All Posts By joyce

Zoals de meesten wel weten, staat ons huis te koop. Al ruim 2 jaar. Wat we extra kunnen doen om ons huis te verkopen? De makelaar heeft een goede tip: de prijs verlagen. Dat we daar niet eerder aan hebben gedacht! Wat zijn we toch dom. En aangezien we onze prijs al een keer hebben verlaagd, kunnen we het huis natuurlijk ook gratis weggeven. Bij een prijsvraag ofzo.

Dan zelf maar weer iets bedenken. 2 Jaar geleden met ons huis in Ariadne gestaan, die uiteindelijk niet vermeldden dat ons huis te koop stond. Afgelopen februari bij de TV makelaar geweest. Ook een leuke ervaring. Leverde 8.000 bezoekers op 1 dag op funda op en 1 bezichtiging. Eigenlijk niks dus. Adverteren levert ook niks op, dus hoe komen we dan weer eens met ons huis origineel onder de aandacht bij een groot publiek?

Toch maar weer een poging wagen bij een tijdschrift. Een paar keer gemaild met Wonen Landelijke Stijl en afgelopen maandag was het definitief. Ze zouden komen fotograferen. Op vrijdag. Een dag voor Harm zijn 40^e verjaardag en nog zoveel te doen. Maar ik laat me niet kennen. Ik maak elke nacht plannen van wat er allemaal nog moet gebeuren. Punt 1, foundation inslaan om mijn wallen dicht te smeren. Helaas lijkt in het holst van de nacht de lijst alleen maar langer te worden.

Dinsdag sleep ik mezelf naar mijn werk en neem ’s middags vrij. Tuincentrum be prepared. Hier sla ik planten en bloemen in voor binnen en buiten en negeer het bedrag op de kassa. Het doel heiligt de middelen. Naar huis racen en mijn hakken verwisselen voor mijn kaplaarzen met stipjes. Ik heb nog 2 uur en een hoop leilindes te snoeien. Alleen de toppen zijn te hoog. Dan snijden ze die maar van de foto af. Bijna donker, onze door wormen opgegeten buxusbollen in de kliko. Hophop, zomerheide erin. Dat is ook winterhard en de winterheide zag er al dood uit. Beetje raar om daar meer voor te betalen. Het is maar voor de foto.

Alle takken verdeeld over 4 groene bakken, bedankt lieve buren. Geen bezwaar ook tegen kattenpoep? Gelukkig werden ze woensdag al geleegd. Maar gauw weer mijn normale laarzen aan en op naar de crèche, kinderen meesleuren en weer naar huis. Ha, manlief kookt en ik ga verder met de planten in de binnenpotten. Ik voel mijn vingers niet meer. Mijn voeten ook niet trouwens. Je snapt natuurlijk wel dat ik op 1 been op ons hek balanceerde om met een handsnoeischaartje tak voor tak af te knippen. Ben kapot.

Woensdag verder met planten omzetten, zodat er straks weer nieuwe orchideeën in het raamkozijn staan. De oude waren plakkerig. Ik haat luizen. Ik haat het ook als mijn anti-luizenmiddel op is. Ik heb er maar op gegokt dat ze ook niet van antikalk houden. De planten en mijn bad glommen hierna. Top. What’s next? Eigenlijk ziet Luc zijn kamer er niet uit met 2 bedden en een commode tegen 1 wand. Geen gezicht op de foto. Dus dan zet ik zijn ledikant wel aan de kant vrijdag. Maar de spiegels boven zijn commode hangen er nu niet meer recht boven. Tijd voor wat anders. Spiegels naar het trappengat en hallo gele vierkanten op de witte houten muur. Waar is mijn kwast? Luc in bad en ik aan het verven. Kan ik gelijk nog wat plekjes op de salontafel bijwerken,  daar zaten nog wat uitgebeten plekken. Van ontplofte batterijen uit de afstandsbediening. Check. Het klepbankje in de keuken kan ik ook nog wel een beetje bijtippen. Het bed ook nog een likje, waar Luc graag de stukken verf afkrabt. Dan Luc zijn muur nog een keertje en klaar met de verfpot.

Nu is het wel wat kaal, wat kan ik daar nu hangen? En waar haal ik iets leuks op korte termijn? Eerst maar eens wat inspiratie opdoen in wat magazines. Het wordt een kort vlaggenlijntje, dat knutsel ik als Luc slaapt. Gelukkig is de verflucht alweer vervlogen. Hij pakt zijn uurtjes, moet een beetje uitrusten van onze gezamenlijke slapeloze nachten door zijn oorontsteking. Geeft mij ook mooi de tijd om een slingertje te maken met sterren. Kan ik misschien Hart & Huis ook nog een beetje promoten. Zal je zien, zetten ze straks heel zijn kamer niet op de foto. Niet aan denken, gewoon doorgaan. Luc is in ieder geval helemaal blij met zijn sterrenslinger. Die ander hang ik pas op op vrijdag. Anders trekt hij hem al van de muur af, voordat er nog maar een foto is genomen. Nu nog 4 wasjes vouwen en heel het huis stofzuigen.

Donderdag naar de zaak en ’s avonds verder. Keuken schoon, check. Nieuwe schalen met waxinelichthouders op tafel. Leuk. Dan nog wat opruimen en opruimen. Deze nacht verlang ik naar zondag, dan slaap ik uit en is alles achter de rug. Wie bedenkt zoiets? Vrijdagochtend Luc naar het kinderdagverblijf en Lina naar school gebracht. Nog even langs de supermarkt, verse croissantjes, appeltaartje, gevulde koeken, broodjes etc. ingeslagen. Hé, luiers in de aanbieding en wc papier, neem mee. Pfff, ik weet wel waar het geld blijft. Er kleeft in ieder geval stront aan…

Harm is gelukkig vrij, dus die stort zich op de badkamer. Ik sop de bovenverdieping, zet ramen open, maak bedden op, zet het aanrechtblad in de groene zeep en zet de puntjes op de i. Lekker hoor een extra gang die je vol kunt zetten. En de wc-verkleiner en badrekje verdwijnen in Lina’s kast. Sorry schat, het doel heiligt…

Respect voor alle mensen die meedoen aan zo’n ‘binnenkijker’, zeker met zo’n deadline. Alhoewel ik ze ervan verdenk een schoonmaakster te hebben. Op dit moment verlang ik er ook naar eentje. Maar voelt toch een beetje decadent. En van hard werken is nog nooit iemand dood gegaan. Rare uitdrukking eigenlijk, ik denk juist dat daar veel mensen aan dood gaan. Ik voel me nu al halverwege.

