Vakantie

Circus

doorPosted on 0 Comments8min. leestijd106 gelezen

Het was herfstvakantie. Luc logeerde bij een vriendje en Lina’s vriendin sliep bij ons. Vanaf 7.15 werd ik gewekt door gegiebel. Klinkt leuker dan het was. Het is namelijk ook mijn vrije dag. Gaap. Uitslapen doen we over 10 jaar weer. En je kunt rotter wakker worden. Luc heeft er nog wel eens een handje van om rond 6 uur over je hoofd te rijden. Met zijn brandweerwagen. Met sirene. En voor het geval de sirene niet duidelijk genoeg is, loeit hij het deuntje op volle toeren mee WHIEHOE WHIEHOE. Maar hij was er dus niet. We hadden afgesproken hem ‘s ochtends op te halen. Maar wat gaan we dan doen?

Dat blijft lastig, iets leuks vinden voor groot en klein. Gisteravond zijn we de zoektocht op internet uiteindelijk maar gestaakt. Maar vanmorgen wachtte dit dilemma nog steeds op ons. Donkere wolken dreven voorbij ons raam. Ik kroop nog verder onder het dekbed. Gatver. Depressief weer. De zin om daarmee in een dierentuin te slenteren, vervloog met de straffe wind die buiten de wolken voortduwde. We pakten allebei onze mobiel, in de hoop dat er afgelopen nacht nieuwe fantastische uitjes online waren gezet.

Een illusie armer, krijg ik via de wordfeud chat nog de tip om naar een subtropisch zwemparadijs te gaan. Ik associeer een jeukende chloor huid, opkomende wratten tussen mijn tenen en piswater in mijn ogen niet met het paradijs. Ik geef het even op, de kinderen vermaken zich nu nog prima met hun vriendjes. Even mijn mail checken. In een automatisme wil ik mijn Groupon mails deleten. Hé, wacht eens, las ik daar nou circus?

Op het Malieveld in Den Haag is deze week circus Renz te bezoeken met korting. Na de site gecheckt te hebben, blijken er voorstellingen te beginnen om 13.00 en 16.30 uur. Ik schiet de douche in en Harm gaat bellen. Eigenlijk bleek de actie al snel vol te zitten. Maar uiteindelijk hadden we mazzel en waren er nog precies vier kaarten voor 13.00 uur. Yes. Maarre, dan moeten we de kaarten wel minimaal een half uur van tevoren ophalen. Dus om 11 uur weg. Het was toen half 11…

Het blijkt dat ik dus ook best in 10 minuten kan douchen. Ik spoor de meiden aan om dit record te verbreken. Snel maak ik ontbijt voor hen, pak een tas en app de ouders. In de auto bel ik ze ook maar even, dat we heel snel langs crossen. Luc staat buiten al klaar te wachten met zijn koffertje. Ons schattebolletje. Hij klimt in de auto en ik app alweer. Sorry, dat we zo moeten wegracen en ik leg onze last minute actie uit. Lina’s vriendinnetje vliegt ook uit de auto en we sjezen door. We hebben 1 uur en 17 minuten om in Den Haag te komen, te parkeren en onze kaartjes op te halen. We redden het precies. De kinderen hopsen op de achterbank bij het zien van de megatent. Jeetje, hoe lang is het geleden dat ik zelf naar het circus ben geweest? Jaaaaaren. Dus toen Luc vroeg wat er bij een circus was, kwam ik niet verder dan een clown. Want zouden er tegenwoordig nog tijgers door brandende hoepels springen? We gingen het meemaken.

Circus (1)In de tent kraaide Lina ‘ik ben in de hemel beland’, met haar ogen strak op de snoepkramen gericht. Iedereen zocht wat uit en Harm vroeg met zijn broodje worst in de mond, of ik ook iets wilde. Neuh.
‘Quinoa-salade hebben ze hier niet,’ grijnsde hij, met saus om zijn lippen. Haha.
Luc rende naar de carrousel en we deden ook nog een rondje wc. Alles tegen betaling. Gelukkig hadden we lekker bespaard op de entreekaarten. Ik hou daarvan. En had net zoveel zin in de voorstelling als de kinderen.

Circus (2)Het begon met zwoel dansende dames in string en netpanty’s en ik vroeg me af of we wel in de juiste tent waren. Maar zij dienden als opvulling, want er liep ineens een ganzenvanger van Renz door de tribunes, met een clubje wit gevogelte achter hem aan. In de piste liepen ze heen en weer. Gespannen wachtte ik af. Toverde hij ze zo weg? Stak hij ze in de fik en veranderden ze dan in konijnen? Vlogen ze dan omhoog om met lichtgevende vleugels een bijzondere dans uit te voeren in de lucht? Ik verschoof naar het puntje van mijn stoel. Nee, ze liepen gewoon heen en weer. Niet eens synchroon. Oh wacht, er werd een hoepel aangereikt. Nu ging het gebeuren. Pfoe hij hield hem wel hoog in de lucht. Spannend hoor. De ganzen keken er niet eens naar en hoe de man ook omhoog wees, ze liepen er gewoon onder door. Iedereen lachte. Behalve ik. Dit was geen grapje. Die man faalde in zijn werk. Dat is sneu. Poging nummer twee. De hoepel werd nog maar een stukje van de grond gehouden. De artiest gebaarde heftig, maar de ganzen gingen er echt niet door heen. Gelach alom. Maar dit was geen vooropgezet plan. Dat was duidelijk. De hoepel werd tegen de grond gedrukt en na een aantal rondjes, liepen er een aantal ganzen doorheen. Er werd gejuicht. Nog net geen wave gedaan. Waren die mensen serieus?

Circus (3)Maar goed, een show moet je opbouwen. Beetje bij beetje werk je naar het hoogtepunt, dus ik moest gewoon wat geduld hebben. En Lina vond de ‘eenden’ zo schattig, dus ik ontspande. Dikke paarden met koeienvlekken renden de zandbak in. Wauw. Wat een mooie beesten. Hun vachten glommen van gezondheid. En daar was ik blij om. Want hoe graag ik ook een ballerina op hun rug wilde zien dansen, of liever nog, dat ze gestapeld werden en er eentje overheen sprong, toch vond ik het zielig. Die dieren horen niet heen en weer te galopperen in zo’n kleine bak. Rondjes te draaien voor applaudisserend publiek. En vervolgens te moeten knielen daarvoor. Dat ging me echt aan mijn hart. Ik moest het even aan Harm kwijt.
‘Ach joh, ze krijgen er toch een suikerklontje voor.’
Ja, nu voelde ik me echt beter. Naast het verpesten van paardengewrichten, laten we hun gebit ook wegrotten.

Circus (5)Ik schudde het van me af toen er 6 shetlandpony’s rond kwamen dartelen. Ahhhh. Ook zij renden achter elkaar aan en sprongen drie keer over een balkje, om vervolgens overladen te worden met enkele suikerklontjes. Lustten tijgers dat ook? Of voeren ze die onder mijn ogen straks kuikentjes, of stukken darm ofzo? Mijn maag draaide zich om. Maar ik vermande mezelf. Het hoort erbij. En ik verheugde me erop. Het zijn zulke imposante beesten. Daar word je gewoon stil van. Maar ze kwamen niet. Er kwamen wel twee hele lenige dames in sexy pakjes. Met hun benen wijd namen ze ondersteboven plaats op een soort gynaecologenstoel. Luc keek met open mond toe. Nou schijnt hij dat volgens de GGD standaard te doen, maar ik zag alle brave huispapa’s nu ook naar het puntje van hun stoel schuiven. De meiden wisten wel raad met ballen. Dat was duidelijk.

Valt ie...?
Valt ie…?

Ik vond het knap, dat wel hoor. Maar onder de indruk? Nee nog niet. Gelukkig was daar Milo de dwerg die met een andere man elke keer clowneske acts uitvoerde. Voor we het wisten, was het eerste uur voorbij. 20 Minuten pauze. Tijd om te plassen, te snacken en eventueel lichtgevend, ronddraaiende meuk te kopen bij de artiesten. Nog niet misschien. Een kilo enorm zoute popcorn hield Lina 10 minuten later zoet. We graaiden alsof we in de bios zaten. Deel 2. Nu kon het echte werk beginnen. Lenige mannen sprongen via de wipwap op elkaar en dat was echt knap. Ook was er een act met zo’n halve cowboy die messen naar een meisje gooit terwijl ze een ballon in haar mond heeft. Beelden flitsen door mijn hoofd, van als het mis gaat. Ook bij de balancerende man op ronde vormen, wanneer hij bijna zijn evenwicht verliest hoog in de lucht. De zaal houdt zijn adem in. De man zelf ook. Gelukkig herpakt hij zich. Ben ik enorm morbide, als ik bij elke act bedenk wat er kan misgaan en daar bijna op lijk te hopen?

Is dat de verveling? Ben ik verwend? Want het is eigenlijk hartstikke leuk, alleen verwachtte ik gewoon een Ark van Renz, vol met dansende beren, jonglerende leeuwen en goochelende giraffen. Maar dat dat niet leuk is voor de dieren, snap ik. Maar gooi er dan op een andere manier wat actie tegenaan. Met vuur, cirkelzagen en verdwijntrucs. Mm, misschien hadden we gewoon naar een show van Hans Klok moeten gaan. Maar ik zie de kinderen genieten, dus ik denk dat we de goede keuze hebben gemaakt. Hoewel Luc vijf minuten later vraagt of hij met zijn auto mag gaan spelen. Harm leest ondertussen het AD op zijn mobiel en de mijne valt tussen de stoelen door naar beneden. Lina helpt me met de weg wijzen en een artiest vist mijn mobiel uit het gras. Gelukkig een zachte landing. Je zou bijna vergeten dat je gewoon buiten bent. In een tent. Want het is er zo bloedverziekend heet, dat het joch voor me in zijn synthetische voetbalshirt alleen al zorgt voor extra broeikasgassen in de vorm van zijn zweetdamp. Gatver. En de popcorn begint naar plastic te smaken. Ik krijg steeds meer behoefte aan frisse lucht.

