Eye eye kapitein

Sommige mensen hebben echt een brillenhoofd. Harm heeft bijvoorbeeld nu een tijdje een nieuwe bril en het staat hem zelfs sexy. Vind ik dan. Je hebt ook mensen die er niet uitzien met een bril op, zoals ik. Niet dat ik impliceer er wel uit te zien zonder bril, maar dit terzijde. Toch heb ik er eentje. Deze draag ik alleen niet buitenshuis. Alleen wel eens in het weekend ’s ochtends op bed als ik een boekje wil lezen. Voor dat doel voldoet hij prima. Maar ooit in een ver verleden ben ik wel als brilsmurf door het leven gegaan.

Ook nog eens als brugsmurf. Volgens mij was het de 2^e klas van de middelbare school. Ik zat voorin de klas met een toets en fluisterde dan of mijn vriendin wilde voorlezen wat er op het bord stond. Ik besefte me dat ik haar daarmee in de problemen kon brengen en na een paar maanden heb ik het thuis maar opgebiecht. Want wie wil er als 15-jarige vrijwillig een bril? Mijn moeder sleepte me mee naar de Hans Anders. Niet alleen de prijs was anders, de monturen ook. Er was niks hips te vinden. Maar misschien was dat in die tijd nergens te vinden. Ik koos dus een onopvallend montuur en was blij dat het nog een tijdje duurde voordat hij binnen zou komen.

Maar, hij kwam, die dag. Ik deed hem op en fietste naar school. Hé, ik zag ineens weer blaadjes aan de bomen, in plaats van een groene waas. Dit duurde niet lang. Het miezerde en ik trok mijn schouders boven mijn oren. Hierdoor ademde ik in mijn sjaal. Wat resulteerde in beslagen glazen. Damp aan de binnenkant van mijn bril en regen aan de buitenkant. Zo kan het leven toch niet bedoeld zijn? Ik stopte hem in mijn zak en zakte weer weg in een waas. Maar ik ontkwam er in de klas niet aan. Hij was best handig. Zo kon ik weer achterin de klas zitten (zo zagen zo min mogelijk mensen mijn bril) en toch het bord lezen.

Totdat de eerste mijn bril opmerkte ‘hé, je hebt een bril’. ‘Nee echt, hoe komt die daar nou?’. Dit zei ik natuurlijk niet, ik mompelde wat. Maar ze vonden hem wel leuk staan. Ik niet. En mijn onzekerheid kromde de rug als ik door de gangen liep. Mijn haar liet ik over mijn gezicht groeien. Dit in combinatie met mijn gebochelde houding, hielp me ook niet aan een zeker zelfbeeld. Die bril moest weg. Dit werd thuis niet gewaardeerd. Maar 2 maanden na de ontvangst van mijn lelijke bril, stond ik weer in de Hans Anders. Dit keer liet ik me niks aanmeten waar ik niet mee naar buiten durfde. Ik kocht lenzen. Van mijn eigen geld. En het was elke cent dubbel en dwars waard.

Nee, ik kreeg niet ineens een enorm goed zelfbeeld, maar hij zakte ook niet verder in de stront. Nu, jaren later, loop ik nog steeds als een aardappelzak. Maar nooit meer met bril. Lenzen zijn super. Niet meer bij Hans Anders, nadat er bobbeltjes op mijn lenzen begonnen te groeien. Lag aan mijn eiwit ofzo. Maar toen er een Specsavers zijn deuren opende met een mooie actie, twijfelde ik geen moment. Van de dikke rubberen lappen ging ik over naar flinterdunne lensjes. Ik draag ze met verve. Elke dag. Behalve de laatste weken.

Mijn rechteroog begon te steken en na een week keek ik eens in mijn oog en zag een rood/gele bult aan de binnenkant van mijn ooglid. Verschrikt liet ik het los. Ik keek nog een keer en wonderbaarlijk genoeg zat de bult er nog steeds. Na een paar dagen toch maar even naar de dokter. Ontstoken. Geen lens in en 2 weken lang gel erin smeren. Die gel vertroebelde mijn beeld en versmolt met mijn mascara. Op mijn wang. Harm vroeg na een paar dagen maar niet meer of ik had gehuild. Maar ik zette door. Extra lang. Maar na een maand, was er alleen een beetje zwelling weg. Maar ik durfde niet terug naar de dokter. Die had me verteld dat de andere optie is om het open te snijden en het pus eruit te knijpen. Op de een of andere manier vond ik dit geen aanlokkelijk idee.

Maar het werd gevaarlijk om rond te blijven rijden met 1 lens. In het donker. Met sneeuw op de weg. Dus dinsdag zat ik bij de dokter. Ik had me al helemaal voorbereid op zijn scalpel, maar blijkbaar voert hij alleen ingrepen in de middag uit. Of ik donderdagmiddag terug wilde komen. Hij zou dan met vloeistof mijn oog verdoven. Met een prik mijn ooglid verdoven. Mijn oog in een klem en dan in mijn ooglid snijden en ‘het’ eruit drukken. Mijn oog afplakken en de volgende dag controle. Wat moet dat moet, zei ik tegen mezelf.

Vandaag moest het gebeuren. Mijn collega’s vroegen of ik zenuwachtig was. Ik werd het steeds meer. Ik zag zijn scalpel al op mijn oog afkomen en mezelf tegenstribbelen, waardoor hij mijn oog spieste. Of dat de verdoving niet plaatselijk zou zijn en ik bij het ontwaken de dokter op me aan zou treffen. Die me ergens anders spieste. Nou heb ik een hele fijne dokter, maar ik hoef hem niet op (of in) me te hebben. De ingreep verdween gelukkig op de achtergrond tijdens deze hele drukke ochtend. Maar om 14.00 uur pakte ik mijn spullen en met het lood in mijn schoenen stapte ik in mijn auto. Zou het raar zijn om de dokter te vertellen dat ik er toch vanaf zou zien? Mijn bril dook op in mijn hoofd. Even doorzetten Joyce.

