Vakantie

Lesbos

doorPosted on 5min. leestijd63 gelezen

Lesbos Joyce schrijftTerwijl ik dit schrijf kijk ik uit over een Titanic-achtige reling, begroeid met exotische bloemen en een uitzicht op zee, zoals je ze ziet in reisbrochures. Ik zit beschut in ‘ons’ prieeltje en de warme wind streelt mijn gezicht. Mijn gedachten gaan terug naar begin januari.

Harm en ik keken elkaar blij aan op de bank. De vakantie was geboekt. Dit keer geen volle zwembaden met dobberende Duitsers en volvretende Russen (oftewel all-inclusive), maar een ‘Eliza was here’ plekje via Sunweb Secrets. Witte sfeervolle kamers, natuurtinten, Cocomat bedden (gevuld met paardenhaar en de snorharen van een ezel oid, ik hou ervan) en dan natuurlijk het adembenemende uitzicht. Dit pareltje bevond zich op Lesbos, voor ons nog onbekend gebied.
lesbos

Niet lang daarna werd het eiland voor ons bekender, als zijnde dichtstbijzijnde EU (ei)land voor vluchtelingen om naar toe te vluchten. Weg was de voorpret.
Ik zag mezelf al zitten met een cocktail aan het strand terwijl er imaginaire dode kindjes rond mijn voeten aanspoelden. Hard? Overdreven? Misschien, maar je begrijpt waar ik heen wil. Niet meer naar Lesbos in ieder geval. Hoe kan ik daar genieten van mijn luxe vakantie, als ik weet dat er op hetzelfde eiland mensen aankomen die vluchten voor oorlog? Dat ik voor mijn plezier in dezelfde zee dobber, als die waarin zoveel tragedie schuilgaat? Omdat ze hoopten op een betere toekomst. Dat er echt geen andere keuze is dan alles achter te laten en voor veel geld in een gammel bootje stappen. Met je kindjes. Zonder dat je kunt zwemmen. Vluchtend voor de hel. Met het risico dat je nooit zou aankomen in een betere wereld. Hoe zou ik dat kunnen negeren?

Ik neem contact op met Stichting Bootvluchtelingen.
‘Wat hebben jullie nodig?’
Het antwoord is simpel: ‘Hier op vakantie gaan helpt al enorm.’
Dat snap ik, want het eiland mag dan volstromen met vluchtelingen, toeristen blijven daardoor weg. Beschaamd denk ik dat als ik een keuze had gehad, mijn vakantie wellicht ook had geannuleerd. Dat is natuurlijk je kop in het zand steken en hypocriet. Daarom voel ik de behoefte om iets te geven. Mijn hulp gaat niet, want ik ben niet alleen hierin. En Luc vind ik hier nog te klein voor. Wat dan?
‘Zonnebrand, kinderzwemkleding en heren zomerkleding & ondergoed’, is het antwoord.

In mijn hoofd visualiseerde ik er al een extra koffer bij. Maar naast de aangeschafte zonnebrand en ondergoed zijn de westerse mannen zo weldoorvoed dat er bijna niet aan smalle maten te komen is. Maar met wat ik verzamel kan ik toch 1/3 koffer vullen. De rest van onze spullen vouw ik hier vakkundig omheen.

Eenmaal aangekomen op het prachtige eiland dragen we ons steentje over aan Elly met wie ik vanuit Nederland contact heb gehad. Ze geeft aan dat veel van de bewoners van Lesbos klaar zijn met de vluchtelingen. Door wat de media ons voorschotelt zit het eiland nu bijna zonder toeristen. Zelfs enkele hulporganisaties schetsen een extra negatief beeld om meer geld te ontvangen. Gevolg is dus dat restaurants en hotels half vol zitten of soms gewoonweg niet anders kunnen dan sluiten. Wij zijn dit jaar dan ook echt ver weg van het massatoerisme. Heerlijk voor ons, maar killing voor de inwoners die hier leven van toerisme.