Circus (8)Maar we moeten nog even volhouden. Hoor ik ook de moeder naast me zeggen tegen haar dochtertje. ‘Het is echt bijna klaar. Dan krijg je lekker een ijsje’. Dat klinkt wel enorm als een beloning, alsof het wicht in een strafkamp zit. Zo erg is het nou ook weer niet. Ik richt me weer op de piste en laat me vermaken. Door vrouwen die een soort paringsdans uitvoeren in verenkostuums. Dat blijkt de inleiding voor een papegaaienshow. Ik hoop dat de wulpse vrouwen zo een slurf erbij pakken bij hun dans, ik heb echt zin in olifanten. Maar eerlijk is eerlijk, de papegaaien zijn te schattig. Op hun rolschaatsjes, fiets en auto. Lina wordt er ook helemaal blij van. Wat zijn ze mooi ook.

Circus (9)Circus (7)De volgende act is weer iets met lenige mannen, waarbij er eentje onbedoeld uit zijn broek scheurt en het enige waar ik me nog op kan focussen is zijn witte boxershort. De mannen in de zaal komen ook nog aan hun trekken bij de daaropvolgende artiest. Een super flexibele vrouw doet met haar voeten een hoedje op haar hoofd. Het nut ontgaat me, ze heeft immers handen, maar lenig is ze wel. Wanneer ze haar benen in haar nek legt, gaap ik. Zo begin ik elke ochtend de dag. Oké dan niet. Ik vergaap me gewoon aan haar slangenlijf en wat ze daarmee kan. Nog een dwergen act en eentje met een grote bak water en een spierbundel en zijn vrouwke, die op het natte en het droge hun kunsten laten zien. Dan komen alle artiesten en klappen we hard. Het was toch wel erg knap allemaal, van koorddanser tot acrobaat. Ik hoor Harm iets mompelen over olifanten en ik leg hem het zwijgen op. Sssht, niet klagen, laat de kinderen blij zijn. Enne, daar heb ik een blog voor 😉
Circus (12)

Deel

Bulgarije

doorPosted on 5 Comments25min. leestijd359 gelezen

Dit keer begon ik al in januari naar vakanties te zoeken. Het grote aanbod werkte verlammend, waardoor we in mei pas weer echt door de vakantiesites begonnen te scrollen. Nu was er weer te weinig aanbod. Tenminste voor al onze wensen. Totdat ik op een mooie dag alles vind wat we zoeken (2 kamerappartement, airco, zwembaden, all inclusive, dichtbij het vliegveld en aan het strand) met als bonus een Welness centre. Inpakken maar Harry! Totdat ik zie dat er Bulgarije bovenstaat. Ik denk daarbij aan woestijn, kartonnen huisjes met golfplaten daken, mannen met tulbanden zonder tanden maar met dorre baarden, oorlog en eigenlijk niets wat met een frisse vakantie te maken heeft. Rondje internet leert me dat het naast Griekenland ligt, er geen oorlog is én de reviews over het vijfsterren hotel zijn lovend. Toch schaam ik me een beetje om mensen te vertellen waar we naartoe gaan. Ik vermoed al dat het een blog gaat opleveren. Bij deze.

We vliegen vanaf Weeze. Heerlijk hoe makkelijk je daar door loopt. Geen doolhof zoals Schiphol. Gewoon binnenstappen en gelijk voor je incheckbalie staan. Hoe relaxt is dat. Ik zal me nog relaxter voelen als ik een sanitaire stop heb gemaakt. Ik schiet de wc in en zie in mijn gauwigheid naast de tamponautomaat een automaat met mini vibrators. Makkelijk voor in je handtas. Straks maar even beter bekijken. Mijn blaas staat op knappen. Maar bij een betere blik blijken ze gewoon mini gekleurde tandenborstels te verkopen. A dirty mind is a Joy(ce) forever zullen we maar zeggen.

Bulgarije - Sunweb transavia vliegtuigNa alle lippenstiften getest te hebben in de Taxfree shop zoeken we ons plekje in het vliegtuig. Ik zit aan het gangpad naast twee vreemden. Ik vraag me af waarom ze zo naar zweet stinken. Ik heb nog uitgebreid gedoucht voordat we vertrokken. Dat had ik dus niet hoeven doen. Ik twijfel of ik mijn oorpluggen niet in mijn neus zal draaien, maar de dagen met oorpijn die zullen volgen zijn het niet waard. Dus ik slik een Advil, spray Otrivin en plug de oordopjes lekker diep. Dat tempert meteen het geluid om me heen. Ik denk dat ik ze nooit meer uit doe.

Als we aankomen in Bulgarije en wachten op onze koffers, hangt Luc aan mijn been
‘Wanneer gaan we nou op vakantie?’
‘We zijn er nu.’
Zegt hij; ‘Nee joh gekkie, naar Bulgarije moet je rije.’
Hopen dat de busreis van 10 minuten naar het hotel Luc zo zijn vakantiegevoel geeft.
Ondertussen kijk ik om me heen en zie aan de overkant van de loopband Sunnybeach-gangers. Mooiboys en puistenkoppen met petjes, gaten in hun sportbroekje en gympies eronder. Fuck, over een paar jaar staat Lina daar tussen.

Wachten duurt laaaaaaanngg
Wachten duurt laaaaaaanngg

De bus zet ons als eerste af. Maar uiteraard moeten we dan als langste wachten tot onze caddy ons en de koffers komt halen voor gebouw ‘Eta’. We vermaken ons dan maar met M&M’s knikkeren en tikkertje. Luc gilt en rent als een malle over de marmeren vloeren. Hoe hard het ook galmt, ze komen er niet sneller door. Wachten duurt lang. En zeker om 00.15 uur (lokale tijd een uur later). Om 2 uur ‘s nachts betreden we onze kamer in het uiterste gebouw van het complex. We hebben de hoop dat het nieuw is. Later bijgebouwd. De deur gaat open en een rokerswalm komt ons tegemoet. Wanneer we gaan slapen heb ik het idee dat mijn hoofd in een asbak ligt. Ik inhaleer de niet zichtbare rook en woel rond totdat de slaap me overmand.

Dag 1
Lina wekt ons. Hello Sunshine. Tijd voor het ontbijt en de handdoekenservice. Zelfs om 10 uur scoren we nog ligbedjes aan het zwembad. Een pluspunt. Het water verkoelt heerlijk bij deze temperatuur (32 graden). De kinderen spurten naar de glijbanen. Dan maken we kennis met de badmeester. En zijn snerpende fluitje. Geeft kinderen op straffe Duitse toon te kennen dat ze alleen zittend van de glijbaan mogen. De aangesprokenen knikken angstig. Kan niet met zekerheid zeggen dat wat er tussen hun beentjes naar beneden sijpelt badwater is. En ze spreken niet eens Duits. Maar ik zou ook domweg knikken.
‘Waarom fluit die badman zo?’ vraagt Luc.
‘Omdat hij geil wordt van zijn zogenaamde macht en denkt dat hij Fucking David Hasselhoff is. In zijn goede jaren’, antwoord ik. In gedachten.
Harm; ‘Hij gaat in ieder geval elke dag fluitend naar zijn werk.’
We dopen hem fluitje.

Fluitje
Fluitje

De lunch is prima. Ze blijken er ook schepijs te hebben. Onder andere met bananensmaak. One of my favorites. Na het eten lopen we nog even langs de receptie om te klagen over de rooklucht. Ze vragen housekeeping om het op te lossen. We halen nog wat speelgoed van de kamer en zijn getuige van een schoonmaakster die met wc verfrissers door de kamer loopt te spuiten. Yeah.  That will do the job.

Aan het zwembad probeert een animator Harm tevergeefs over te halen voor een potje waterpolo. Hij legt zich er niet makkelijk bij neer. ‘Why not?’ ‘Reason?’
Rot op man, we zijn hier voor onze ontspanning.

Het is altijd dat wanneer je net lekker ligt, je naast je hoort ‘ik moet poepen’. Negeren is geen optie. Luc kleit rustig zijn zwembroek vol. Ervaringen uit het verleden geven soms wel garanties voor het heden. Maar waar is de wc? En mijn pareo? Luc wipt heen en weer op zijn voetjes en ik speur de omgeving af. Lukraak lopen maar. En uiteindelijk stappen we een lobby in en vinden de wc. Wat een contrast. Wij nat met pluishaar en rode wangen tegen een achtergrond van marmer, mahonie en goudkleurige kranen.

Het avondprogramma valt wat tegen. Om 21.00 uur begint een wazig toneelstuk in het Duits. We zijn al jaren verwend met Nederlandstalige animatie/minidisco, dus we houden het om half 10 voor gezien. Op de kamer dringt de rooklucht gecombineerd met wc verfrisser in mijn poezelige neusje. Maar we laten het. Het personeel hier is niet heel vlot en bedreven in het oplossen van problemen. Dus dat het badwater niet meer wegloopt, is ook geen probleem. Positief ingesteld als ik ben denk ik hardop; ‘misschien kan ik er nog een handwasje in doen?’ Lina naast me; ‘Daar heeft Luc in geplast mam.’
Oh.
Uiteraard.

Dag 2
Vandaag besluiten we naar het strand te gaan. Ze hebben daar een opblaasklimpark in de zee. Dat is ook het enige wat Lina leuk lijkt. Verder loopt ze met een sik. Op het bedje is het te warm. In de zee zegt ze een kwal gezien te hebben. Ik zie genoeg kwallen, maar geen doorzichtige met tentakels. Ze laat zich uiteindelijk met de kin op de knieën overhalen nog een keertje het water in te gaan. Het water is gewoon warm en Harm vraagt of Lientje er misschien net in geplast heeft. Ze kan er nog niet om lachen.

Bulgarije - liever lezen op het strand Bulgarije - in de zee met Luc

Het is heerlijk mensen kijken. Ik geniet van de blote baby’s in de branding. En de roodverbrande oudjes die elkaar ondersteunen. Een verrimpelt mannetje passeert. In te krappe zwembroek. Wat inkijk geeft in het leven van een volgevreten cobra. Wow.

Eindelijk is het moment daar. Kids en Harm gaan glibberen en klimmen. Ik loop op mijn tenen door het zeewier in het water. Ik probeer het als een razende reporter vast te leggen, maar algauw zie ik ze niet meer. Ze mogen er een uur opblijven. Maar voor ik het weet staan ze weer voor me. Lina zag minikwalletjes en schreeuwde moord en kwal. Luc durfde daardoor ook niet meer.