Kwart over 10 rennen we naar boven en trekken iets fatsoenlijks aan. Half 11 gaat de bel, daar is Denise de fotograaf. Wat is ze aardig. Nog een keer de bel, daar is de interviewster. Gelukkig geen Ariadne praktijken dit keer. Geen meegenomen accessoires die ze fotograferen alsof ze de mijne zijn. Terwijl ik ze niet eens gratis zou willen hebben. Glitterkerstbomen bijvoorbeeld. Niet heel mijn huis ondersteboven, nat en onder de naalden. Dat trek ik nu echt niet. Gewoon op mijn gemak kletsen en ondertussen maakt Denise foto’s. Harm haalt de kinderen op van school, daar nog een foto van en ze zijn klaar. Denise eet een croissantje mee, de interviewster niet. Die is al op weg naar huis, het interview uitwerken. Ze hebben een strakke deadline. Ineens springt Denise op, ze is vergeten de badkamer te fotograferen en rent naar boven. Gelukkig maar. Harm veegt net een traan (zweet?) uit zijn ooghoek, hij heeft net een uur van zijn leven in dat kleine kamertje gestoken.

Als ook Denise  vertrokken is, laat ik me vallen op de bank. Waarom ben ik toch zo’n perfectionist? Nu nog taarten en toetjes uitzoeken voor Harm zijn verjaardag en hij gaat met Lientje op pad. Luc naast me op de bank. Nu even niks. Alleen maar duimen dat de plaatsing in nr. 1 van Wonen Landelijke stijl volgend jaar een koper oplevert. We hebben het verdiend.

Deel

doorjoyce

0

0 Comments

Ja, ik ben een hypochonder. Eigenlijk gewoon een combinatie van aanstelleritis/hoog-sensitiviteit/piekeren.

Ik vergeet nooit dat ik jaren geleden bij mijn accupuncturist op de tafel lag en hij me enorm liet schrikken. Hij ‘masseerde’ mijn lichaam en ontdekte zo fijne plekjes om wat naaldjes in te draaien. Tot dusver prima. Totdat hij aankwam bij mijn rechterzij. Hij voelde. Voelde nog eens en vroeg half aan zichzelf, half aan mij wat daar zat. In een combinatie van Chinees-Nederlands. Maar ik begreep hem meteen. Alarmbellen gingen af. Wat is wat? Hij voelde een bult onder mijn ribben en durfde er niet meer aan te komen. Ik des te meer. Ik heb heel die knobbel de rest van de dag van alle kanten betast. Hij werd er ook pijnlijker van. Ik maakte er bijna een paarse bult van. Dit was niet goed. In mijn hoofd nam ik al bijna afscheid. ’s Avonds was hij vertrokken. Met de noorderzon. Heel mijn lichaam bevoeld of hij ergens anders was opgedoken, mijn mysterieuze bult. Uiteraard kwam ik wat bobbels tegen op mijn weg, maar die lijken er toch te horen. Niet gerust ging ik slapen. Zwierf er nu een bobbel door mijn lichaam?

De volgende ochtend was ik bijna gerustgesteld dat hij er weer was. Nou ga ik zelden naar de dokter, maar ik geloof dat ik hier niet heel lang mee heb rond gelopen. Het bleek gewoon een zwevend rib te zijn. Al die zorgen voor niks. Maar goed, dat hoort een beetje bij me. Maar ondanks mijn hypochondrie, ga ik normaliter niet voor 1 klacht naar de dokter. Dat vind ik het vaak niet waard. Ik maak meestal een lijstje. In mijn hoofd. Bij meerdere klachten mag ik naar de dokter. Of als ik met de kinderen moet, want die neem ik wel serieus.

Zoals laatst bij de tandarts, Lina had pijn in haar tand en we gingen langs. Na wat foto’s constateerde hij nieuwe kiezen, onder de oude en dat gaf druk. Met het zweet in mijn handen vroeg ik wat ik kon doen tegen kapot tandvlees. Lina en de tandarts keken me walgend aan toen ik lekker plastisch beschreef hoe ik het vel van mijn tandvlees poetste. Hij wilde wel even kijken. Hij trok een gezicht bij de aanblik van mijn rauwe vlees waaruit ik weinig kon opmaken. Vond hij me een aansteller, of vond hij het er ook pijnlijk uitzien? Ik had al met een spiegel gekeken (die besloeg heel irritant) en foto’s geprobeerd te maken. Zeg maar niks, ik weet het. Maar blijkbaar moet het vanzelf genezen.

Vandaag moest ik dus voor iets anders naar de dokter en ik bedacht dat ik dan nog wel een vraag kon stellen. Ik heb namelijk een fantastische dokter. Mochten we ooit verhuizen, bied ik hem ons tuinhuisje aan. Altijd handig, zo’n dokter dicht in de buurt. Die je serieus neemt. En bereid is elke week een echo te maken, als je onzeker bent of het wel goed gaat met je ongeboren spruitje (in het verleden, rustig maar). Hij neemt alle tijd voor je, pakt er boeken bij en luistert naar je. Wat geniet ik daar van. Eigenlijk zou ik vaker langs moeten gaan. Ik vertelde hem dat ik zo’n 2 maanden geleden onze oude bbq naar de bedrijfs-afvalcontainer van de overbuurman heb gesjouwd. Mijn vingers stopte ik in de gaatjes waar normaal de roosters in horen. Dit was best scherp. Maar ik moest me gewoon eens niet zo aanstellen. Doorlopen. Toen ik hem neerzette voelde ik mijn vingertoppen niet meer. Het tintelde en ze zagen er vreemd paars uit. Maar de bbq werd ’s middags mooi opgehaald en dat voelde goed. Maar mijn vingers nog steeds niet zo. Vooral mijn middelvinger lijkt te slapen. Kan ik ook geen obscene gebaren maken. Maar aangezien ik heel netjes ben, doe ik dit zelden. En omdat mijn middelvingers krom zijn (ik denk aan artritis/artrose of reuma en jij?) en ik eerder het gevoel heb dat mensen me uitlachen als ik mijn middelvinger opsteek.

De dokter keek alleen maar even naar mijn arme vingertje en keek me hoofdschuddend aan. Je hebt je zenuwbanen flink beschadigd. Kijk maar naar de verkleuringen, wees hij aan. Dit duurt maanden om te herstellen. Als je koude handen hebt, gelijk handschoenen aan en warm houden. Ik beloofde hem geen bbq’s meer te tillen en mijn handen te warmen. Aan de buik van mijn man. ’s Nachts. Maar dat vertelde ik er niet bij   😉

Deel

doorjoyce

0

We zijn een week verder en nu willen we natuurlijk wel weten hoe het afloopt bij het programma ‘Wie trouwt mijn zoon’. We krijgen wat terugblikken te zien en het blijkt dat ik een hoop gemist heb. Veel bitchfights en bemoeizuchtige moeders en een vader. Deze vader heeft blijkbaar niks met donkere meisjes. Hij komt hierop terug, ze blijkt een leuke meid te zijn. Nee, ze heeft geen fles whisky voor hem meegenomen of de was gedaan voor zoonlief. Nee, hij vond haar de ideale schoondochter, omdat ze haar concurrente een teringhoer noemt. Sjiek. Stiekem hoopt hij misschien dat het kleurtje er wel af gaat, met douchen ofzo. De zoon duikt ondertussen in de zee en vergrijpt zich toch aan een ander. Na een preek van zijn vader, neemt Jesper zich voor om de anderen écht goed te leren kennen. Dit doet hij wederom door een vleeskeuring. Stuk voor stuk. Maar genoeg teruggekeken. Je moet niet in het verleden blijven hangen. Hij trekt vandaag zijn pak aan. Vader spreekt hem aan, hij heeft er geen vertrouwen in dat hij echt verliefd is.