Elke avond kozen we omstebeurt een ander restaurant. Op de dag dat Lina koos om te eten bij een Nederlands tentje, hoorden we hoe de eigenaren het ervaren.
Schijnbaar zijn er ook (economische) vluchtelingen die hun boot net voor aankomst kapot hakken. Zo zijn ze extra zielig voor de fotografen die aan wal stonden om dit vast te leggen. Dat de mensen die uit angst vluchten in datzelfde bootje zitten (zonder reddingsvest) maakt de gelukszoekers niets uit.
Ze overleven het niet.
De Hollandse vrouw zegt bijna emotieloos dat ze van haar part allemaal mogen verdrinken. Verbitterd kruipt ze in haar slachtofferrol en druipen wij af naar buiten. Ik probeer de bruingrijze drek uit de zelfgemaakte kroket weg te werken, maar de brok in mijn keel verhinderde doorslikken. Dat het smaakte naar opgewarmde rattendarmen, hielp ook niet.
Oplossingsgericht als Harm en ik zijn, zien we legio mogelijkheden om de voorbijlopende toeristen naar binnen te lokken naar deze nu troosteloze, sfeerloze en harteloze zaak. Maar hoe makkelijk is het om de totale schuld bij een vluchteling in zijn natte schoenen te schuiven.

Griekse tekens boven de ingang van mijn favoriete restaurant
Griekse tekens boven de ingang van mijn favoriete restaurant

Wanneer ik die week een restaurant uitzoek op een berg met wederom een adembenemend uitzicht, hebben we daar wel met de eigenaren te doen. Terwijl wij de lucht roze zien worden, zijn er maar twee andere stellen die daar ook van genieten. Zo weinig tafeltjes bezet op zo’n geweldige locatie. Met een vreselijk nederige ober voelen we ons opgelaten. Maar het echte Griekse eten is vol van smaak en we zien de zon langzaamaan verdwijnen. Normaal zou je dit plekje verborgen willen houden voor jezelf, maar nu niet. Ze hadden namelijk ook nog de pech dat de stroom uit viel. Zo sneu en niet verdiend. Dus serieus, ga er eten als je op Lesbos bent (geen idee hoe het er heet, ze hebben namelijk allemaal de naam Taverna en wat Griekse kronkels erbij staan, maar het ligt in Petra de weg op richting de bergen).

De foto die voor mij alles zegt over deze vakantie. De verslagenheid van de eigenaar aan het tafeltje. De prachtige olijfbomen en uitzicht.
De foto die voor mij alles zegt over deze vakantie. De verslagenheid van de eigenaar aan het tafeltje. De prachtige olijfbomen en uitzicht.

Het eiland is namelijk echt een aanrader. Zeker ook de locatie (www.littlebirdlesvos.com) waar wij verbleven. Met super lieve eigenaren. De man bracht me s’ochtends verse vijgen uit de tuin en de laatste avond kletsten we nog met ze over het eiland. De vluchtelingenkwestie. Zij hebben ook een tijd hulpverleners onderdak geboden. Met liefde. Zonder bitterheid over de terugloop van vakantiegangers. Ik vertelde de mooie vrouw hoe bezwaard ik me eerst voelde om hier op vakantie te gaan, terwijl er zoveel mensen lijden. Zij was ouder en wijzer. Want ze had gelijk toen ze me vertelde dat er waar je ook heengaat ter wereld, er altijd rijk en arm zal zijn. Geluk en pijn. Oorlog en vrede.
Dat je dan maar beter kunt genieten van je eigen leven. Van vakantie. Dat heb ik gedaan.
Ik heb mijn ogen niet gesloten, maar volledig de kost gegeven.
Lesbos view Joyce

Deel

door

Koningsdag

doorPosted on 4min. leestijd56 gelezen

Fear of missing out. Dit is een nieuwe rage (of ziekte, zo je wilt) onder SM-lovers (social media liefhebbers). Nou ben ik meestal niet zo bang om iets te missen, maar op Koningsdag heb ik wel altijd het idee dat het overal leuker is. Je ziet op Facebook oranje gecustomizede vrienden in een sloepje dobberen, voorzien van een perfect zonnetje en lekkere hapjes. Op Instagram zie je rommelmarkt vondsten, waar je zelf al jaren kringloopwinkels voor afschuimt. Ook krijg ik zelfs spontaan zin in het bezoeken van een festival vol vrolijk hossende mensen, als ik daar foto’s van voorbij zie komen.

Jaren geleden bezochten we nog weleens een vrijmarkt. Tegenwoordig is het lastiger om (met het gezin) heel vroeg op te staan en dan nog minimaal een uur in de auto zien leuk te houden. En met dit druilerige weer ziet de meuk op allerhande armoedige kleedjes er ineens verlept uit. Alsof ze gewoon een met modder overstroomd bejaardentehuis hebben leeg gekieperd in een kraampje. Met een zonnetje erop zou je het ineens bestempelen als een uniek brocante antiekstuk. Tel daarbij op dat ons huis al dichtslibt met allerlei rommel en we doen de kinderen ook geen plezier met slenteren langs kapotte puzzels en worstenmakers uit grootmoeders tijd.