Hier nog helemaal stoer
Hier nog helemaal stoer

Na de lunch begeven we ons dus weer naar één van de zwembaden. Ik geef aan Harm toe dat ik het zwembad ook fijner vind. Geen zeewier, zand overal en het stinkt er niet.
‘Moet je mijn oksel eens ruiken’, is zijn antwoord.

Denk niet dat het makkelijk is een beetje zwemmen en lezen op een ligbedje. Allerlei triviale vragen poppen dan bij me op:

– Waarom loopt er een vent met enorm behaarde benen in een rokje en grote Mini Mouse kop over zijn hoofd?
– Waarom willen kinderen met dit gedrocht op de foto?
– En betalen ouders ‘s avonds nog eens grof geld voor deze lelijke foto?
– Waarom piept altijd alleen mijn rechterbil uit mijn broekje?
– Waarom lijken je haren prachtig en sensueel onder water en boven water als een bos klef stro?
– Waarom heeft niemand nog iets bedacht voor de smaak van badwater (chloor & zout, aangelengd met pies)?
– Waarom spelen volwassen mannen ineens waterpolo op vakantie onder namen als de Samoerais en de Ninja’s (met jawel zelfs een witte reep stof om de hoofden geknoopt. Hoort dat niet meer bij Rambo?)?
– Waarom zien middelbare vrouwen die een strakke dansgod proberen na te doen er toch altijd zo sneu uit?
– En sinds wanneer voel ik de behoefte om eraan mee te doen?
– Hoe krijg ik het zand uit mijn dubbellaagse bikinibroekje? Het lijkt nu net schimmel. Op best een lullige plek.

‘s Avonds wil Lina graag haar paardenspelletje spelen op haar iPad. Dus togen we naar de lobby waar er Wi-Fi was. Ik verstuur ook gelijk wat appjes en mailtjes. Ineens juicht Lina. Ze heeft blijkbaar een paard verkocht voor € 26.000,- en zegt dat ze nu zo gelukkig is. Ik heb haar tijdens de vakantie nog niet zo zien stralen. Dat is toch jammer. En zet je aan het denken. We kiezen zo’n all inclusive complex met zwembaden en glijbanen echt voor haar. Luc gedijt prima in een Italiaanse cottage met een klein bad tussen de olijfbomen. Zolang hij er maar wat speelgoed bij geleverd krijgt. Lina heeft meer vermaak nodig, maar wordt toch een beetje te oud voor knutselen met het animatieteam. En het complex is ook wat te groot om heel gemakkelijk een vriendinnetje te maken. Dus wie weet waar we volgend jaar naartoe op vakantie gaan. Als er maar Wi-Fi is…

Dag 3
Luc maakt ons wakker met de vraag; ‘Hebben jullie hier een sigretje gerookt?’
Ik ga hier niet op in.
Harm aka Mr. Positivo, probeert te doen alsof het de airco is. Het zou dan de eerste nicotine-uitlaat-gassen-verspreider in een hotelkamer zijn.

Bulgarije - vermaak kaartenHet water is best koud om half 10. Zelfs de kinderen komen er gauw uit. Ik heb een doosje met ‘vermaak-je-kinderen-kinderen-kaarten’ en Lina vindt ze gelukkig leuk. Het animatieteam haalt de kinderen over om een t-shirt te gaan verven. Uiteindelijk speelt Luc liever met het speelgoed dat daar staat. Toen lagen we ineens samen. Ongestoord. Ahhh vakantie.

Na een uurtje is het grote ontspannen voorbij. De kindjes staan voor ons en Harm is de kamersleutel kwijt. Ik maak me niet zo druk. Het waardevolste staat voor me te hoppen op de hete tegels. Ik neem mijn schatjes mee naar het restaurant en Harm loopt langs de receptie. En schuift even later opgelucht (mét sleutel) aan.

Vanavond gaan we na een wandeling nog even naar de mini disco. Waar Luc heel graag naar toe wilde, maar zeker niet aan mee gaat doen. Lina kijkt verveeld ‘kunnen we naar de lobby?’
Nou gezellig. Ik haal herinneringen op over toen zij zo oud was en ook niet durfde te dansen. En dat we toch elke avond gingen, zodat ze op de laatste avond een paar pasjes mee durfde te doen. Het interesseert haar geen reet. Ik zie het aan haar ogen. Daar staat WI FI

Dag 4
Another day at the pool.
Ik vraag Harm waarom deze vakantie anders voelt. Waarschijnlijk omdat het al zo gewoon is dat we dit doen. Misschien komt het ook doordat we elke avond afsluiten op de oranje vale bank van ‘ons huisje’, zoals Luc de hotelkamer liefkozend noemt.
De animatie stelt weinig voor. Het strand is al snel donker en verlaten. Het waait en ook op het balkon is het niet knus. Om nou elke avond in de supermarkt voor het hotel door te brengen? Meer vertier is er niet. Vanavond maar eens kijken of we naar een stadje kunnen.

Een hotellid deelt vouchers uit. Special offer for massage. Ik zag inderdaad laatst iemand gemasseerd worden door een vrouw in doktersjas, onder een grote parasol bij het zwembad. Als dat de Welness moet voorstellen? Ik geloof niet dat ik me daar kan gaan ontspannen. Waarom niet op een rustig stukje strand, waarbij witte doeken zachtjes wapperen in de wind? Een gebronsde god, die heerlijk mijn dijen masseert. Zucht. Waarom ben ik ook zo’n verwende prinses?

Na de lunch kopen we voor Lina een nieuwe duikbril. Luc krijst alles bij elkaar, want hij mag de ‘sjofel’ niet hebben. Hij heeft gisteren wel al een Transformerauto gekregen. En Harm beredeneert; wat moet je hier nou met een sjofel?
‘Voor als we naar het strand gaan.’
‘Maar je vindt het strand helemaal niet leuk.’
‘Dan bewaar ik hem voor thuis’, houdt Luc vol.
‘Daar heb je al een paar sjofels.
‘Deze kan daar toch bij?’ zo klaar als een klontje voor Luc.
‘Je bent al net je moeder!’
Nou had ik inderdaad net daarvoor bij de lipgloss staan kijken. Maar ik heb er geen een gekocht…Nog niet…

Terug bij de ligbedjes waan ik me net in Holland. De lucht is bewolkt en achter me kibbelt een Nederlands stel of het ‘de deksel’ of ‘het deksel’ is. Ik pleit voor ‘de deksel’, maar besluit me er niet mee te bemoeien. Ik heb al genoeg aan mezelf. Zijn mijn benen goed geschoren? Hangt er geen borst of lip uit mijn bikini? Mijn uitflappende bilpartij heb ik inmiddels geaccepteerd. Nou ben ik ook best tevreden met mijn billen. Dit impliceert natuurlijk niet dat ik ongelukkig ben met mijn lippen. Afijn, je snapt wat ik bedoel.

Harm wappert in mijn gezicht met een flyertje met daarop de bustijden naar Burgas. De laatste bus reed om 20.30 uur, dus we besloten er ook te eten. Als bij een godswonder vonden we de bushalte. De bus was vervallen, goor en meurde naar oud zweet. Een man schoof op, zodat ik naast hem kon plaatsnemen. Alleraardigst. Maar ik piekerde er niet over om knietje aan knietje te gaan zitten met de waarschijnlijke oorzaak van de stank. Waarom had ik me ook alweer opgedoft in dit zwarte mini-jurkje? Straks zou ik nog met mijn blote kont de bekleding aanraken. Wie weet welke ziektes ik daarbij zou oplopen. Ik trok de jurk ver naar beneden en vergrootte daarbij mijn decolleté. Gelukkig zag alleen Lina me, die naast me zat. Voorbijgangers waren er niet. Hoe verder we bij het hotel weg reden, hoe deprimerender het uitzicht werd. Overal stonden betonnen vervallen blokkendozen. De lucht kleurde grijs mee. Soms herrees er een luxe autozaak of bruidsmodewinkel tussen de distels. Met groene loper. Omdat het zo lekker bij het onkruid kleurt? De triestheid overviel me. Je zou hier wonen en elke dag met deze bus naar je werk moeten. En 20 minuten je adem inhouden. God, wat stonk het.

We zaten ook tegenover de wc. De wc-deur interesseerde me ongewild mateloos. Ik kreeg telkens visioenen hoe het er daarbinnen uit zou zien. Maar misschien ging de deur wel niet meer open, lagen er lijken in te ontbinden. Was het helemaal geen zweet wat ik rook…

Burgas was een soort Rotterdam vol Bulgaren. Harm zijn koptelefoon was stuk en scoorde een dr. Deats. Je leest het goed. Vet nep. Maar het geluid is super. Nu nog eten. Wel een hoop barretjes, maar geen leuke eettentjes te bekennen. En ineens stonden we met knorrende magen voor een grote gele M. Lina mocht kiezen. In eerste instantie koos ze voor Fastfood, maar toen het ‘menu’ niet te lezen was, hoefde ze niet meer. We sjokten nog wat verder en toen we het bijna wilden opgeven, vonden we een Italiaans restaurantje. Met een menukaart alleen in het Bulgaars. En geloof me, dat is net Chinees. De lieve eigenaresse deed haar best om Engels te spreken. Harm wilde wel ‘the specialty of the house’.
Vreemde blik van de eigenaresse.
‘Euh…your best dish?’ probeerde Harm.
‘Everything best’, was het antwoord.
Ach mens, haal toch gewoon wat, ik heb honger.
De verse pasta en pizza smaakten te gek en waren een verademing na dagen lauw buffetvoedsel.

Windowshopping
Windowshopping

Bij het teruglopen naar de bus, probeerde ik niet naar de grond te kijken. Daar lagen platgetrapte kakkerlakken en dode vogeltjes. Windowshopping dan maar. Want de mensen om me heen keek ik liever niet aan. Ik voelde me een vreemde ongewenste gast. En de mannen hebben een bepaald uiterlijk, wat me een onveilig gevoel gaf. Ik probeerde te doen alsof ik geen kort jurkje droeg, maar een grote onopvallende overall. Daar prikte Mr. Mug zo doorheen. Zoog genadeloos het zoete bloed uit mijn knieholte.