Zoonlief staat voor de zaal met mensen die denken dat er een feestje is. De presentator maakt het lekker gênant door twee keer aan te halen dat hij grondig research heeft gedaan door van de een naar de ander te gaan. Hij mag kiezen voor zijn vader of het meisje in de trouwjurk. Hij vertelt haar dat ze alles in zich heeft. Maar hij is toch niet verliefd. Geen onderbuik gevoel zwamt hij. Misschien heeft hij de laatste dagen juist wel teveel naar zijn lage onderbuikgezwel uh gevoel geluisterd.

Vader en zoon druipen samen af. Zij mag ook nog wat zeggen; zijn vader zal waarschijnlijk zijn hele leven zijn onderbroeken wassen. Helemaal niet teleurgesteld briest ze; ‘Hij wil een dom varken met kutkarakter. Geen meisje met inhoud en klasse.’ Dan had hij misschien toch beter voor jou kunnen kiezen of niet, aardig wicht?

Volgende. We gaan terug naar het begin van een zoektocht voor mooiboy. Maar hij bleek onzeker. Dus koos moeder de vrouwen. Het gaat ook om het innerlijk blijft ze maar herhalen. Dit heeft hij onthouden. Het komt als een mantra terug bij de terugblikken. Ook in zijn lofrede aan Tessa. Moeder is er ook heel blij mee. Ze vindt dit het 1^e stapje naar volwassenheid toe. Hoe stoer voel je je dan als je moeder dat verklaard voor het publiek. Thanks ma. Hij krijgt alleen de deksel op zijn zwetende neus. Ze wil de ring wel, maar hem niet. Hij geeft haar bijna een kopstoot tijdens de afscheidszoen en geeft dan de ring aan zijn moeder. Dit had hij niet verwacht. Ik wel, dit kun je toch op je klompen aanvoelen jonguh!

We krijgen een deja vu van de homo. Sorry, maar ik kan (lees: wil) al die namen echt niet onthouden. Zijn moeder zag hem innig en gelukzalig dansen en trok hem van de dansvloer. Dan weer een  shot van moeder en zoon samen in bed (ik snap nu waarom hij homo is geworden). Het volgende moment zitten ze bij de psycholoog. Tranen met tuiten. Sorry, zegt moeders. Ook deze volwassen man wordt voor de ceremonie aangekleed door moeders. Met een knalroze strikje. Uiteraard. Zijn moeder is zijn alles en komt in minirok naar voren schrijden naast haar toekomstige schoonzoon. Ze is wel erg schattig. Blijkbaar was hij niet zijn eerste keuze. Maar zoals ze met elkaar tongworstelen daarna lijken ze voor elkaar gemaakt. Moeders staat ernaast en zegt letterlijk: En ikke en ikke? Wil ze ook een tongzoen? Mar als we haar later horen praten verheugd ze zich wel op de rust in haar leven. Gek is dat.

‘Mijn’ knulletje gaat met moeders in de auto naar het landhuis. Hij wordt bijna geil van de benzinegeur, want het voelt alsof hij in een Jeepje rijdt. We kijken terug naar het begin, hoe hij met toegeknepen stem een meisje complimenten geeft. Wat een lieverd. Maar ma stuurt het ene na het andere meisje weg. ‘Ma waarom doe je dat nou?’, roept hij uit als er bijna niemand meer over is. Moeder pest ook de grote liefde van hem weg. Hij huilt. Maar de liefde is sterker en ze komt terug. Zij was de vrouw die zijn kipkerrie met doperwtjes wel erg standaard vindt. Zij at liever meurende kaas. (Ik word misselijk van beiden). Maar we zijn weer terug in het landhuis. Hij begint te brabbelen. Helaas zat er geen ondertiteling bij. Maar hij ziet er zo schattig uit, in zijn kerstpakje. Om te knuffelen. Hij krijgt de ring aangereikt en zegt; Leonie ik wil jou deze ring geven. Punt. Presentator grijpt in, anders is er straks zendtijd over. Hij doet een nieuwe poging en schuift de ring om haar vinger. Geel goud. Daar hou ik niet van, dus het is goed zo. Ze krijgt 2 kuise kusjes op de wang en ze mogen nu samen de auto in. Hij meldt wel even dat hij eerst zijn Harley af moet maken, maar dat ze misschien zondag wel wat af kunnen spreken. Hoe romantisch.

De boerende zoon komt in zijn fluoshirt al bijna klaar in de auto. Hij zit al stuiterend op het witte leer. We kijken ook hier terug. Tijdens de speeddate gooit hij wat alcohol naar binnen en is hij zwaar onder de indruk van de voorgevel van een van de meisjes. Die blijkt een ‘geheim’ te hebben, waar mama niet blij mee is. Ze verdient haar geld met lapdances. Zijn reactie: ‘Meen je niet? Supervet.’ Nou snap ik die moeder niet helemaal. Wat verwacht je dan van deze anabole? Hij wil de psycholoog op zijn bek slaan, want deze teringlijer vindt zijn relatie niet normaal met zijn moeder. Hij geeft haar een kus op de mond, even laten zien dat ze volkomen normaal zijn. We zien hem nu zijn speech oefenen voor de spiegel. De zenuwen en het zweet breken hem uit. Dan staat hij voor haar. Giecheltje voelt vlinders in haar buikje en zwetend gaat hij op zijn knietjes. ‘Wou jij met mij trouwen?’ Ze zegt ja. Yes een happy end. Wie had dit nou willen missen?

Deel

doorjoyce

0

0 Comments

Wat ben ik stom zeg. Ik wilde in bad gaan. Maar ik hoor zoveel verhalen op de zaak over programma’s die ik allemaal ‘mis’. Zoals Boer zoekt vrouw en wie trouwt mijn zoon. Dus tvgidsje online gecheckt en ja hoor, ik heb mazzel. Vanavond zijn het de thuiswonende mannen die niet aan de vrouw kunnen komen. Kitkat erbij, ik zit er klaar voor.