Maar wat dan? Ik bekeek de dorpskrantjes ineens met interesse, op zoek naar een gaaf programma voor Koningsdag. Waarom beginnen ze altijd met Aubade? Ik vroeg Harm of dat iets met zingen te maken heeft en hij knikte een beetje lacherig. Het lachen verging hem toen ik uit volle borst begon te galmen ‘Komt allen tezamen…’, toen onderbrak hij me dat het dit niet helemaal was. Prima joh. Dan niet.
Poederoijen is trouwens vandaag de dag vertegenwoordigd met een goed georganiseerde oranje vereniging (ja,ja geen sarcasme dit keer). Onze eerste Koninginnedag waren er nog maar drie kraampjes, te weten eentje met de grootste witte opa onderbroeken ooit gezien, een kraampje met zelfgemaakte ranja en de laatste verkocht elastiekjes en speldjes met snoezige rozenknopjes om alle beeldige krulletjes van kerkmeisjes mee in bedwang te houden. Tegenwoordig krijgen we een heel programma voorgeschoteld. Vorig jaar zat ik in een Tesla en crosten Lina en ik op Segways, terwijl Luc een parcours aflegde met een laserpistool. Niets te klagen dus, zou je zeggen. Maar je kent me. Immer tevreden mens dat ik ben. Maar eerlijk is eerlijk, het hagelt hier de laatste dagen, dus de kans was aanwezig dat we vandaag sneeuwpoppen konden maken. En buiten zijn terwijl het koud is, staat niet in mijn productomschrijving.

Daarom bedachten we ruim op tijd, dat we dit keer het ruime sop zouden kiezen. Maar nou liggen de binnendeurse uitjes niet voor het oprapen hiero. Bij het woord museum begint Lina al vroegtijdig te braken en aangezien het vakantie is, kunnen we het één en ander ook al afvinken (de bioscoop en bowlen). Gelukkig vonden we gisteravond nog een indoor midgetgolf baan. Nou heb ik niet zoveel met gewoon golf (alhoewel de truttige ruitjesbroeken me vast kittig zouden staan). Om het leuker te maken zouden ze de holes kunnen vullen met M&M’s en wanneer je dan je balletje erin knalt ontstaat een chocolade regen. Kijk daar zou ik met plezier mijn best voor doen. Net als bij midgetgolf. Vind ik echt enig. Bochtjes, heuvels, bruggetjes, ik neem het allemaal uitermate serieus. Let’s go!

Luc en de piramide
Onze hooligan

Indoor betekent blijkbaar zoiets als een hele grote schuur met aftandse Oosterse tapijten en het ontbreken van enige vorm van verwarming. Het was buiten warmer. Serieus. Dan maar warm slaan. Luc mocht beginnen en waarschuwde ons met ‘aan de kant voor jullie eigen veiligheid’ en vervolgens viel hij de ‘piramide’ aan naast de eerste baan. Het ding zag eruit alsof meerdere kinderen hun koningsdag-agressie erop hadden gebotvierd. Vanuit mijn ooghoek zag ik Harm een plastic bamboe neer maaien met zijn golfstick. Het stof dwarrelde om hem heen en ik knipoogde naar hem. We hebben een geweldig vermogen om altijd op de meest versleten plekken te belanden. Op de een of andere manier krijg ik het liedje (of eigenlijk alleen deze zin) niet uit mijn hoofd ‘Hoe zijn we hier beland?’

Harm geniet van midgetgolf
Dat gezicht 😉 Genieten

Terwijl Lina de puntentelling aan het husselen was rende Luc als een wilde baviaan rond, al brullend ‘ik ga jullie tokken’. Zijn golfclub suisde daarbij gevaarlijk door de lucht. Harm sloeg een bal bovenop mijn dijbeen en ik probeerde een verstopte heater aan te zetten door op alle knoppen te drukken, trekken en slaan. De kinderen speelden vals (terwijl ik zo mijn best deed, verder niet fanatiek, hoor) door de ballen erin te vegen. Harm zette zijn capuchon op, want de schuur was niet he-le-maal waterdicht. Juist op dit soort momenten hebben wij de grootste lol. En gelukkig was het bijbehorende restaurant wel verwarmd. Terwijl de kinderen een ijsje (serieus) bestelden, besloten wij op deze dag onze vaderlandsliefde ook te uiten door geen Belgische wafel te bestellen, maar een portie echte Hollandse bittergarnituur. Hier kan geen brocante sloep of festival tegenop. Zo’n gekke dag met mijn even gekke gezin, ik had het voor geen goud willen missen.