Bij de bushalte waren we weer de enige toeristen onder de locals. Maar deze bus was wel fatsoenlijk. En no way dat ik voor een taxi zou kiezen. Ik geloof niet dat we het daar levend vanaf zouden brengen. Harm vond mijn rijke fantasie enorm vermakelijk. Maar stiekem was hij ook wel blij toen we weer op onze kamer arriveerden. En het stonk er niet meer naar rook! …maar naar gebraden gehakt.

Dag 5
Bulgarije boekje lezenDikke wolken vullen de lucht. Ze passen bij mijn stemming. Ik heb heimwee. Gisteren zag ik een bus verbrande, volgevreten vakantiegangers met de bus naar het vliegveld rijden. Terug naar huis. Lichtelijk jaloers keek ik ze na. Maar ik neem mijn nieuwe leesvoer mee naar het zwembad. Een boek, achtergelaten door een andere reiziger, over opgroeien in armoede. Misschien dat ik daarna meer waardeer dat ik gewoon op vakantie kan gaan en niets anders hoef te doen dan relaxen.

Het boek las lekker weg en de bewolking met wind zorgt voor een fijne verkoeling. Voor Luc kochten we dezelfde duikbril als die van Lina en gelijk nog maar een nagellakje. Ik voelde me gelijk een stuk beter 😉

Beetje jammer alleen dat ik in het water viel. Zo oncharmant als het maar kan (nee jammer voor jullie, er zijn geen foto’s van). Oorzaak? Een dikke Duitser kwam me tegemoet en zoals altijd voel ik me verplicht om uit te wijken. Alleen liep ik al op het rooster langs het zwembad om niet uit te glijden. Gelukkig was ik nog net op tijd om Harm zijn camera aan de kant te leggen, voordat ik ondersteboven met mijn pareo in het water belandde. Gênant!

Hoe glad het was, merkte ook een klein ventje wat vol op zijn bol stuiterde. Fluitje kweet zich even van het flierefluiten en bleef als een strontvlieg om het jongetje en zijn ouders heen hangen. Heel het zwembad keek toe. Dat zijn een beetje de spannendste belevenissen van een dagje zwembad hangen.

Kijk eens
Kijk eens

Pfff, ik zeg het maar gelijk zelf; ik ben een egoïst. Ik vind het ronduit irritant om gestoord te worden tijdens het lezen van mijn boek. Eigenlijk wil ik überhaupt niet gestoord worden. Dat had ik moeten bedenken voor ik aan kinderen begon…
‘Mam, wil je met me zwemmen/van de glijbaan/een ijsje halen…’
‘IK MOET NU POEPEN’
‘Mama, ik ben mijn oorbel kwijt’
‘He mam, waar is mijn boek/bal/slipper/duikbril/snorkel/boot/drinken’ (omcirkelen wat van toepassing is).
‘Wil je mijn iPad aangeven?’
‘Kijk eens wat ik kan?’
‘Nog een keer kijken mam, ik doe het nu echt goed.’
‘Wil je wat rust?’
Oh nee, dat vroegen ze niet.

Kijk eens wat ik kan
Kijk eens wat ik kan

Na een paar glijbaansessies, druipen Lientje en ik weer naar onze ligbedjes. Uiteraard heb ik mijn boek opengeklapt op een natte handdoek gelegd. Na welgeteld één bobbelige bladzijde gelezen te hebben, is hij daar weer. De vraag.
‘Mama, ik wil ook zo’n wrap.’
Dus sta ik weer op.
En vraag ik bij een barretje (in het Engels, dat Bulgaars heb ik nog niet zo onder de knie) waar ze die wraps hebben. Het meisje kijkt me aan alsof ik vraag of Aliens mossels lustten.
Ik articuleer overdreven; ‘Wraps. Food. Eat.’ Ook maak ik mezelf belachelijk door de gebaren die ik naar mijn mond maak. Ik beeld uit hoe smakelijk ik de imaginaire wrap vind. Ik smak er nog net niet bij. Ik voel me nog debieler als het niet (Engels) opgeleide schaap vraagt; ‘Foot? Massage?’
Ja, die stop ik meestal in mijn mond.
Domme kut.

Een man naast me ziet me verbijten en zegt: ‘Beta’. Dat is volgens mij ook een gebouw hier ergens. Ik bedank hem, maar weet nu nog niks. Gelukkig vinden we algauw een plattegrond en even later staan we in de rij voor de wrap-kraam. Uiteraard staat er een Russische vrouw tien wraps te bestellen. Waar ze waarschijnlijk de helft van weggooit. Of is dat discriminerend?
Plattegrond Sunset resort Pomorie Bulgarije

Terug bij de bedjes vind de verklede Spongebob-vent het ook echt raar dat ik niet met hem op de foto wil. Drie keer ‘NO’ hielp niet. Ik keek hem strak aan en trok mijn wenkbrauw omhoog. Seriously? Met de spons tussen de benen droop hij af.
Luc wilde zowaar naar de mini club en Lina vond haar oorbel. Zou ik dan toch echt weer even mogen lezen?

En zowaar lees ik mijn boek uit. Ben maar 11 keer onderbroken. Even gezellig zwemmen met mijn meisje. Maar dat is niet voldoende. Kunstjes moet ik aanschouwen. Waarom die altijd precies onder mijn kin uitgeoefend moeten worden is me een raadsel. Lientje geeft me een kus en schraapt daarbij mijn verbrande-neus-vel bijna van het bot met haar duikbril.
‘Oh sorry mam, kusje erop?’
Nee bedankt.
Bulgarije - met lientje zwemmen

 

 

Bulgarije - drie aan het zwembadHarm springt er ook in. Als hij niet van de wereld is afgesloten door dr. Deats (ik wil ze nu ook!), werpt hij zich op als grote kinderanimator. Hij is niet zo’n teer poppetje. Gooit de kinderen met gemak door de lucht en laat zijn fantasie de vrije loop. Genietend kijk ik ernaar. Lina wijst naar de (door Harm betitelde) beachboys op de kant.
‘Kijk mam, die in het groene broekje heeft een sixpack, maar zijn broer niet.
Nou dat zijn geen broers hoor. Het groene broekje pakt zijn luipaardtas en zet zijn roze zonnebril op.
Fijn dat hij verder niks aantrekt…

Bulgarije - hand in hand’s Avonds lakken Lina en ik onze teennagels en trekken hetzelfde rokje aan. Op naar de vreetschuur. Fijn om iedereen netjes aangekleed te zien. Ik zit een beetje aan mijn taks voor het aanschouwen van zwetend lillend mensenvlees.

Dag 6
Op mijn nieuwe telefoon schijnt de mogelijkheid te zitten om onder water foto’s te maken. Dat moet ik uitproberen. Maar door het klotsende water stelt hij niet scherp en werkt de afdruk-knop niet. Harm lacht (want het is geen iPhone); ‘kat in de zak gekocht?’
Ik been geïrriteerd de lobby in. Dit moet ik googelen. Op een forum vind ik tips. Als ik het wil uitproberen, zijn de kinderen nergens te vinden en is de batterij bijna leeg. Harm leent zijn voet uit als lijdend voorwerp en hij doet het!

Bulgarije - AllerhandeJa, ik heb de Allerhande meegenomen. Ik verlekker me aan fatsoenlijk eten. Ik verlang zelfs naar mijn groene smoothie ’s ochtends. Elke ochtend een gebakken ei en twee wentelteefjes gaat op een gegeven moment ook tegenstaan. Vanmorgen hebben Lientje en ik er groentesoep bij gegeten. Gewoon omdat het kan. En de yoghurt bonkjes heeft. En de rest drijft in het vet. Om dat te verdrijven drinken we veel water met citroen. Wat de kindjes graag gaan halen. Want zelf halen en klotsend over het kleed (wie legt er nou tapijt in een eetzaal?) is dé attractie van de ochtend.

Lina wordt net als haar moeder kribbig als ze niet op tijd haar shot voedsel toegediend krijgt. Lunchen dan maar weer. Op het trapje wordt de weg versperd door een vrouw met een kont als een megazak gebutste aardappelen. Ze is denk ik net naar het strand geweest, want heel haar achterwerk zit onder het zand. Hoe dichterbij we komen, hoe beter het zicht. En blijkt het geen zand, maar dikke zwarte haren, afgewisseld met een flinke dosis spataderen. Ik wil haar wijzen op IPL of de nieuwe lasertechnieken, maar mijn Bulgaars laat nog steeds te wensen over.

Nou dacht ik dat mijn eetlust weg zou zijn, maar als ik zie dat vandaag de frietjes wel knapperig zijn gebakken, geef ik me eraan over. En ik snap het wel hoor, dat alles droog of juist druipend van het vet en doorgekookt is. Soms kies ik dan gewoon voor een bord fruit. Dat smokkelen we ook weleens mee naar ons bedje. Of we eten van huis meegenomen knappertjes. Ik schaam me daar niet voor. Komt ook doordat ik vandaag bedje aan bedje lig met Amsterdammers die hun koelbox mee hebben. Gevuld met drinken én eierkoeken.

Fluitje is weer lekker op dreef. Hij spreekt een prachtige (Italiaanse?) vrouw aan. Het is moeilijk niet naar haar prachtige voorkomen te kijken. Gelukkig is het makkelijk te veinzen dat je naar haar baby kijkt. Het gedrochtje erft hopelijk later mama’s goede genen. Maar goed, ik dwaal af. Fluitje vertelt de vrouw dat het oranje babybandje waar ‘het’ in zit zogenaamd gevaarlijk is. Dus komt hij met een zwemvest. Waarin het kindje meteen voorover valt met zijn loodzware koppetje. Hmm, zwembandjes dan? Die glijden linea recta weer van de armpjes af. Wat een lijpo. Even later komt hij met een piepschuim staaf aan, waarmee kinderen leren zwemmen. Hij probeert het ding om het kleintje heen te vouwen en verstikt & verzuipt het kleine ding. Bijna. Dat die moeder het allemaal toelaat! Gevalletje mooi, maar niet bijster snugger. Dat boeit Fluitje niet, die loopt alleen zijn fluit achterna. En komt niet veel later met een kinderbootje met van die gaten erin aanzetten. Voor de vorm zet het knappe gansje haar monstertje erin. Als een rietstengel zwiept het jong heen en weer en zet het op een brullen. Dan begint er een hersencel te werken en pakt moeders het aapje op haar arm.