Ik krijg wat voorstukjes te zien en het lijkt wel Tempation Island (haha, ja dat keek ik vroeger, toen ik nog jong was en tijd over had). Mijn aandacht heb ik erbij. Ik maak kennis met de sneue mannen en hilarische vrouwen. Maar wat er nou stom is? Ik ben verliefd geworden. Ben al getrouwd, wat nu? Ik zie zowaar mijn gelijke op tv. Sebastiaan. Een iel menneke dat door zijn ex-in-spé een restaurant in wordt gesleurd. De ober schenkt een glas wijn in. Knulletje kijkt ernaar en zij zucht ‘je moet proeven’. Arme jongen, zou hij van mij echt niet hoeven. Met mij mag hij gewoon ranja met een rietje drinken.

Dan komt het voorgerecht. Hij neemt een hapje van zijn zogenaamde Franse kaasje (gewoon brie, zou me niet verbazen als die uit Nederland komt). Hij kauwt en kauwt en probeert zijn gezicht in plooi te houden. Knap staaltje acteerwerk. Ik had allang mijn servet inhoud gegeven. Hij zegt voorzichtig dat hij het niet zo lekker vindt. ‘Dit hoort er wel bij’ antwoordt de bitch. Hij informeert of ze bedoelt bij de Franse keuken of …Hij durft zijn zin niet af te maken, maar ik dacht hetzelfde. Als hij voor haar kiest wordt hij dan elke avond verplicht om schimmelige kaas te eten tot hij erbij neervalt en smeekt om genade? Zij gaat nl zeker twee keer per week uit eten. Hij stamelt dat hij niet weet wat het kost om op jezelf te wonen, dus liever wat spaart. Hmm, dit is dan weer een minpuntje van deze droomman. Ik wil geen krenterigheid. We kunnen best samen nibbits eten op de bank en een theetje drinken, maar geld moet wel rollen. Zo denkt mevrouwtje Kaas er ook over en ik zie hem zenuwachtig gnuiven. Serieus, hij gooit zijn neusvleugels in de lucht, alsof hij wil ruiken of er nog meer kaas hun kant op komt.

Maar we zullen het nooit weten, want we schakelen naar een ander stel. Een moslimhomo (helemaal hip begreep ik uit de GTST verhalen) wauwelt over zijn toekomst. Ik hou van homo’s, ik snap alleen niet waarom deze op de harde stenen vloer elkaar liggen te aaien? Zoek een bed. Gelukkig krijgen we nu weer een blik op een übergelukkig stelletje op een boot. Hij schept op over zijn andere optie, dat valt niet goed. Gek. Gelukkig is zij volgens mij allang afgeknapt. Hij denkt namelijk alleen op zijn ballen te kunnen gaan zitten en dat zij om hem gaan vechten. No way.

Dan zien we weer een dronken stel, waarvan de zoon zijn vader toeroept zijn muil te moeten houden. Daar schrikken de meisjes van. Wat volwassen allemaal. Oh ja, deze ‘mannen’ wonen nog allemaal thuis. Dan zoent hij ze allebei in het zwembad. Het blondje neemt hij naar binnen in bad en kneedt haar pompons (netjes he). Dan hangt hij er hem lafjes in of tegenaan, dat is lastig te zien met zo’n stiekeme camera. Van deze vunzigheid hou ik niet, maar het kan erger.

De volgende man ontbijt nl mét zijn moeder ín bed. Je leest het goed. Hij boert nog net niet het hele alfabet en propt een banaan in zijn bakkes. Zou ik me nog op kunnen geven? Dit is zo aantrekkelijk allemaal. Ik zal geen woorden gebruiken waar mijn vader zich voor schaamt, maar nu weet je hoe ik me voel.

We krijgen sjappie weer in beeld. Hij vertelt zijn moeder dat ze zich moet aanpassen aan hem. Hmm, je woont nog thuis en jouw moeder moet zich aanpassen? Ik geloof dat ik nu toch afknap. Zij praat alsof ze de navelstreng nog in haar keel heeft zitten en deze is verroest. Hij vind het toch wat beklemmend. Ze geven elkaar een knuffel en ik waan me even bij ‘Het spijt me’, wat een mooie televisie. Komt het toch nog goed.

De boerende zoon komt weer in beeld en hij moet een ‘dame’ kiezen. Ik heb geen dames gezien, misschien dat zijn moeder daarom het woord neemt. Logisch, zij moet er mee verder??

Het meisje op de boot bazelt wat over de communicatiegestoorde jongen, ook wel ‘De god met de gouden piemel’ genoemd en ik verkneukel me. Ben zo blij dat ik niet in bad ben gegaan. Deze avond had zoveel meer voor mij in petto.

Het knulletje waarbij mijn verliefdheid toch wat bekoeld is (ze zijn aan het kamperen, need i say more?) moet nu kiezen. Kiest hij voor de spanning (kaasmeisje) of het vertrouwde (meisje dat houdt van kamperen). Hij bedankt het spannende meisje, dat ze hem een nieuwe wereld heeft laten kennen. Waar dan? Of met wat? Stinkkaas? Daar hoef je niet voor naar Frankrijk hoor druiloor! Ach hij kiest toch voor die ander. Dat vind ik stiekem toch fijn. Ik hou niet van mensen die je proberen blauwe kaas met rode wijn door de strot te duwen. Mooi.

Nu bekijken we het ventje dat alle walletjes heeft geprobeerd. Als zijn vader dit hoort, leest deze hem de les. Waar de meisjes bij zitten. Hij kiest voor het meisje wat hij een inwendig onderzoek heeft gegeven. Ze pinkt een traantje weg. Ze is nog steeds verbolgen dat hij het andere chickie ook aan zijn tong heeft laten knabbelen.

Nu kiest de homo. Hij geeft eerst een roos aan zijn moeder, de belangrijkste vrouw in zijn leven. En de ander is voor Dirk. Abdel huilt dikke tranen en ik voel het ook prikken achter mijn ogen.

Genadeloos kapt SBS6 het af en blikken we naar volgende week. Dan breekt het moment van de waarheid aan. Kiest de jongen echt voor het meisje (of jongen) of toch voor zijn moeder? Eigenlijk is dit niet boeiend. De vraag is? Zou het frauke echt zo dom zijn om die ring te accepteren, of is ze gewoon eerlijk. Ze wilde een gratis vakantie en nam Jan lul op de koop toe?

Deel

doorjoyce

0

Moeders mogen niet ziek worden. Wie heeft dat ooit bedacht? Een feminist of gewoon een eikel van een vent die bij thuiskomst zijn sloffen aangereikt wil krijgen? Inclusief biertje en de krant. Of zijn het toch de moeders zelf, die denken dat het thuisfront niet zonder ze kan? Stiekem behoor ik ook tot die laatste categorie. Ik denk dat ik onmisbaar ben.