Deel

door

De rest van de vakantie

doorPosted on 0 Comments6min. leestijd75 gelezen

Compilatie van onze vakantie in Turkije

MUZIEK – De hit van het resort is toch wel die van Jody Bernal (wie kent em si, que no?). Extra prettig als er alleen nog ligbedjes tegenover de dj beschikbaar zijn. Het geluid knalt op standje ochtendgebed in de moskee mijn trommelvliezen in. Als ik mijn bedje ontvlucht en een duik neem in het water, hoor ik het bekendste nummer van Greace beginnen. Zachtjes hum ik mee. Verveelt me nooit dit nummer. Een puber dobbert voorbij. Hij kijkt zijn mattie misprijzend aan ‘wat een KUTmuziek’.
Ik word oud.

WEER – We genieten extra van de 33 graden op het resort als we horen dat code rood als een storm door Nederland woedt. Medelijden hebben we met de vakantiegangers daar. Ik zie me al met het hele gezin in een tentje samengeklontert zitten. Tussen de modder en mieren. Dat je op je luchtbed drijft, maar dan zonder zon en zwembad. Die avond als de kinderen klagen dat het chocolade ijs op is, zal ik niet preken over Afrika. Maar over Nederlandse thuisblijfkindjes.
Het heeft natuurlijk niet alleen maar voordelen, die zinderende hitte. Zo durf ik echt niet in slaap te vallen. Zelfs niet in de schaduw met factor 50 op mijn bakkes. Straks draait de zon en ligt mijn huid verkoolt naast me als ik wakker word.
Er valt niet tegenop te smeren en ik kom 30 jaar ouder terug van vakantie. Niet alleen met mijn verrimpelde huid, maar ook met de extra grijze haren erbij.
Elke keer dat Luc in het water springt zonder zijn bandjes, ontspruit er een witte lok in mijn haarbos.
Ik huur de fanfare in, als ons spruitje zijn zwemdiploma heeft!

Boottrip schuimparty vakantie TurkijeBOOTTOCHT – In de folder stond dat we sowieso schildpadden zouden spotten en 80% kans op het zien van een dolfijn. Tijdens het verkooppraatje werd dat al gereduceerd tot 60% en bij het informatiepraatje op de boot word er met geen woord meer over gerept.
Maar wie denkt er nog aan Flipper als de Macarena uit de speakers schalt. En een stroom schuim uit het plafond spuit. Het piratenschip verandert in een partyboot met schuimparty. De kinderen joelen. Volwassen mannen met teveel lichaamsbeharing zepen er hun borstshag eens lekker mee in.

'Strandtent'
‘Strandtent’
Even later meren we aan bij een strandje. Bloedhete kiezels leiden ons naar doorgezakte strandbedjes onder gescheurde tentdoeken. Waar je nog voor moest betalen ook. Ik verwachtte heus geen Bloemendaal, maar zoals mijn Nederlandse buurvrouw het mooi samenvatte, ’het lijkt hier Afghanistan wel’.
Je kon even zwemmen en daarna varen we weer verder. Met de stampesharde hits uit de jaren 90 die over de boot schallen, vind ik het geen wonder dat de dolfijnen wegblijven. Die liggen natuurlijk wel gewoon te chillen bij een hippe strandtent. Helemaal in de verte zien we af en toe een schimp van een dolfijn als hij door het water springt.
Maar schilpadden? Nergens te bekennen.
Net als ik me afvraag of ik mijn geld terug zal vragen, komt er een schildje aan de oppervlakte. Hij steekt zijn koppie even boven water en schudt hem vol afgrijzen bij het horen van onze muziek. Snel duikt hij weer onder water en dempt het geluid van de mensenwereld.

Ananas rietje
Check het te leuke ananasje
ETEN – Het eten was best gevarieerd, maar de friet houd je gewoon niet knapperig in een warmhoudpan. Gelukkig maakten de platgeslagen oliebollen met kaneelsuiker tussen de middag een hoop goed. Er was ook bananenijs, overal flesjes water en cocktails met geweldige rietjes (die we zijn gaan sparen, tja, je moet wat). Alleen tijdens het avondeten snapten ze de bestelling ‘wasser’ (alles is hier op Duitsers gericht) niet altijd. Blijkbaar zijn Duiters gek op koolzuur, maar dat vinden wij niet te zuipen in ons water, dus kon de ober een keer onverrichte zaken weer terug. De rest van de week werd niet meer aan ons gevraagd of we wat wilden drinken.