Precies 10 voor half 3 meldde ik me bij de balie. Of ik toch nog even wilde plaatsnemen in de wachtkamer. Eerst maar even plassen. In de wachtkamer is het stil. Ik heb geen zin om te lezen en kijk om me heen. Gedachtes vliegen van de hak op de tak door mijn hoofd. Krijg ik nou aandrang? Ik weet dat een oud-collega bij zenuwen de pot altijd eens goed vulde. Wat nou, als ik het letterlijk in mijn broek doe bij de dokter op de tafel? En dat het in 7 kleuren uit mijn skinny begint te druppen? Waarom duurt het nou zo lang? Van pure verveling scan ik de wachtkamer en maak er een foto van. Gewoon omdat het kan. Ik bekijk hem. Best een leuke lamp eigenlijk. Even een close-upje. Zoeken we vanavond even op. Ik wil nog nieuwe lampen, dus dit is een teken.

Maar de dokter geeft nog geen teken van leven. Ik hoor een deur opengaan en mijn tegenbeeld loopt langs. Een klein, gedrongen vrouwtje met kort warrig haar loopt voorbij op haar gezondheidschoenen. Met gaatjes erin. En ze kijkt me vuil aan. Of verbeeld ik me dat maar? Of kijk ik straks ook zo als ik hier de deur uitloop? Kan ik dan überhaupt nog wat zien? Ik word gek hier. Maar precies 20 minuten later verschijnt mijn verlosser. Of beul, het is maar hoe je het bekijkt. Hij loodst me mee naar zijn martelkamer en bij binnenkomst valt mijn oog (met lens) op een boek. Het ligt opengeslagen en hij komt nog net niet huppelend naar me toe. ‘Ik dacht, ik laat je even zien wat we gaan doen’. Nou, WE gaan niks doen, denk ik en probeer niet in het boek te kijken. Maar de meterslange naald in het ooglid en het bloed daarbij trekt mijn aandacht. Ik zie een klem het ooglid opengeklapt houden en wil wegrennen.

Ik vertel eerlijk hoe erg ik dit vind. Snij asjeblieft in mijn arm ofzo, maar mijn oog, blijf AUB van mijn oog. Hij snapt het, zegt hij en helpt me op de tafel. Hij kijkt nog eens in mijn oog en loopt naar zijn snijwerktuigen. Alles netjes gerangschikt. Waarom zijn die naalden zo lang? Gaat die echt richting mijn oog? Hij vraagt of het gaat. Niet echt. Hij kijkt nog eens in mijn oog en zegt dat er nog een optie is. In de ontsteking zelf een druppeltje (moeilijk woord, maar is vast een) medicijn te spuiten. Een sprankje hoop duwt de scalpel verder in de uithoek van mijn gedachten. Volstaat dat, vraag ik blij. Het heeft een gerede kans. Huh? Wat adviseert u nou? Het kan zijn dat dit niet werkt en je alsnog onder het mes moet, maar gerede (?) kans is, dat dit afdoende kan zijn.

Het idee dat ik nog eens terug moet hiervoor, kan opsluiting in isoleercel als gevolg hebben. Zeker nadat ik dat boek heb gezien. Maar de dokter hakt de knoop door en gaat een andere spuit halen bij zijn assistent. Ik kijk nog of er een raam is waardoor ik kan ontsnappen. Helaas, no way to escape. De dokter komt terug. Hij zal eerst een vloeistof in mijn oog doen. Hij komt aan met een wit buisje, breekt het open en komt richting mijn oog. Ik ben serieus bang dat hier een naald uit komt. Maar zoals de dokter voorspelt komt er vloeistof uit die kan prikken. Dit zal mijn oog verdoven. Dit is peanuts. Dan komt het echte werk en zie ik een enorme spuit dichterbij komen. Ik druk mijn hoofd hard in de pijnbank. Maar als ik denk dat hij er in is, ontspan ik. Super, dat verdovende spul. Totdat ik de naald mijn ooglid in voel dringen. Ik schreeuw ‘AUAUAU, AUAUAU, ik voel het wel, ik voel het, u zei dat ik niets zou voelen’. Nu wil ik echt huilen. Ik schaam me rot. De dokter geeft aan wat zout water in mijn oog te doen, om het bloed weg te spoelen. Het kan prikken. BLOED? In mijn oog?

Als hij mijn oog afplakt ben ik helemaal afgemat. Ik krijg nog een zalfje mee en na 2 weken moet het over zijn. Zoniet, weet ik niet of ik hier nog snel terugkom voor mijn oog. Als ik terugrijd naar huis heb ik idee dat iedereen naar me kijkt. Net als wanneer ik mijn bril op heb. Dit zal wel tussen mijn oren zitten. Maar ik denk dat het er vreemd uitziet, zo’n dikke pleister op mijn hoofd. Omdat mijn man zo aardig is om mijn ingreep te vergeten, app ik hem een foto van mezelf. Ik krijg het volgende terug: Cool! Ik zal zo een haak en een zwarte hoed kopen. Moet jij je baard laten groeien.

Ik lach mijn liefste lach naar Luc en hij zegt ‘sexy mama’. Ik weet niet waar hij het geleerd heeft, maar hij zegt het op het juiste moment. Steun komt soms uit onverwachtse hoek. Niet via Whatsapp in ieder geval. Mijn collega geeft als tegenreactie op Luc aan dat jongetjes van 3 op die leeftijd van piraten houden. Leuk hoor. Ik ben kapot. Kapitein eenoog houdt het voor ‘gezien’ vandaag!