Luc gaat bij de kidsclub ‘Olympische spelletjes’ doen. Dan kunnen wij toch niet anders dan meedoen met de watergym? Als een stel watertrappelende sjappies, slaan we ons drietjes erdoor heen. Maar als we in een kring moeten gaan staan en elkaars handen moeten vastpakken, haken we af. Je kunt het ook overdrijven met je groepsactiviteit. We spelen nog even Lummeltje en gaan daarna verder lummelen op onze bedjes.

De zon likt met haar hete tong de waterdruppels van mijn lichaam. Heerlijk. Zonnebril op en lekker gluren. Er valt genoeg te zien.
– Een van de beachboys die bij de douche rond staat te kijken of iedereen ziet hoe mooi hij is.
– De dunste vrouw, die ik ooit heb gezien, met vlassig geel haar en een kleur alsof ze net uit de oven komt rollen.
– De schattige grootouders die hun kleindochter leren zwemmen.
– Ach,…moet dat nou…, ik kijk naar een vrouw die in het ondiepe deel in het midden van het zwembad haar baby de borst geeft en haar man die ernaast foto’s van staat te maken.
Oké, ik heb genoeg gezien.

Onze eigen beach boy
Onze eigen beach boy

Lientje en ik gaan naar de kraam met stenen beeldjes om te schilderen. Zij kiest een eekhoorn en voor Luc zoek ik een VW busje uit. De verkoopster kijkt me raar aan als ik zeg dat we hem niet nu ter plekke gaan verven. Wit is it! En Lina krijgt nu eindelijk haar (airbrush) tattoo. Als de man aan komt lopen, verontschuldigt hij zich. Hij moest even een biertje kopen. Een literfles zo te zien.
‘I understand’, antwoord ik. En dat doe ik echt. Je zou toch een hele zomer kinderarmpjes moeten bespuiten met Playboy-bunny’s en peace tekens. Daar zou bij mij meer dan een liter bier voor nodig zijn.
Bulgarije - tattoo

Soms vraag ik me af of Luc wel spoort. Hij is grappig en gek tegelijk. Ik hou ervan. Van hem. Hoe hij in het huisje over de bank heen en weer loopt te glijden.
‘Kijk mam, ik schaats. Wat een lekkere gladde bank hé mam?’
Dat is van het huidvet wil ik antwoorden, maar Luc let al niet meer op mij. Hij is druk bezig met het likken van Harm zijn oorlel.

Even later ben ik weer in the picture. En vraagt Luc of hij wat in mijn oor mag fluisteren. Ik ben wat huiverig. En dreig dat ik hem een hele harde knal op zijn hoofd geef als hij niet fluistert. Niks te ahhh of ohhh. Van de week dobberde ik nietsvermoedend op hem af en knuffelde zijn kleine lichaampje. Toen vroeg hij hetzelfde. Ik drukte hem op het hart om echt niet te gillen.
‘Neehee mam, dat doe ik niehiet.’ Met zijn droopy ogen keek hij me aan, hoe ik dat van hem kon denken. Ik draai mijn oor naar hem toe en voor ik het weet sluit hij heel mijn gehoorgang af met zijn lippen en krijst alsof zijn voet eraf gerukt wordt. Waar ik op dat moment ook echt toe in staat ben. De duizenden naalden die in mijn trommelvlies afgeschoten zijn, overtreffen de oorpijn bij een vliegtuiglanding. Ik moet er nog van bijkomen. Dus vandaar dat ik niet sta te springen bij zijn vraag. Maar we hebben hem goed duidelijk gemaakt dat hij het nooit meer mag doen. Dus ik heb het alweer een paar keer toegelaten (onder bedreiging). En elke keer hoorde ik heel zachtjes ‘ik vind jou lief’. Maar vandaag hoorde ik iets anders fijns in mijn oor kriebelen; ‘Ik vond het een hele fijne vakantie mama’.

Omdat het onze laatste avond hier is, zoeken we het grote podium op. Lina wilde dat graag. Maar man wat was het tenenkrommend. Zo’n vaag liedje met een pierrot die met een gebroken hart en maskers loopt te zwaaien. Asjeblieft. Zij blijkt alleen afleiding te zijn, zodat de ‘dansers’ zich kunnen omkleden. Het is best leuk gedaan hoor, een dansje op Michael Jackson in een legerpakje, maar ik krijg er gewoon een wegtrekker van. Kan het niet meer aanzien als Pierrot met haar sjaaltje wappert en erin verstrikt raakt. Lina vindt er ook geen reet aan en we lopen terug naar ons gebouw. Zolang we muziek horen, danst Lina haar fantasie achterna. Veel vermakelijker om naar te kijken. You go girl!

Dag 7

Helemaal zen de laatste dag
Helemaal zen de laatste dag

Ik word wakker met een vette glimlach.
Oké, dat is gelogen, ik word wakker met een maandelijks terugkerende buikpijn, maar dat is niet zo’n leuke zin om mee te beginnen. En ik plak alsnog die lach op mijn bakkes. En begin te stralen. Harm wordt er wakker van.
‘Die lach gaat er vandaag zeker niet meer af?’
Dat klopt.
De dag van vertrek is mijn lievelingsdag. Alles opruimen, alles voor de laatste keer doen en er dan volop van genieten. Dus liggen we om 9 uur in het zwembad. Als enigen. Heerlijk. Kan ik op mijn gemak onderwaterfoto’s maken. Blij als een kind zet ik ze op Facebook. Want ineens doet de Wi-Fi uit de lobby het ook bij het zwembad. Potje Wordfeud erachter aan. Voelt al bijna als thuis.

Bulgarije onder water luc Bulgarije onder water lina en luc Bulgarije onder water harm en luc
Harm boekt de kamer voor wat extra uren erbij en speelt dan met de kinderen in het water. Love him!
Maar ik ben niet de enige in jubelstemming. Lientje verheugt zich op ons kappersbezoek morgen en glundert net zo hard.
Dan komt Harm voorbij rennen. Naar de glijbaan. Ik zie me al in een aftands Bulgaars ziekenhostel zitten aan Harm zijn bed die met een Brace om zijn nek ligt te creperen. Maar niet hij, maar Luc stuitert over de gladde tegels. Er komt geen brace aan te pas. Gewoon een Fruittella erin stoppen en doorgaan.
Ik neem zelf ook een duik. Het zwemmen voelt vandaag ook extra fijn. Dat er ook andere mensen gebruik maken van het zwembad is wel weer een minpuntje, maar met wat schopjes in het middenrif, drijven ze vaak vanzelf een eind bij me vandaan. Het laatste uur aan het zwembad tikt weg. Terwijl ik lees, zing ik een vaag liedje.
‘Ik heb je de hele vakantie nog niet horen zingen. Behalve op de dag van vertrek,’ hoor ik Harm naast me. Hij krijgt een stralende lach.
Nog een half uur.
De kids duiken onder hun handdoek met de iPads. Harm zondert zich af met zijn muziek & dr. Deats. En ik? Ik kijk om me heen. Eindelijk ontspannen.
Laatste kwartier.
Helemaal opgedroogd. Maar nat van het zweet. Lina en ik kijken elkaar aan. Nog een laatste duik dan. Luc plonst er ook bij.
Maar dan drogen we ons af. En gaan weer op zoek naar het ‘handdoeken-loket’. Dat zit ergens verstopt op het complex. Expres waarschijnlijk.
Het park is groot, best overzichtelijk, maar toch een doolhof. Net als de eetzaal, waar we nu ook onze laatste lunch nuttigen.
Vanmorgen zag Harm daar een Rus zijn omelet op een wentelteefje leggen, omdat hij waarschijnlijk dacht dat het geroosterd brood was. Maar het brood + rooster staan in een hele andere uithoek. Hier kwam ik ook pas na 5 dagen achter. Weer ergens anders was een hoekje met cruesli. En in plaats van de yoghurt, stond de groentesoep ernaast. Deze combinatie smaakte wat raar kan ik je vertellen. Harm maakte ook een lekker ontbijt; hij belegde zijn brood met boter en gebakken ei. Alleen bleek de boter witte chocoladepasta te zijn. Hij vertrok geen spier en at het gewoon op. Nu aten we onze laatste slappe frietjes en taartjes.

Lina vindt het eten hier prima
Lina vindt het eten hier prima

Op naar onze kamer. Als een militaire missie, deel ik strategisch de koffers in. Ik douche als laatste en mijn lieve reisgenoten hebben de handdoeken opgemaakt, waardoor ik me uiteindelijk sta af te drogen met de badmat. Maar ik ga niet zeuren. Want we gaan naar huis! Luc heeft er ook zin in. Want we gaan met de bus. Eenmaal daarin blijkt mijn lange spijkerbroek ineens geen goed idee meer als we er 10 minuten in zitten te wachten. Zonder airco. Met al een bus vol bier-zwetende-sunnybeach-gasten.

Op het vliegveld sluiten we aan in de ellenlange rij. God, wat haat ik wachten. Zeker met een Lucje die iedereen over de tenen rijdt met zijn trolley. Maar eenmaal bij de balie wordt het er niet beter op. Eén koffer weegt 2,7 kilo teveel en die Bulgaarse hoer achter de desk blijft maar herhalen dat we overgewicht hebben. Kijk eens in de spiegel. Olifantenkop.
Harm probeert uit te leggen dat het gewoon anders over de koffers verdeeld is. Engels verstaan ze amper. Ook helemaal niet nodig natuurlijk voor zo’n functie. Maar uiteindelijk moet alle handbagage ook op de band, kijken hoeveel het allemaal in totaal weegt. Bij het inpakken thuis heb ik er hele wiskundige berekeningen op losgelaten en alle handbagage woog bij vertrek de gewenste 10 kg per stuk. De eerste trolley weegt precies 10 kilo (pfoe). De 2e is 8 kilo en Harm zijn tas ook. Ik heb zin om Harm een high five te geven. Maar mijn triomfantelijke lach zint haar niet. Ze gooit het over een nieuwe boeg. Heeft Harm zijn tas wel de juiste afmetingen? Ze knikt daarbij naar een meetbak voor handbagage. Ik knik en bluf heftig. Geen wonder dat die rijen niet opschieten zo. Harm vertelt rustig dat we hem ook zo op de heenreis hebben meegenomen. Ze gelooft er geen woord van. Harm moet hem toch echt in dat meetbakje stoppen. Hij propt die tas erin en schiet wortel. Die trut staat uit haar neus te bikken en nog eens naar onze papieren te kijken. Of ze niet nog een foutje kan ontdekken. Ik ben het dan echt spuugzat en krijs (wijzend naar Harm); THE BAG FITS. MAYBE YOU CAN CHECK IT?’
Alle rijen kijken nu naar mij. Swah.
Willen jullie je vlucht halen, of niet?
De Oostblokse kuttekop beent naar Harm en haar andere collega kwakt onze paspoorten en boardingspassen op de balie. Ik gris ze weg en loop briesend lukraak een richting op. Weg hier, voordat ik ze de koppen inbeuk.