Het blijft ons wel verbazen hoe mensen hun borden als uitgehongerde beren vol scheppen en vervolgens de helft laten staan. Terwijl er een Nederlands stel naast ons komt zitten, word de tafel en grond vakkundig door een medewerker van de rijst en andere etensresten ontdaan.
Ik hoor de nieuwkomers iets zeggen in de trant van ‘zwijnen’.
Begrijpend knik ik hun kant op.
Nou. Gelukkig hebben wij enorm netjes etende en welopgevoede kinderen.
Laat Luc ook net op dat moment blijken als hij een Gilles de La Tourette momentje heeft en ineens keihard ‘KONTGAT’ door de zaal roept.
Dus.

AVOND – De bazaar deden we nog een paar keer aan. Zo ook de avond dat ik net uit de douche kwam en naar de kast wilde lopen voor een gezellig jurkje. BAM! Ineens lag ik op de grond. Welke debiel had het ludieke idee opgevat om de kluis (op ooghoogte) open te laten staan?
Mijn benen zaten al onder de blauwe plekken, mijn armen onder de muggenbulten, maar een ei bovenop mijn oog had ik nog niet.
Kon ik ook weer afvinken.

Avondvullende shows waren er ook genoeg op het resort. Gelukkig ging het personeel niet zelf dansen of nog erger; een goochel act opvoeren. En dan een gekleurde slinger uit de mouw blijven trekken. Tenenkrommend.
Nee, hier huurden ze het vermaak gewoon in.
Lenige Chinezen sprongen in en op elkaar en voerden een goede show op.
Klein tipje van mijn kant is om de synthetische pakjes te vervangen. Nu bleef mijn blik gericht op hun micropenissen. Met het volle licht erop, was de afwezigheid van een goed gevulde onderbroek duidelijk zichtbaar.
Dan ook nog gaan touwtje springen, zittend op een eenwieler, laat helemaal niks meer van hun geslacht over.
Toch een klein beetje gênant om naar te kijken.

Chineze show Turkije
Voorproefje overdag. Oordeel zelf 😉
Elke avond waren er andere shows. Zoals de circusact. Daar kwamen we iets te laat, doordat Lina nog een hennatattoo wilde laten zetten. Dus de kinderen moesten toen op de grond zitten, maar wij hadden nog een rieten stoel. Toen bedacht ik me weer dat een broek zoveel fijner is. Want met een rokje aan zit je uiteindelijk gewoon met je blote reet op de rieten zitting. Niet fijn. Al helemaal niet als de muggen zich ondertussen vol vreten met jouw bloed en je buurvrouw rook in je gezicht blaast.
Maar ik weet niet of het erger is om zo naar de show te kijken, of om hem op te moeten voeren. Voor vermoeide kinderen en verveelde ouders.

Voor Luc was het misschien wel beter geweest om lompe schoenen te dragen...
Voor Luc was het misschien wel beter geweest om lompe schoenen te dragen…
Dus soms gingen we naar het strand. En de kinderen hebben ook nog een keer lekker als enigen in het zwembad gezwommen. Toch bijzonder in het in het donker. Hoogtepuntje was ook wel ons avondje bowlen. Ik heb niks met (bal)sporten, maar dit vind ik leuk. Mijn teamgenoten meestal ook. Ik werp namelijk als een blinde koe. Ik knal die bal rustig op een andere baan of tegen het plafond.
Harm gaf me de tip, dat ik de bal niet rechtstreeks tegen de kegels hoef te smijten. De bal mág de baan raken.
Fijn. Scheelt me ook wat duimpijn.
Maar ondanks mijn lompheid heb ik niet verloren. Lina is een pro en behaalde een welverdiende tweede plek.
Helaas voor Luc, erfde hij mijn genen. Sorry jongen.
Hij dacht dat het beter ging met rollen. Of door zijn schoenen uit te trekken.
Toen kwam het moment dat hij spijt kreeg dat hij weer eens niet luisterde.
De bal was natuurlijk best zwaar. Ik zie hem de bal op de grond leggen en bedenk wat hij gaat doen. Ik waarschuw hem twee keer. Tevergeefs.
Zijn voet raakt de bal al in volle vaart. Die geeft geen sjoege.
Luc daarentegen…