Dus sleep ik me al 2 weken op mijn werk door de deadlines heen. Mijn collega is aansluitend aan haar vakantie ziek geworden en the show must go on. Dus zit ik gewoon braaf op tijd op mijn werk met bloeddoorlopen ogen, die ik dichtsmeer met foundation, om er nog iets van te maken. Je kunt namelijk een bad nemen in mijn wallen. Ik kuch, zucht en steun (dat dan weer wel), maar ik laat me er niet onder krijgen. Ik eet kiwi’s alsof het chocoladekoekjes zijn en doe ienemienemutte met alle zuigtabletten die ik kan vinden. Ik ga in bad, vroeg naar bed, maar vervul al mijn verplichtingen thuis en op mijn werk. Ik zeg niet dat ik er heel gezellig van word, maar dat stond ook niet in mijn taakomschrijving.

Misschien is iedereen wel blij met mijn verminderde mate van spraakzaamheid, eindelijk rust. Elke keer dat ik mijn mond alleen al opendoe, slaat de kriebel toe. En komt er zo’n slappe, droge kuch uit. Klinkt gewoon als het toppunt van aanstelleritis. Nou ben ik wel een hypochonder, maar dat ben ik liever als ik niks mankeer. Ziek, zwak en misselijk zijn kan ik niet tegen. Doorgaan moet ik. Ik heb wel wat beters te doen dan in bed liggen. Daar ga ik toch alleen liggen denken aan alle dingen die ik op dat moment ook had kunnen doen. Ik vind het wel fijn om te klagen, maar dat had je vast al gemerkt. Zoals Lina zou zeggen: zo ben ik geboren. En zo is het maar net. Gelukkig zijn er mensen die willen helpen. (Ik snap dat ze dit doen uit eigenbelang, iedereen heeft natuurlijk een maximum aan de mate van mijn gezeur).

Ik kreeg van mijn vriendin bijvoorbeeld de tip om bij keelpijn een citroen uit te persen, daarmee te gorgelen en het dan op te drinken. Ik hou van dit soort tips. Al dat chemische spul van de drogisterij, heeft me nog nooit geholpen. We gaan voor puur natuur. Ik kijk er nog scheel van. Harm heeft zich kapot gelachen, dus het was ergens goed voor. Dat is niet helemaal waar, want de keelpijn verdween meteen. Mijn huig en slokdarm ook, maar je moet er wat voor over hebben. Alle bacteriën gedood. Mijn collega vond me net Klazien uit Zalk, die moest ik even googelen. Ze zag eruit alsof ze altijd een privé voorraad aan citroensap bewaarde in haar enorme centenbak. Handig hoor. Gelukkig bedoelde mijn collega het goed en gaf nog wat tips in de trant van azijn, zout en dat vermengd met citroensap. Ik geloof serieus dat dit mengsel gewoon Arsenicum oplevert. Zo zou ik wel in één klap van mijn keelpijn af zijn. En hij van zijn kuchende collega.

Na mijn zure avontuur bleef de kriebelhoest wel, tezamen met het beroerd voelen. Met mijn snotneus had ik al afgerekend. Ik heb mijn neusslijmvlies weggebrand met otrivin. Ik voel nu gewoon een gapend, stekend gat onder mijn oogkas. Maar met het ouder worden heb ik toch geleerd iets beter te leren luisteren naar mijn lichaam. Dus gisteren heb ik gerelaxed. Met wat tijdschriften op de bank. Ik moest tussendoor wel een wasje aanzetten en 2 lades uitmesten. Dan verdiende ik het weer om te gaan zitten. Lucje nam zijn verantwoordelijkheid en knuffelde alsof zijn leven eraf hing en hielp me met het uitpersen van een vers sapje. Alles wat ik nodig heb in deze staat (van ontbinding, haha dat klinkt zo lekker).

Harm had een borrel op zijn werk en trof het huis wel erg opgeruimd (kon het toch niet laten) aan, met mij in een megatrui op de bank aan. Ik zocht ondertussen naar oma’s raad op internet bij deze kuthoest. Ik weet hoe irritant dat is, als iemand zo naast je zit te blaffen. Bij een hond heb je dan zo’n band die je om de nek kunt doen met stroomstootjes, maar die vond ik niet in mijn maat. Zuigen op een suikerklontje kon helpen. Ik zocht een zakje suiker op en voelde me reteslecht bij het opzuigen van deze pure aanslag op mijn gebit. Na het doorslikken barstte ik gewoon uit in een verstikkende hoestbui. Het zweet brak me uit. Suikerwater kon ook helpen, dus ik bedacht mijn eigen variant. Mierzoete limonade aangelengd met zakjes suiker. Ik hoorde mijn glazuur klagen, maar alles voor het goede doel. Het hielp allemaal niks.

Proestend ging ik naar bed. Daarin namen we ons voor vandaag de hele dag in bed te blijven. Dus zaten we om 9 uur in bed met een laptop, iPad &phone en ik ouderwets met een boek. Harm haalde ontbijt en zette het dienblad neer, waarbij mijn zure gorgelsapje eroverheen ging. Hallo plakkend nachtkastje en welkom keelpijn. Met het laatste restje probeerde ik de pijn in mijn keel te bestrijden. Mijn speekselklieren probeerden te ontsnappen en mijn maag keerde zich om. Gelukkig smaakten de framboosjes me een stuk beter. Toch maar even douchen, voel ik me altijd een stuk beter na. Dan kan ik daarna net zo goed de vlekken uit Harm zijn overhemd bewerken met chloor, een was aanzetten, vatwasser aan, nieuw drinken pakken, mijn laptopje mee en weer terug naar bed.

Luc was me al vooruitgesneld met zijn beker Roosvicee en rozijntjes. Trots zit hij bovenop papa zijn schouder mee te kijken naar een oorlogsfilm. We zijn zo lekker pedagogisch deze ochtend. Ik wil in bed stappen en zie de oranje Roosvicee vlekken op mijn witte hoeslaken en merk dat mijn nek er hetzelfde uit gaat zien. Dat zijn nl echt vreselijke vlekken, het is gewoon bocht. Tomatensaus is er niks bij. Harm kijkt me onschuldig aan ‘het is toch een antilekbeker?’. ‘Niet, als Luc elke keer de anker van zijn boot door het tuutje heen boort’, is mijn reactie. Ik heb er net een witte was inzitten. ‘Chloor?’ oppert Harm voorzichtig. Zucht en anders kan ik altijd nog citroensap proberen, de oplossing voor alle ongemakken…

Deel

doorjoyce

0

0 Comments

Als echte controlfreak is de onwetendheid zo erg. Zoals bij een 1^e date, na een maand mailen. Hoe is hij in het echt? Wat als hij stinkt? Wat trek ik aan? Gaat hij me leuk vinden en ik hem? Zo voelde het vandaag, alleen wist ik dan niet eens of mijn date op zou komen dagen. Het is namelijk openhuizenroute. Zo’n dag dat mensen met cabrio een tochtje over de dijk maken met mooi weer en dan en passant nog even een huisje bekijken. Nou voorspelden ze geen goed weer, dus deze doelgroep viel al af. Dan heb je ook de wat-te-doen-met-rukweer?-Huizen-bekijken-doelgroep.