Luc wordt nog even serieus gefouilleerd. Ik zweet natuurlijk peentjes, bang dat ze het mes in zijn aars en de wiet in zijn oren ontdekken. Gore randdebielen. Bij de Taxfree shop word ik pas weer een beetje rustig als ik twee lippenbalsems heb gescoord.

Inmiddels zijn we alweer twee dagen thuis. Helemaal genietend van mijn dagelijkse leven en gezonde eten. Maar de vakantie was echt prima hoor. Wil je ook naar Bulgarije? Hierbij 5 tips:

1. Zit je in Sunny Beach? Zuip je helemaal delirium en ontwaak pas uit je coma op de terugreis. Zit je net als ons op een kindervakantie-resort? GA. DAAR. DAN. NIET. VANAF.
2. Ben je eigenwijs? Ga je toch naar Burgas? Verberg je polsbandje (herkenbaar voor all-inclusive-gangers) en trek een overall aan. Laat je camera’s thuis en ga goedkoop winkelen vóór 20.00 uur. Wil je er lekker eten? Ga dan naar het Italiaanse restaurantje Ƶαβ∞§¢ఇ¿
3. Koop dr. Deats (omgerekend nog geen 17,50 en geen last van kinderen die moeten poepen, of luidruchtige Russen. Ik zeg, een koopje voor zoveel rust)
4. Er is eigenlijk maar 1 tip en dat is tip nummer 5.
5. Ga niet naar Bulgarije. DOE. HET. NIET.

Bulgarije - lina duim omhoog

Deel

Vlieland

doorPosted on 11min. leestijd167 gelezen

De kinderen gaan uit logeren, dit is hét moment om er samen weer eens tussenuit te gaan. Dat is voor mijn gevoel té lang geleden. Harm corrigeerde deze gedachte; in februari zijn we nog naar Maastricht & de Ardennen geweest. Oh ja. Ineens herinner ik me weer dat niets in bloei stond en het grauwe weekend wegvloeide in regen en menstrueel geëtter. Weg romantiek. Dus dat telt niet. De laatste keer was dus New York, toen we elkaar net twee maanden kenden. Need I say more? Daar gaan we vast nooit meer overheen (qua romantiek). Maar dat is ook niet ons doel. Ontspannen willen we. Luieren. Bijkletsen. Zonder 100 kindervragen tussendoor. Relaxen. Maar niet te ver weg. We hebben alleen donderdag- en vrijdagnacht en ik wil onze kostbare tijd niet verdoen in de wachtrij op Schiphol. Ineens dacht ik aan de Waddeneilanden. Harm was al eens op Texel of Terschelling geweest, dus dat viel af. Vlieland dan? We vonden een supermooi hotel en waren verkocht. Op Facebook probeerde ik nog wat tips te verzamelen, maar daar werd ik voor mijn gevoel uitgelachen.

Foto Vliehorsexpres
Foto Vliehorsexpres

Google bood weer eens uitkomst. Je kunt op Vlieland met één of andere tour tijdens zonsondergang beestjes spotten. Ik noem ze walvisjes en Harm lacht alleen maar. Als de zon onder is, zit je met z’n allen om een vuur en zingt er een bandje. Net als op kamp vroeger. Harm prikt door mijn mijmering ‘Dat gaan we dus niet doen he’.
‘Wel walrusjes kijken toch?’ vroeg ik pruilend.
Harm reageerde niet. Hij had als tip van zijn collega een restaurant aanbevolen gekregen; ’t Armhuis’. De naam vond ik wat raar gekozen, je denkt toch aan een soort afhaalschuur voor sloebers. Rondje Iens doet wonderen. Je krijgt er blijkbaar wat de pot schaft, maar kan doorgeven wat je niet lust. Harm lachte van oor tot oor ‘benieuwd wat ze jou voorschotelen dan!’ Haha, makkelijk inkoppertje.

‘Ohhhh je kunt er ook paardrijden!’
‘Nee hoor’, hoor ik vanachter de Ipad.
‘Ahhh toe, een uurtje maar’, smeek ik.
Maar Harm en zijn idee aan een pijnlijke zak zijn onvermurwbaar.
‘Maar wat gaan we dan doen?’ vroeg ik dramatisch.
‘Niks. Lekker he’, is het antwoord.
Nou. Reuze.

Vlieland vliefi
Bewijs vastgelegd

Op de zaak lachen ze ook.
‘Jij op een paard?’
Alsof dat zo’n rare gedachte is. Tsss.
‘Ja heerlijk, ik heb het liefst een zo groot mogelijk donker beest tussen mijn benen.’
Na alle grappen hierover, proberen ze het nog eens ‘maar ze zijn vies en dat is toch niets voor jou?’
‘Ik ga ze ook niet poetsen! Ik ga erop zitten en laat me rijden.’
Ze zien het al helemaal voor zich.
Hoe ik mijn lipjes van een glossje voorzie en misschien het paard ook een laagje geef. ‘Oh nee, dat doet ze toch niet, want hij kwijlt.’
Hilarisch vinden ze het.
‘Hebben ze er überhaupt Wi-Fi?’
Uiteraard heb ik dat opgezocht. De Vlie-fi (geen grapje) kun je activeren door middel van een kraskaart. En ik heb ook al op Vliebay gezeten, een soort Ebay/marktplaats voor Vlielanders. Als eilandbewoner zul je elkaar niet snel een kat in de zak verkopen. Wat mijn gedachten leidt naar winkelen. Je online aankoop heb je vast niet binnen een dag in huis. Je hebt er ook geen Action of Hema. Ik zou kapot gaan. Maar voor een paar dagen lijkt het me heerlijk. Ook omdat de weersvoorspelling tropische temperaturen aangeeft.

Donderdag pakken we op het gemak de laatste spullen in. We hebben namelijk de boot van 14.15 geboekt. Anders vertrok de boot om 9 uur en aangezien het nog twee uur rijden is, was dat een uitgemaakte zaak. We moeten ook nog een half uur van tevoren aanwezig zijn, dus vertrekken ruim op tijd. Gelukkig maar, want bij aankomst in Harlingen moet ik plassen en nog een schrijfblokje kopen. Serieus, waar zou ik zijn zonder Hema?

Vlieland (1)Uiteindelijk moeten we nog bijna rennen naar de boot, want ‘Lang parkeren’ doe je uiteraard zo ver weg mogelijk. En de papieren in de auto laten liggen is ook niet handig en tijdversnellend. Maar eindelijk zitten we op de megaboot. Ik pak mijn schrijfblokje en Harm fotografeert de meeuwen. Ik doe ook een poging met mijn telefoon, net als mijn achterbuurvrouw. Dan durf ik haar te vragen een foto van ons te maken. Harm vindt het gênant, maar anders hebben we straks helemaal geen foto’s van ons samen. Dus ik doe het gewoon.
Vlieland samen op de boot
Alle opgeschoten jongeren, backpackers/wereldreizigers, een heuse indiaan, volwassen mannen met safarihoedjes en afritsbroeken, geblondeerde & getoupeerde vrouwen, grijzende mannen met loom armbandjes om en op afgetrapte suède loafers, gezinnen (door Harm samengevat; van alto tot snob) & wij arriveren na anderhalf uur op Vlieland. Heel de boot loopt leeg. Past dat allemaal wel op dat eilandje? Ik schaam me soms dat ik toerist ben. Lopen we daar met onze trolley en strandtas. We zijn in ieder geval niet de enigen. En al snel integreren we met de bewoners. We lopen door de dorpsstraat en dompelen ons onder in een soort kneuterig vakantiegevoel. Iedereen kijkt blij, fietst, wandelt en geniet van de zon op terrasjes. We zijn al snel bij ons hotel (Badhotel Bruin). Wat een geweldige ambiance. We hebben via Booking.com blijkbaar de bruidssuite geboekt. Prima de prima.
Vlieland (3) Vlieland (2)

Vlieland strandWe huren fietsen en zoeken het strand op. Wat is het uitgestrekt en rustig. Ik voel me echt ontspannen als ik met mijn blote voetjes door het zand hobbel. Uiteraard maken we foto’s.

Op de terugweg fietsen we tussen duinen en bos. We passeren tentenkampen en mensen die kano’s voorttrekken. Het voelt echt als vakantie. In onze kamer testen we uitgebreid het bubbelbad.
Vlieland gestrandVlieland fanfareWe gaan uit eten bij ‘Gestrand’, maar zijn gelukkig net op tijd terug om de fanfare voor ons hotel te zien optreden. Pfoe, gelukkig de polonaise (serieus!) niet gemist. Op de kamer is het wel benauwd. Toch steek ik de kaarsjes aan. Nog even wat schrijven en info zoeken over de zeehonden (oh ja, zo heten die beestjes).

Vrijdag word ik een beetje teleurgesteld wakker. Ik had me verheugd volkomen uitgerust wakker te worden op ons Hastens bed. Maar ik kon slecht in slaap komen door de hormoonbommen die tot midden in de nacht in de enige disco van het dorp (Vlie is the place to be) feestten. Voor de deur van ons hotel. Gelukkig maakte Harm mijn ochtend weer goed. Daarna toch even de tv aan. De vliegtuigramp maakt je extra dankbaar. Na het vreselijke nieuws, springt er een fitte vent op een steen en begint zijn Vlielandse workout. Ik heb al genoeg spierpijn van alle beweging die ik ineens krijg, dus ik sla even over.