Deel

Dag 3 Vakantie Turkije

doorPosted on 0 Comments3min. leestijd43 gelezen

Ken je het gezegde ‘honger maakt rauwe bonen zoet’? Lulkoek natuurlijk, want rauw zijn die dingen kneiterhard en bijt je er je vullingen op kapot. Het gaat om het idee erachter.
Zo heb ik er dan ook nog eentje.
Slaap maakt elk bed comfortabel.
De eerste avond had je me dubbelgeklapt in de kast kunnen parkeren en dan had ik daar ook heerlijk geslapen. Maar gisteravond plofte ik neer op het bed en kwam ik tot de ontdekking dat ze vergeten waren vering in het matras te stoppen.
Dus in plaats van dat mijn kont wegzakte in het matras, ramde ik nu mijn ruggengraat door mijn fontanel.
Laat ik je vertellen dat ik me al één week per maand een overrijpe beurse meloen voel en me dan alleen maar in een zachte hoop kussens wil vleien. Nu voelde het alsof ik mijn verbrande zak botten op een steen liet vallen.
Hoe ik me ook draaide, alles deed zeer.
Heb je een klein beetje een idee hoe ik deze ochtend begon.

Ondanks de martelbank waar ik op lag, was opstaan ook niet aanlokkelijk. Ik was gebroken.
Maar het was toch echt tijd voor ‘handdoekje legje’.
Er hingen nu dan wel bordjes in de lift dat het verboden was je handdoek een uur onbemand neer te leggen, ik was benieuwd of mensen zich daar ook echt aan gingen houden.
Bij het zwembad aangekomen bleken de mensen inderdaad ineens massaal Oost-Turkish-blind te zijn.
We sleepten twee eenzame bedjes van heinden en verre en maakten er een stelletje van. En eerlijk is eerlijk, wij maakten er ook echt de hele dag gebruik van. In tegenstelling tot de ontbrekende mensen naast ons. ’s Ochtends hebben ze een uurtje gezwommen en de rest van de dag werden hun bedjes alleen bemand door handdoeken. Kijk, dat vind ik nou asociaal. Daarom heb ik de handdoeken maar gewoon meegenomen. Kost ze 10,- borg. Het zal ze leren.

Van tevoren heb ik natuurlijk alle reviews uit mijn hoofd geleerd (oké bijna, ik heb een document gemaakt met tips) en de Bazaar was een echte aanrader. Ik rook de kruiden, bijzondere thee en Turkse pizza al bijna. Misschien kon ik er nog iets van lokaal handwerk scoren.
Vol goede zin zetten we de wandeling in. Om aan te komen bij een kluwen marktkramen vol dezelfde nep merkkleding. Een deceptie. Maar flexibel als ik ben, heb ik gewoon kleding gekocht in plaats van kruiden.
Luc was er gauw klaar mee.
Op de hoek stond een ijstovenaar iedereen te prikken met een ijsstok en kinderen duwde hij de ijsjes in het gezicht. Echt toveren was het niet, maar de kinderen genoten.
En de tovenaar bleek beter dan we dachten. Uren later toverde hij de citroen ijsbrokken bij Lina om in diarree.
Dacht ik deze nacht beter te slapen dankzij een extra aangebrachte toplaag om onze matras, stak de ijscoman er een stokje voor. De lul. Mijn arme meisje voelde zich zo beroerd. Na twee aspirines viel ze gelukkig na een uur weer in slaap.
En ik? Ik visualiseerde dat ik die zogenaamde magiër een ijstang in zijn reet duwde.
Met een glimlach om mijn mond viel ik uiteindelijk in slaap.

turkije ijstovenaar

Deel

Dag 2 Vakantie Turkije

doorPosted on 0 Comments3min. leestijd38 gelezen

Na een verkwikkende douche (letterlijk door de ongewenste wisseldouches) spoorde ik de kinderen aan om zich klaar te maken voor het zwembad. Maar door de televisie op hun eigen kamer waren mijn smeekbedes aan dovemans oren besteed.
Ik besloot Luc een handje te helpen.
Toen ik hem in zijn zwemshortje hees, viel me op dat de muur in hun kamer iets minder wit was als de dag ervoor.
Luc moet gedacht hebben, we hebben thuis al genoeg witte muren, laat ik die op vakantie eens opvrolijken.
Met tekeningen van een soort kerstcadeautjes.
Nou ik weet al wat hij dit jaar in zijn pakje vindt onder de boom. Een gum.