Ik vergeet nooit onze ‘eerste’ keer. Al dagen bezig met achterstallig onderhoud (soppen, soppen, soppen), bloemen gekocht en een verse appeltaart gebakken. Er kwam 1 stel opdagen, die we zo vreemd vonden dat we ze eigenlijk zo snel weg wilden hebben en zeker geen taart aanboden. Die hebben we met de buren opgegeten. Nog even laten weten dat ze dit straks zo gaan missen. Dus die taart, die laten we tegenwoordig achterwege. Maar ons huis is compleet opgeruimd, ook wel weer eens lekker. Als het eenmaal zover is dan.

Omdat Harm vanaf 1 uur op een beurs moest staan en daarom om 12 uur zou vertrekken, kon ik niet de hele dag winkelen. Dit doe ik normaliter, want als ik thuis blijf, eet ik de bank op van de stress. Ik zie Luc dan zijn snot aan mijn kussens afsmeren en zijn playmobil kluis opentrekken en de hele woonkamer voorzien van gouden muntjes. Ik trek dat niet en moet het dan meteen opruimen. Harm is de relaxedheid zelve, dus die heeft het de laatste 2 keer alleen gedaan. Nou liep het ook geen storm, dus was hij helemaal vergroeid met zijn laptop bij thuiskomst. Iedereen gelukkig. Tot vandaag.

Harm bood lief aan om Luc dan mee te nemen. Ik kon me niet voorstellen dat hij dan zijn aandacht bij de beurs kon houden, maar hij voorzag geen problemen. Die ziet hij nooit. Hij heeft roze lenzen. Maar ik nam zijn aanbod gretig in ontvangst. Dat betekende minder stress. Zo gezegd zo gedaan. Ik installeerde me met boeken die ik voor de kinderen invul voor later en de laptop aan de keukentafel. Eerst maar eens een verhaaltje typen over mijn winkelplezier vandaag. Bij elke auto die langzaam voorbij rijdt krijg ik prikkende oksels. Ik ben niet zo goed met vreemde mensen. Harm zag me ervoor aan om de posters van de ramen te rukken, zodra hij de hoek om was. Dat ik dan lekker naar bed zou gaan. Ik heb het overwogen, echt. Ik wil heel graag eens ongestoord slapen, maar ik wil nog veel liever ons huis verkopen. Daar ga ik nog veel beter van slapen.

Vorig weekend reden er al auto’s langzaam voorbij en was een vriendin zo aardig haar decolleté in de strijd te gooien voor het goede doel. Deze rondborstige blondine keek lief naar buiten en we juichten toen een auto achter een slak aansloot. Helaas zat zijn vrouw/vriendin/minnares naast hem, dus trok onze vriendin haar shirt maar weer omhoog. Deze auto heb ik vandaag wel voorbij zien komen, maar ze stopten bij de buren L. Ik weet niet wat die voor het raam hebben staan doen, maar er was stormloop bij hun. Misschien scheelt het dat ze van 869.00 zijn gezakt naar 469.000 (in de 6 jaar tijd dat wij er wonen, dat dan weer wel). Misschien moeten wij onze prijs eerst flink opschroeven om hem dan ook zo te kunnen laten zakken, zucht.

Ik zie mensen voorbij lopen. Ik doe of ik ze niet zie. Kop in het zand verhaal, als ik hun niet zie, zien ze mij ook niet. Werkt altijd…dingdong. Werk aan de winkel. Gelukkig een heel leuk stel, uit …Zwolle. Nou mis ik een topografisch gen, maar het klinkt niet als ‘om de hoek’. Maar hij werkt in Gorinchem, ha, laten we praten. Ze hebben een kindje van 5,5 maand oud. Kgkgkgkg (geluid inkleuren van het vakje) ONGESCHIKT. Die gaan vallen over de tuin. Maar na mijn enthousiaste rondleiding krijg ik zelf zin om het huis te kopen. Best leuk dit. Bij het invullen van het formulier komt de aap toch weer uit de mouw; alles is helemaal af, mooi bla, prachtig bla, maar ja, de oprit, de tuin, weinig faciliteiten. Hebben ze niet geluisterd? De faciliteiten komen hier gewoon naar je toe, met de groenteboer op woensdag, de bibliobus op donderdag en de SRKwagen op vrijdag.

Mijn schouders gaan hangen. Je voelt het meteen als je hebt verloren. Ik weet dat ik het moet zien als hun verlies, maar na 14 (of 17, ben de tel een beetje kwijt) bezichtigingen ben ik er wel een beetje klaar mee. Als ik de deur achter ze dichtdoe, gaat de telefoon. Harm, of ik Luc kan ophalen, dit werkt niet, hij loopt telkens weg. Goh. Ik wacht nog een half uur op kopers die niet komen en stap in de auto. Zo’n zin om heen en weer naar Barendrecht te rijden. Maar ik weet nu al, dat na een knuffel van mijn kleine snottekop, mijn huizenleed iets wordt verzacht. So off we go…

Deel

doorjoyce

0

0 Comments

Als je naar mijn hobby’s vraagt, komt winkelen standaard voor in het rijtje. Maar eigenlijk hou ik helemaal niet van winkelen. Zeker niet met een tijdslimiet. Zoals vandaag. Ik moet uiterlijk om 12 uur thuis zijn, zodat Harm door kan naar zijn werk. Dat betekent om kwartover 11 terugrijden, zodat ik ontspannen in de auto kan stappen. Waarom ik dan voor deze dag kies? Het is National Shoppingday. Eigenlijk is dat het elke dag, maar vandaag krijg je 20% korting bij een hoop winkels. En als ik ergens van hou, is het korting.

Ik wil dus om 9 uur bij de eerste winkel naar binnen. Om half 9 gaat TomTom aan. Als hij na 5 minuten nog geen signaal geeft, raak ik geïrriteerd, dit gaat van mijn kostbare tijd af. Zuchtend stamp ik richting Harm zijn auto en pak onze dikke TomTom. Terug in mijn auto heeft mijn slanke navigatiesysteem een signaal opgepikt en mik ik de oude op de stoel naast me. Gaan nu! De parkeergarage verwelkomt me met open slagbomen, welkom mevrouw Friskes, we hebben u gemist (een week). Op dit tijdstip valt er nog een plekje te kiezen, lekker hoor.

In volle vaart vooruit, op naar de 1^e winkel. Missie: een winterjas voor Lina. Deze moet aan strenge eisen voldoen; niet truttig (nee mam, niet zo’n jas als die van jou) maar cool, liefst glimmend en warm is ook wel handig. We hebben er eentje in een folder gezien, maar eenmaal binnenin dit circus, zakt de moed me in de schoenen. Een drukte van belang en uiteraard niet de maat die ik nodig heb voor Lientje. Inwendig vloekend, zie ik in de verte een leuke jongensjas. Nou heeft Luc al een winterjas, vorig jaar al gekocht in de uitverkoop voor dit jaar, maar zou hij die passen? Volgens mij is die nog te groot. Er staat ook nog zo’n leuke schippersjas ergens in bestelling, maar wie weet valt die tegen. Ja en ineens kan het vriezen, dus neem mee.

