn schoonouders hadden opgepast en een mooie bos bloemen en goed gevulde envelop klaarstaan voor me. Nog een bos bloemen geleverd gekregen. Ook wit. Wat lief allemaal.
’s Avonds lekker saampjes op de bank met een spannende serie. Ik twijfel of ik nog een stukje taart zal nemen, het ziet er niet zo fris meer uit. Ik hield de tas geloof ik toch iets te schuin. De smaak zal nog wel prima zijn. Ik bewaar wel lekker een stukje voor Lina om morgen mee te nemen naar school en vergrijp me aan de nibbits. Zo vier ik mijn verjaardag graag. Harm vertelt me terloops nog dat ik nog een cadeau krijg, maar dat hij er nog mee bezig is. Ik probeer hints te ontfutselen, maar kom er alleen achter dat het een uitje is en ik fantaseer al over een concert van Beyoncé, een dagje Spa of vakantie. Ik verheug me er al op, om de verrassing te krijgen en ernaartoe te gaan. En zo voel ik me dan toch nog écht jarig.
doorjoyce