Bij het zwembad gebeurde verder weinig bijzonders. Maar uiteraard zijn er altijd zaken die mijn aandacht trekken.
Zoals de twee vrouwen met hoofddoek. Ze hadden een compleet lycra pyamapak aan in de meest vreselijke vale kleur paars. Ik had met ze te doen. Misschien was het wel hun eigen keuze om zo’n wanstaltig plakpak aan te trekken, maar de starende blikken wennen waarschijnlijk nooit.
Dus keerde ik gauw mijn hoofd af.
En zag alweer wat anders waar ik je deelgenoot van wil maken.
Stel je voor. Je zit in een peuterbadje op het randje. Met je voeten in het warme piswater en je handen op het rooster achter je. Qua ooghoogte zit je dan dus precies verkeerd. Alle overhellende buiken en te strakke zwemslips glijden dan voorbij je ogen.
Zo keek ik ineens recht tegen een clit piercing aan.
Fier stak hij door de goedkope fluorescerende bikini. Ieder zijn ding, maar ik had het niet hoeven zien.
Later vroeg ik me af of ik het wel goed gezien had. Ja, ze zat onder de tattoos en haar oranjebruine huid stak mooi af bij haar perioxide haar, maar wie weet was dit stereotype gewoon enorm opgewonden. En groot geschapen.

Sushi in TurkijeOm 16.00 uur sloot blijkbaar op donderdag het zwembad.
Heel de boel werd verbouwd en versierd. En vanaf 19.00 uur kon je daar dan buiten eten. Lekker knus. Met nog 500 man. Waarmee je eerst in een rij werd gedrukt.
Nou worden wij standaard al jeukerig van rijen en al helemaal als je niet eens weet waarop je staat te wachten. Ik besloot te gaan kijken. Sushi. Dat stemde Lina vrolijk. Dat voelt toch gewoon een beetje als de Efteling. Lang wachten voor 2 minuten plezier.

Luc en ik besloten een buffet op te zoeken zonder rij. We kwamen daarbij langs complete beeldhouwwerken van doorgekweekte meloenen. Ik had zo’n honger dat ik er ter plekke wat decoratieve happen uit heb genomen.
In mijn ooghoek zag ik taart. Met het meloensap druipend van mijn kin voelde ik mijn stemming opknappen. Lange tafels vol zoete lekkernijen stonden op me te wachten.
Op vakantie gooi ik altijd de woorden gezond en verantwoord overboord, dus kon ik best aan mezelf verantwoorden om een bord vol suikerbommen op te scheppen.
Misschien omdat mijn verwachtingen te hoog waren, vielen de desserts me tegen. Overal zat dezelfde soort room in en alles droop van het suikerwater/honing/plakkende zoete drap.
Jammer.

turkije toetjes
Het leek zo lekker

Harm was ook geïrriteerd. Omdat we lang moesten wachten. Weggestuurd waren van de plek waar we wilden zitten, want die bleek gereserveerd (zonder bordje). En Luc luisterde natuurlijk nergens naar. Die waren we uiteindelijk voor de 3e keer kwijt die dag. Uiteindelijk vonden we hem ergens bij een popcornkraam. Het was niet echt een ontspannen avond. Gelukkig nog genoeg dagen te gaan!

Deel

Dag 1 Vakantie Turkije

doorPosted on 0 Comments4min. leestijd41 gelezen

Om 2.45 uur ging de wekker.
Waarom deden we dit ook alweer? Oh ja, vakantie. Ontspannen.
Nog een lange weg daarnaartoe. De kinderen lijken op mij en slapen niet met adrenaline die door de aderen pompt. Dus toen ik Luc ‘wakker’ ging maken, keek hij me gewoon klaarwakker aan ‘wat is er?’.
Hij hobbelde achter moedergans aan richting de douche.
Douchen is mijn ‘ik-kom-weer-tot-leven’ momentje. Zoiets als wanneer een vampier weer bloed tot zich neemt. Afijn, je snapt wel wat ik bedoel.
Het liefste sta ik in alle rust onder een hete straal. Maar mijn kleine mannetje kan ik echt geen toegang weigeren. Om mezelf niet over de zeik te laten maken, mocht Luc niet met bootjes tegen mijn enkels varen of met een washand het doucheputje afdekken en op zijn glibberbillen door de douchebak heen glijden. Waardoor een overstroming onvermijdelijk is. Doordeweeks prima. Maar nu even niet.
Hij moest toch zijn energiestoten kwijt en als een sprinkhaan sprong hij om me heen. Altijd fijn als je nog wat wilt scheren.
Door de beslagen douchedeur begon nog een blij kinderhoofd tegen me te kwetteren.
Mijn spreekuur was nog niet begonnen.

Wanneer alle lijstjes zijn afgevinkt en we met precisie afgewogen koffers arriveerden op Schiphol, viel het op hoe snel we overal konden doorlopen. Daar hou ik van. Zelfs een bezoekje aan Victoria’s Secret paste nog in het programma. Niet dat ik wat heb gekocht, maar toch. Voelde goed.