Ik begin mijn weg al een beetje te kennen in Den Bosch. Mooie stad, maar ik zie er weinig van vandaag. In no time sta ik voor de Rituals. Dicht? Pas om 10 uur open? Wat zijn dat voor tijden? Volgende op mijn lijstje dan. Ik koop elk jaar laarzen bij dezelfde winkel. Met mijn Sidonia enkels heb ik namelijk weinig keus. Elk jaar kopen we dus gewoon dezelfde, met een naadje net de andere kant op. Vandaag ga ik voor cognac kleur en rood. Ik heb ze al eens eerder gepast, maar gewacht op deze dag. Ik bespaar zo enorm. Eigenlijk voelt het kopen niet eens heel fijn. Ik heb ze gewoon nodig, net als brood. Alleen zijn ze dan wat duurder, maar ik doe er ook langer mee.

Het rotte is dat ik nu met winterjas en 2 enorme tassen ‘moet’ verder winkelen. Ondertussen is de rituals open, maar hebben ze besloten mijn tonic uit de collectie te halen. Zonder met mij te overleggen. Ik haat misgrijpen. Maandag komt de nieuwe collectie, of ik even wil proberen? Stiekem denk ik, rot toch op, maar ondertussen sta ik met een wattenschijfje over mijn gezicht te aaien. Super. Maar ook hier krijg je vandaag korting. Dan maar een handcreme en gezichtslotion. Je moet toch wat. Angstvallig hou ik de tijd in de gaten, maar toch moet ik nog wat winkels in. Ze roepen me.

Ik koop nog wat shirtjes voor de kinderen en sta dan weer enorm te dubben over een blazertje voor Lina. Hij is grijs, met een glittertje (check), maar ook een klein strikje op de zak. Is dit truttig? Ik weet het soms echt niet. Ik haat ruilen, maar ik neem het risico. Ik moet door. En bij twijfel? Doen! Anders krijg je spijt en dat willen we niet. Blijft het maar door je hoofd malen en moet je alsnog een keer terug om het over-veridealiseerde kledingstuk te gaan halen.

Nu word ik helemaal nagekeken, had ik eerst alleen een verwilderd hoofd van het passen, nu zien ze alleen wat tassen voorbijkomen met een dotje statisch haar erbovenuit. Als ik de laatste winkel voor vandaag binnenstap en ze begint met ‘zo, al lekker gewinkeld’, boft ze dat ik mijn handen vol heb. Ziet ze dan niet dat het zweet op mijn bovenlip staat, ik misgegrepen heb bij Rituals en nog geen jas heb voor mijn dochter? Ik ben er klaar mee. Ik ga. Naar de appie, kan ik lekker mijn tassen in de winkelwagen mikken, krijg er een tennisarm van. De vrouw voor me pakt de laatste winkelwagen. Seriously? Ik heb nu in 1 hand 5 tassen, mijn volgeladen handtas/shopper dreigt van mijn schouder af te zakken en in mijn andere hand een winkelmandje. Wat ik bij elk product op de grond moet zetten.

Wat een ballentent. Ze hebben ook geen perssinaasappels. Het is keelpijntijd van het jaar en dan is de AH daar niet op voorbereid? Slechte zaak. Met mijn mand vol ander fruit, naar het zuivelvak, je mandje kan niet zwaar genoeg zijn. Waarom ben ik nou verbaasd dat ze hier niet ‘mijn’ sojayoghurt met vanillesmaak verkopen? Maar ook hebben ze geen biologische fruityoghurt voor Harm. Top, wordt een lekker ontbijt morgenochtend met gortdroge muesli. Versgeperste jus zit er dankzij AH ook niet in. Dus een ‘vers’ sapje van het huis in de mand gemikt. Krampachtig probeer ik te zien wat er op het boodschappenlijstje staat, wat ik tussen mijn kaken heb geklemd. Ik vergeet iets, ik vergeet iets. Oh ja, batterijen voor Harm zijn flitser, fuck waar liggen die hier? Heel de winkel door, liggen ze bij de kassa.

Bij de parkeerautomaat aangekomen, vergaat mij het gevoel vandaag bespaard te hebben. Ik mik alles in de achterbak en knak mijn paars aangelopen vingers. Ze hebben het te verduren gehad. Winkelen is gewoon topsport. En ik haat sporten 😉

Deel

doorjoyce

0

0 Comments

Het is 22.10 uur als ik dit typ. Ik had al minstens een half uur in dromenland willen verkeren. Maar ik werd ruw gestoord op mijn weg ernaartoe. Harm lacht me toe en denkt dat het een verhaaltje verdiend. Nu lig ik dus alleen nog maar aan een verhaaltje te denken. Ik kan niet eerder slapen. Dus hier is hij. Ik wil niet zeuren. Ik wil het echt niet. Maar ik doe het toch. Zo ben ik en zeker op sommige dagen.

Om 6 uur vanmorgen hoorde ik iets naast me fluiten, de wek-app van Harm. Het kan ook half 6 geweest zijn, het was in ieder geval geen fatsoenlijk tijdstip. Mijn wekker daarentegen ging om half 7 door merg en been. De snooze ook tot 3 keer toe. Gadver, het is weer maandag. En aangezien de woorden ‘opschieten’ en ’tjaptjap’ nog steeds niet in Lina’s woordenboek voorkomen, vertrekken we weer eens allerminst ontspannen. Ik dan, Lina heeft haar gordel nog niet om en heeft al een verzoeknummertje ingediend. De DJ heeft nog even geen spreekuur.

Ik duim namelijk dat ik stiekem toch over de afgesloten dijk kan scheuren. Dat laatste zit er niet in, het is een blubberboel, maar daar draait mijn terreinwagen haar wielen niet voor om. Dat scheelt weer een heel stuk om. Nu heb ik mijn hand vrij voor de aanvraag van Lina, Katy Perry met Days like this. Hoe toepasselijk. Lientje op school afgeworpen, door naar mijn werk. Uiteraard heb je dan een lamlul voor je rijden die stopt voor oranje. Kost me weer 5 kostbare minuten. Dan maar eens kiezen uit de 6 lipgloss in mijn tas. Je moet je tijd wel goed besteden.