Vlieland (7)Na het ontbijt (mét superfoods) stappen we weer op de fiets. Ahh, zo voelt zadelpijn. Alsof je met je schaambot op een stenen paard heb gegaloppeerd. Staand fietsen is ook geen optie, ik vang zittend al genoeg wind. Maar ik ga niet klagen. Ik doe het niet. Maar fuck, ik waai bijna het strand af. Gelukkig vind ik lekker hoog en afgelegen een duinpannetje waar we lekker kunnen bakken.

Vlieland (8)Terwijl ik me onbespied waan, trek ik mijn topje uit. Alleen een meeuw strijkt naast me neer. Voorzichtig reik ik naar mijn camera. Jammer dat hij al vrij snel wegvliegt. Al snel snap ik waarom. Een vent die er ook letterlijk uitziet als vogelverschrikker, stapt ineens de heuvel op. Preuts trek ik mijn tijdschrift voor mijn boobies en daarna gauw mijn topje weer aan. Harm lacht ‘en jij wilde hier een dopje doen?’ Nou haha…

Om twee uur gingen we lekker toeristisch zeehondjes spotten. We haalden nog wat sap en (biologische!) druiven en namen plaats op de ruime speedboot. De stuurman vroeg netjes of hij rustig of snel kon gaan. Vol gas. Terwijl hij voorzichtig zijn boot de haven uit stuurde, stopte ik parmantig een druifje in mijn mond. Lekker dit. Voordat ik Harm ook maar aan kon kijken, schoot de halfgekauwde druif al achter tegen mijn huig. Het gaspedaal was gevonden. Dacht ik dat mijn oorbellen op de fiets al hard tegen mijn zonnebril klapperden, nu zou ik al blij zijn als ik nog oorlellen zou hebben na de rit. Ik had mijn sea salt spray voor mijn haar thuis kunnen laten. Maar man wat was het gaaf. In de Efteling had je hier een driepuntsgordel voor om moeten doen. We klapten op de golven en lachten het uit. En als toetje bleven we een tijdje dobberen tussen de zeehonden. Die lagen op hun eigen robbeneiland weer naar ons te kijken.
Vlieland (9) Vlieland (10)
Waarom wil je schattige diertjes altijd mee naar huis nemen? Gaat ook zo stinken in de badkuip denk ik. Dan maar op de foto mee naar huis. Met een glimlach van oor tot oor zet de zeebonk ons weer aan wal. Totaal nat en gescrubd staan we na te glunderen op de kade. Nog even kletsen met onze kapitein, een echte eilandbewoner. Ik heb eigenlijk teveel vragen voor hem. Maar ik betwijfel of hij de Action mist. Als je elke dag zeehonden spot.

Vlieland jurkTerug op het strand lijken we in een constante windvlaag te zitten. Leest niet heel relaxed, maar we zijn wel binnen no time droog. Als we terug het dorp in fietsen, begint het te kriebelen. Ik moet zo even de winkels in. Eerst opfrissen. Ik twijfel of ik niet overdressed ben in mijn zwarte maxidress. Ik zie ze kijken. Dus kijk ik naar de grond of in de etalages. Harm vindt dat ik nu goed in ons dorp pas. Zo complimenteus die man. Ook vandaag sluiten de winkels pontificaal om 18.00 uur. De straat sterft bijna uit. Wij zoeken het Armhuis op en ik neem om te beginnen ook maar rosé. Beetje moed indrinken en misschien proef ik dan wat minder.
Vlieland (11) Vlieland (12)
Alhoewel het aperitief prima is. We zitten heerlijk in de tuin. In het late zonnetje. Niets meer aan doen. Totdat de ober komt vertellen wat de pot schaft. Van het voorgerecht onthield ik dat ik alleen de komkommer lustte, het tussengerecht (zeebaars) werd bereid met een zeevruchtensaus (gruwel to the max) en het hoofdgerecht was een homp vlees (biefstuk). Ik vertelde mijn gedachtes beschamend aan de ober en die begreep me in eerste instantie verkeerd.
‘Oh, dus u lust alleen de komkommer niet?’
Euh…
Ik kreeg een aangepast menu. Vooraf carpaccio van zeebaars. Koude plakjes vis blijken niet mijn ding. De quinoasalade met biet erop is wel lekker. En om niet flauw te zijn, eet ik zelfs de radijs op. Mijn hoofdgerecht is een berg groenten (oeps, vergeten te zeggen dat ik ook geen champignons, tuinbonen en asperges lust). De truffelolie maakt veel goed. En Harm eet met veel smaak zijn gerechten (en gedeeltelijk de mijne). De klapper wordt het toetje. Ik heb er zin an! Denk aan chocola. IJs. Noten. Fruit. Of een combi hiervan.
Vlieland nagerechtEen bord met luxe hapjes wordt voor me neergezet. Ik herken alleen het steeltje van een kers. Ik lust dan wel geen kersen, maar ach, ik heb een bord vol hapjes. De ober licht toe ‘…een kers omhult met chocolade, een stukje suikerbrood, een pindakaasparfait, een kersenmousse, kersenpuddinkje, gedroogde kersen…’
Anyway, een hoop kersen. Zonder taart om ze op te zetten.

Vlieland (13)We wilden toch de zon nog eens zien ondergaan en liepen richting vuurtoren. Vrolijk pindakaas opboerend. Na tig foto’s van een roze zon, vind ik het welletjes geweest voor vandaag. Ik heb zowaar mijn record behaald op mijn stappenteller.

Zaterdag word ik wakker met carrotcake in gedachten. Die had ik op de kaart gezien bij ‘Gestrand’. Verse jus erbij. Lekker hoor. De fietstocht van 28 km over het eiland laten we toch maar aan ons voorbijgaan. We kiezen onze eigen route wel. Langs de manege, waarbij de geur van dampende paardenmest me niet meteen in vervoering brengt voor een buitenrit. Maar later, als ik ze zo door het bos zie hobbelen, wil ik stiekem toch mee. Fietsen is best vermoeiend. Met de volle zon op je kop. Nou ben ik natuurlijk een sportieveling pur sang en moet Harm me enorm overhalen (‘zullen we naar het strand…’’Ja!’) om naar het strand te gaan.

Wat komen die kleine (fruit?)vliegjes allemaal op me doen? Ik heb me vanmorgen eens niet ingesmeerd met rotte banaan en dan krijg je dit. Ontspan Joyce. Misschien eten ze je dode huidcellen wel op. Met die gedachte ga ik liggen. Genieten dat het gekrijs niet van onze kinderen komt. Geen stress of Lina zich vermaakt of Luc verzuipt.

Vlieland (14)Een perfect zeebriesje blaast over mijn huid. Als hij nou ook die K#* vliegjes weg zou blazen! Ze bijten ook nog volgens mij. Ik ga Harm achterna. Het water in. Ik moet natuurlijk wel in de Waddenzee gezwommen hebben. Harm vertelt doodleuk dat hij gelezen heeft dat die vliegjes inderdaad prikken en dan een rood bultje achterlaten. Lekker dan. Kom ik straks als bespikkelde beer terug.
We staren naar Seabert in de verte en de golven breken om ons heen. Naast me zwemt een klein meisje. Met dikke muggenbulten op haar mooie mollige beentjes. Ik wil haar knuffelen. Ik mis mijn kinderen. Maar ik kan wel even ongestoord lezen nu. Dus wandel ik weer terug naar mijn handdoek. Harm volgt al snel. En vraagt of ik niet liever nu een stukje ga fietsen. Dat is een vraag waaruit blijkt wat hij zelf wil en waarbij hij ook mijn antwoord al weet. We blijven dus liggen.

Als het te warm wordt, biedt strandtent ’t Badhuys verkoeling. En smoothies. Mmm. Hierna zoeken we een plekje op het strand waarbij de gezinnen niet half op onze handdoek liggen en we geen frisbees hoeven te ontwijken. We zijn ook gelijk van de vliegjes af. Na een braaduurtje stappen we loom en met beurse billen op de fiets. Blij dat we hem zo in kunnen leveren. Alhoewel ik niet zonder had gekund. Hoeveel mensen zag ik niet sjokkend met verhitte hoofden naar het strand trekken. Met overvolle boodschappen- en strandtassen. Pfoe, het idee alleen al maakt me chagrijnig. Wij fietsen lekker terug naar het dorp. Soms even stoppend om paarden en bootjes te fotograferen. Totaal in de relaxmodus.
Vlieland (16) Vlieland (15)
In het hotel halen we nog een tas op en ontdoe ik me van mijn bikini. Harm leest de krant in alle koelte (die airco hadden ze best in onze hotelkamer mogen plaatsen). Ik moet nog iets scoren. Al is het maar een kaart. Maar die lijken teveel op onze eigen foto’s. Een cadeauwinkeltje dan. Ik zie hem meteen hangen. Een ketting met een schelp. Gevonden op Vlieland en gecoat door een lokale kunstenares. Inpakken maar. Ik vraag hoe zij de warmte ervaren. Maar ook voor hun gaat deze temperatuur (31 graden) hun vissershoed te boven. Zelfs hun normale zeebries is alleen nog maar aan de waterkant te vinden. In Maastricht schijnt er smoggevaar te zijn en wordt geadviseerd binnen te blijven. Dan kun je toch beter hier vertoeven. Tsja, we gaan toch echt terug. De boot vertrekt om 17.00 uur.

En dan klinkt de toeter. De stoomboot van Sinterklaas is er niets bij. Terug naar de bewoonde wereld. Zo voelt het een beetje. En stiekem vind ik het fijn. Ik hou ervan om thuis te komen. En Vlieland was heerlijk hoor, een echte aanrader. Maar na het vele fietsen is de magie van de eerste dag verdwenen. Ook hier hebben ze rijtjeshuizen, krijsende kinderen en hondenpoep op straat. En ondanks alle schoonheid van de natuur, de rust en ruimte, geeft het me naast vrijheid, juist ook een beklemmend gevoel. Van melancholie en eenzaamheid. Laat staan als er geen zon is. Gelukkig was hij er tijdens onze dagen volop. En geniet ik van de herinnering aan de authentieke huisjes & terrasjes in de Dorpsstraat, de zeehonden & meeuwen, ons mooie hotel, de quality time samen, de kindjes die krabbetjes vangen met een schepnetje en de heerlijke zeebries. Die verkoelt me, nu ik schrijf, ook heerlijk op de boot.