De vlucht was te doen.
Ik zat naast de kinderen en Harm in het gangpad daarnaast. Dat had ik niet goed geregeld.
Luc uren verdragen in mijn vermoeide aura, was niet heel succesvol. Hij overschreed constant mijn irritatiegrens. Nu was die grens wel kleiner dan wanneer ik niet midden in de nacht ben opgestaan na een uurtje slaap, maar toch.
We dachten dat de iPad afdoende was, net als voorgaande jaren. Maar spelletjes doen is zoooo 2014.
Zonder WIFI (lees: Freek in het Wild) moest hij zich op andere manieren zien te vermaken.
Lekker met tafeltjes klapperen en de meest vreemde rijmende woorden (met altijd iets van ruk, poep, kut, tuk, snak, kak, erin) als een opgewonden kraanvogel door het vliegtuig krijsen, waren favoriet.
Ik pleit voor een apart, afgeschermd kindergedeelte met animatieteam voor alles onder de 10 jaar.
Net voor de landing kwam de stewardess nog langs met een bak vol chocolaatjes. Luc legde er zijn half afgekloven regenbooglolly bovenop.
Dat bedoel ik.
Fijn.

In de busreis kon ik een beetje bijkomen. De 43 graden werd gelukkig algauw met de airco terug gedrongen naar 38 graden. Vol medelijden keek ik naar de geparkeerde auto’s op straat. Hele Perzische tapijten lagen eroverheen gedrapeerd om de brandende zon buiten te houden. Ze lagen er wel mooi bij. Net als Luc. Totaal van de wereld lag hij te knorren.
Lina volgde al snel. Ik wilde ook zo graag even mijn ogen sluiten, maar elke keer als ik net begon te knikkebollen, deed Lina dat in overtreffende trap naast me. Headbangend tegen mijn arm.

Niet dat je denkt dat ik overdrijf. Zo ben ik niet ;-)
Niet dat je denkt dat ik overdrijf. Zo ben ik niet 😉

Bij onze aankomst verdween mijn slaap als sneeuw voor de zon. Is er überhaupt ooit sneeuw in Turkije? Ik kon het me met de verzengende hitte om me heen niet voorstellen. Maar de lobby van het mooie Side Star Resort was heerlijk koel.
Of we eerst een hapje wilden eten?
Het was inmiddels 13.45 uur lokale tijd (Nederland + 1 uur).
Ik had zo’n weeïg vliegtuiggevoel in mijn lichaam. Kon ook komen van de fruittella’s, bubblegum en andere mierzoete meuk die ik bleef kauwen tegen de oorpijn. Tevergeefs.
Maar een fatsoenlijke maaltijd ging er wel in.
En die vond ik in bulgur en een kikkererwtensalade.
MMM.

Met vernieuwde energie stonden we binnen no time in onze ruime familiesuite met twee aparte slaapkamers (een must!).
Nog nooit zo snel waren we omgekleed. Onze kamer bleek ook nog eens op maar 50 meter van het zwembad af te liggen. Het was druk, maar een Duitse vrouw stond twee ligbedden aan ons af.
Droomde ik?
Waar was het addertje?
Volledig tevreden dook ik in het zwembad. Zo hoort vakantie te zijn!

Aan het einde van de middag kwamen mijn schatjes glunderend naar me toe gehuppeld. Ze hadden een gedeelte ontdekt waar je panini’s kon laten maken en ook stond er taart, een soort oliebollen, wafels en meloen.
Was dit de hemel?

Terug op de hotelkamer bleek Luc niet te hoeven afkicken van fantastisch jungle nieuws. In de trant van; een spugende cobra heeft twee penissen in zijn staart. Tijdens een ruwe bui kan het vrouwtje er eentje afbreken (dat is pas pikstraf!). Maar gelukkig heeft het mannetje dan altijd nog een reserve piemel. Dankzij de Nederlandse zender was Freek gewoon met deze fantastische informatie achter ons aan gereisd naar Turkije.
Wij genoten ondertussen van de goedgevulde minibar. Heerlijk dat all-inclusive!

Normaal ben ik natuurlijk niet zo positief. Dus een beetje om te kotsen is het dan wel, al deze positiviteit van mijn kant. Wie weet wat de rest van de vakantie nog brengt 😉
En wees gerust, het eerste smetje kwam ’s avonds al om de hoek; opoe moest blijkbaar juist nu op bezoek komen. Bloeddorstig takkewijf.

Deel