Eindelijk binnengekomen ben ik zoals gewoonlijk de eerste op onze afdeling. Heerlijk. Half uurtje mails beantwoorden en dan met onze opleidingsgids in wording onder mijn arm naar de receptie. Er is nog wel een spreekkamer voor me vrij. Bij het openen van dit kamertje vraag ik me af welke bejaarde hier opgesloten heeft gezeten. Voor een jaar. Wat een muffe buft komt eruit zeg. Maar goed ik ben in een zeikbui, dus ik zet me erover heen. 2 uur lang lees ik teksten met termen waar een doorgewinterde ICT’er zijn tong bij aflikt. Of hoe ging dat spreekwoord ook alweer? Ik word er half dyslectisch van. Als je managment ziet staan, lees je erover heen, als je te snel gaat. Dus ik lees deze übersaaie teksten hardop voor aan de muur en ben helemaal gelukkig als ik een spelfout ontdek. Doe ik dit klusje niet voor niks.

Bij de tekstafbrekingen moet ik me inhouden om niet in mijn handjes te klappen zoals ooit geleerd af-bre-king-en. Je moet het toch een beetje leuk houden voor jezelf. Hopelijk heeft er niemand in het hok naast me een intake. Als ze me dan alleen naar buiten zien komen, snappen ze het geklap, gelach en gepraat niet. Of zouden ze het zich verbeeld hebben. Laat ze maar denken.

Om 11 uur zie ik de woorden dansen en trek ik me terug van dit feest. Op naar een vergadering over de plannen voor 2013. Het enige waar ik aan kan denken is, of ik nog ergens in mijn rommella een verdwaald keelsnoepje heb liggen. Het voelt aan alsof ik me eens lekker tegoed heb gedaan aan grof schuurpapier en dat nog ergens in mijn keel is achtergebleven. Had ik misschien net niet zo hard mijn teksten moeten zingen tijdens het klappen. Oké, dat heb ik niet echt gedaan, maar dat had mijn dag wel opgevrolijkt. Dan maar lunchen om 12 uur. Even lekker zeuren met mijn collega’s over de belachelijke prijzen voor kinderschoenen.

Bij terugkomst wachten er nog tal van leuke klusjes op me. De gids ga ik morgen mee verder, ben al op pagina 127 van de 200. Mijn collega ligt op dit moment met haar kont in Turkije en draait zich nog eens om, om zich in te laten smeren door een lekkere gespierde vent. Dan knipt ze met haar vingers voor een lekker cocktail. Ik knipper met mijn brandende ogen en zie alleen de tig aanmeldingen voor seminars en coachingsmiddagen. Ik neem dit van haar over. Mag ik fijn alle aanmeldingen uitprinten en in verschillende mapjes stoppen en alles handmatig in een exceldocument invoeren. Ik kopieer, typ en plak alsof het vreselijk belangrijk is en ga dan verder met een ander heuglijk taakte wat ze voor me heeft achtergelaten. Alle downloads verwerken. Na heel wat handelingen, kan ik ze eindelijk door SAP halen. De verwerkingstitel ervan heet: zucht. Need i see more? Je moet nl per persoon een lijst door om te kijken of ze niet al eens eerder iets hebben gedownload. Ik zeg mevrouw de vries en meneer Jansen, nog nooit van gehoord, maak maar een nieuwe aan. In welk tijdperk leef ik ook alweer.

Gelukkig heb ik nog heel veel andere leuke werkzaamheden te doen, maar helaas deze dag zit er alweer op. Manlief belt, hij werkt thuis, of hij al aan het eten moet beginnen. Ik sta met 1 been in de auto op weg naar de appie, maar als hij het over kan laten vliegen, stap ik graag in. Heeft hij nog tips, wat ik deze week op tafel kan zetten? Hij wil een zigeunersnitzel. Hij maakt een grapje zeker. Niet dus, dat eet hij nooit. Dat klopt. En ik ben een goede vrouw, dus ik ga op zoek. Ha, ze zijn in de bonus. Wat heb ik toch een mazzel vandaag. Ernaast liggen wienersnitzels, bedoelde hij nou die? Ze zien er allebei ranzig uit, eens lezen wat voor vlees het is. Gemalen stukjes varkensvlees aangelengd met water. Ik maak geen grapje. Zijn er echt mensen die hier trek van krijgen? Ik trek waarschijnlijk een heel vies gezicht, want de man naast me kijkt verbaasd dat ik het toch in mijn kar leg. Ik mompel iets van ‘liefde, man, maag’ en haast me naar het vegetarische vak. Doe mij maar een samengeperste groenteburger.

Na het afrekenen (overbodig om te zeggen dat ik de verkeerde kassa koos), haastte ik me naar buiten. Ik voel me zo brak, wil naar huis. Mijn kar waait uit mijn handen en er zit echt veel meer in dan het zojuist beschreven (nep)vlees. Met coupe windhoos stap ik in de auto. Zou ik terug ook over de afgesloten weg kunnen? Shit, er staat een graafmachine voor, dus rij ik toch maar om en breng daarbij bijna zo’n mannetje met oranje hesje om het leven. Lekker bijdehand om precies om de hoek in een bocht een steen op je hurken te gaan bekijken en op je gemakje weglopen, terwijl ik de hoek om kom.

Gelukkig word ik thuis verwelkomd door mijn kleine kwijlende ventje. Met zijn armpjes om mijn nek vergeet ik even deze dag. Mijn man gaat de concurrentie aan met mij qua wallen en vertelt over zijn dag. Laten we het erop houden dat hij lijkt op de mijne, met het verschil dat het water hem in de mond loopt bij de aanblik van zijn schnitzel. Na het eten maakt hij de fout om te denken dat hij rustig tv kan kijken. Lina springt bijna bovenop hem, want hoera er staat een scherm aan. Luc doet graag mee en laat daarbij een lekker aroma achter. Hij maakt ook geluid voor 10 en ik kijk naar de klok. Nog even doorbijten Joyce.

Als ze op bed liggen besluit ik niet teveel te doen. Ik mail wat voor Hart & Huis en ga naar de woonkamer. Die lijkt nu een grote speelplaats. Ik duik Luc zijn speelhoek in en zoek alles uit, richt het in met zijn nieuwe wagenpark. Opgeruimd staat netjes. Niemand die het ziet als er iets in de kliko verdwijnt. Het is 10 over 9, zal ik? Helemaal trots met mijn besluit lig ik om half 10 onder de vicks en de dekens. Ik negeer het geploink naast me. Zal de iPad wel zijn. Ik kijk mijn kast in en bedenk me wat ik morgen aan zal trekken. Dan probeer ik te ontspannen en te gaan slapen. Ik hoor de trap. Harm om de hoek, slaap je al? Ik doe even het licht aan en pak mijn kleren voor morgen. Grrr.

Ik hoor wat zoemen. Ja hoor, zijn laptop gaat open. Even een serie kijken, laatste aflevering, heel spannend, krijg ik te horen. Kom eens in mijn hoofd kijken, das pas spannend. Ik draai me om en knijp mijn ogen dicht. Toch zie ik het felle licht. Als ik op het scherm kijk, zie ik een slap aftreksel van Jaws voorbijkomen. Ik kan niet meer slapen. Waar is die iPad? Ik zal hem eens goed benutten…

Deel

doorjoyce

0

0 Comments