Na ons broodje kroket staan we aan de reling. Een zeehond steekt nieuwsgierig zijn kopje omhoog. De zon weerspiegelt op het water. Wind wappert door onze haren. Ik meen het als ik Harm omhels en in zijn oor fluister ‘er is nergens waar ik nu liever ben’.
Zelfs niet in de Action.
Vlieland (5)

Deel

door

Pannenkoek op de boot

doorPosted on 0 Comments3min. leestijd42 gelezen

Franse kinderen schijnen als ze 2 jaar oud zijn al een vijf gangen diner naar binnen te werken. Inclusief juist gebruik van al het bestek. Ons zoontje van bijna 4 eet het liefste zonder bestek. Dus totdat we alle (tafel)manieren erin geramd hebben, gaan we niet uit eten met de kinderen. Behalve dan naar de Mac en het pannenkoeken restaurant. Maar dat voelt niet echt uit eten. Eerder als een taakstraf. Vandaag was het weer zover. Vakantie bijna voorbij, dat moet gevierd worden. Het werd de pannenkoekenboot.

Als we via het fietspad ergens asociaal geparkeerd staan in het gras, hoeven we nog maar vijf stappen te zetten en we staan op de loopbrug. We blijken niet de enigen met dit lumineuze idee. Binnen is geen plek meer. Buiten op een soort dek onder een tentdoek vinden we een plekje aan het water. Harm glimt als een kind. Ik rits mijn jack omhoog ‘ik zit hier af te niften. Echt, ik ga kapot’. Harm lacht nog harder. Terwijl hij gewoon in een shirtje zit. Ik kijk de zon tussen de wolken vandaan en Luc gooit de stroop om. Dit wordt weer een topavond.

Pannenkoek LinaLina moet écht een pannenkoek met slagroom en ijs en wij dwingen Luc tot een variant met poedersuiker en kaneelsuiker, want hij eet hem toch niet op en wij hebben dan vast nog wel trek. Altijd denken wij er wel twee op te kunnen. Maar vaak krijgen we er niet eens eentje op. Eerst nog maar even kleuren met de kinderen. Wij doen net zo hard mee. Leuk, dat is een tijd geleden. Luc klokt in één keer zijn fristi naar binnen. Ha, daar zijn de pannenkoeken al. Ik val aan op de mijne en met mijn mond volgepropt zie ik Lina de laatste grote hap slagroom wegwerken. Harm spreekt mijn gedachte uit ‘die is toch voor óp je pannenkoek?’. Ondertussen smelt haar ijs, want die staat nog op de pannenkoek. Harm helpt Luc totaal niet aan manieren, als hij creatief met poedersuiker is. Het levert een leuke handafdruk op Luc zijn pannenkoek op, dat wel. Maar Luc denkt nu dat hij op zijn bepoederde pannenkoek mag slaan. Ik zit nu nog te niesen. Gelukkig veegde hij wel netjes zijn handen af. Aan Harm zijn t-shirt.

Heel pedagogisch
Heel pedagogisch

Veel zin in zijn pannenkoek heeft Luc niet. ‘Bij opa zijn ze niet zo dik’. ‘Hier ga ik van stikken’. ‘Mag ik dan nu mijn vork in het water gooien?’.
‘ETEN LUC!’.
‘Waarohommmm?’.
Zucht, hoe krijgen die Fransen in godsnaam coquilles door die strotjes van de kinderen?
Lina eet wel snel haar bruine lap op. De smulmuntjes wachten. Ondertussen chanteren wij Luc met de muntjes. ‘Nog twee hapjes, dan mag je ook een cadeautje uitzoeken’. Zouden ze daarom die muntjes uitdelen?

Tadaaa
Tadaaa

Gelukkig is het bij een andere tafel al niet beter. Achter ons gillen de kinderen zo hard, dat we prima al Luc zijn ‘waarom’-vragen kunnen negeren. Voor ons zit een stel. Zonder kinderen. Verstoord kijken ze naar de krijsende tafel achter ons. Tsja, zo’n boot is eigenlijk prima om aan kinderen te wennen. De kans is groot dat je na het eten hier, de baan op het kinderdagverblijf afzegt, of zelfs helemaal niet meer aan kinderen wil beginnen. Een ander stel staat serieus kwaad op en verlaat de boot.

Dat het ook echt een boot is, merk ik als er een speedboot de dobberende meerkoetjes naast ons bijna halveert. De golven wiebelen onder mijn stoel en laat de prei-ui-kaas-spek-pannenkoek klotsen in mijn ice-tea buik. Harm ziet mijn gezicht en heeft wel een top avond. Wat nou sterrenrestaurant en manieren? Hij vermaakt zich zo ook prima.

Deel

Adonis en de geheimen van Victoria

doorPosted on 5 Comments34min. leestijd328 gelezen

Vakantie zonnebrandOp vakantie. Eindelijk ontspannen. Eerst nog even stressen. Daar ben ik goed in. Ik zag laatst een programma dat we massaal te weinig zonnebrand smeren in de zon en het effect hiervan op de huid. Dat iedereen die witte waas haat, maar die juist beschermt. Vandaar dat ik maatregelen heb getroffen. En de Etos heb leeggekocht. Ook 1 toilettas gevuld met de halve apotheek. Pillen voor als je verstopt zit. Pillen voor als de boel juist weer teveel op gang is gekomen. Je kunt het zo gek niet bedenken of ik heb het bij me. De koffers worden gevuld en keer op keer gewogen. Totdat de kofferweger kapot gaat door Luc die er hele andere capriolen mee uithaalt. Dan maar op de weegschaal. Die wordt ook kniftig en weigert dienst, totdat Harm zijn volle gewicht erop zet. Wat een gedoe.

Vakantie koffers in autoIk heb erop aangedrongen op tijd weg te gaan, om nog even te kunnen winkelen op Schiphol (lees Victoria’s secret). Als ik nog gauw met een stofzuiger door het huis raus, propt Harm de kinderen en de koffers in de auto. Met een constant gevoel dat je wat vergeten bent, stappen we in. Eindelijk. Als we lekker op weg zijn, vraagt Harm of Luc eigenlijk zijn schoenen aan heeft. Ik kijk om en Zijne luchtigheid is weer eens blootvoets. Zucht. Weer terug en weer doorgaan. Bij aankomst op Schiphol had Harm het lumineuze idee om Lina en mij af te zetten met de koffers, hoefden we daar niet mee te zeulen naar een of andere pendelbus. Ik vond zowaar de incheckbalie. Trots sloten we aan en waren binnen no time aan de beurt. Lekker hoor. Alleen Harm zijn idee dat wij zonder hem wel alles konden inchecken ging niet op. Dus weer uit de rij en wachten. Ik zag de winkels in de verte en keek verlangend toe.

Vakantie koffer gewichtEen half uur later was daar Harm met Luc. Mijn stemming begon al wat te dalen. Maar bij het inchecken maakte ik inwendig een vreugdedansje toen de laatste koffer 19,9 kilo woog. Toen begon het lange wachten op de paspoort controle. Bij de bakken aangekomen bleken we er 7 nodig te hebben. De vrouw klapte in haar handen toen ze zag hoe Harm zijn rugzak leegde in 3 bakken. Overal snoeren, stekkers en apparaten. Ze hield de bak in de lucht en stelde dit als voorbeeld aan de rij achter ons. Harm kreeg nog net geen sticker. Eindelijk door de douane heen geworsteld kwamen we bij de winkels. Eerst maar wat eten, want dat gortdroge voedsel in het vliegtuig is niet te vreten. Een heel stuk armer, maar met een lekkere salade caprese in de buik liep ik vol goede zin naar de eerste de beste winkel. De luchtjes, drank en chocola negerend vroeg ik aan de vrouw waar de Victoria’s secret zat. In het plaza, dan moest ik naar beneden en later weer door de controle. Dat klonk niet echt dichtbij en relaxed. De ader op mijn voorhoofd begon te kloppen. Ik snapte ook niets van haar routebeschrijving. Nog maar even advies vragen in de winkel ertegenover. Hè rituals en philosophy. Even ruiken. Mm. Harm wenkt me, we moeten naar de gate. Wat? En de geheimen van Victoria dan?

Onze hooligan
Onze hooligan

Met bonkende hoofdpijn stapte ik zwaar gedesillusioneerd in de volgende rij. Gelukkig liepen we snel door, anders was ik terug geglipt. Ik zie mezelf al met verwilderd haar en schuim op de lippen door de gangen rennen en Victoria gillen. Maar voor ik het weet zitten we in het vliegtuig. Waar we nog een half uur moeten wachten, omdat het druk is in het luchtruim. Luc vermaakt zich nog even met de iPad en Lina luistert naar One direction. Tot hier gaat het goed. Omdat ik bang ben voor pijnlijke oren stop ik Luc vol met Fruittella. Ik denk dat hij hierdoor een energiestoot heeft gekregen. Hij is niet te houden. Ik ben al 3 keer in 10 minuten naar de wc gegaan met hem. Vind hij het doortrekken nog wat eng (door het enorme zuigende geluid), de rest is machtig interessant. Dus als hij beweert te moeten poepen, klappen we de tafeltjes maar weer in, boekjes aan de kant en daar gaan we weer. Om vervolgens zonder broek op de wc te kruipen, er weer af te springen met de kreet ‘grapje’. Ik kan er de humor inmiddels niet meer van inzien. Eenmaal terug kolkt de suiker door zijn aderen en gaat hij helemaal los. Springt op zijn stoel, schopt tegen het tafeltje en gaat op de leuning staan. Ik hoor hem uit volle borst zingen ‘Kosje waar zit je’. Terwijl de ijle lucht al het vocht uit mijn huid en oogballen zuigt, zuigt Luc mijn energie uit mijn gekwelde lichaam.

Hij duikt achter zijn stoel en roept ‘mevrouwtje, zie je mij niet?’. Voordat ik er iets van kan zeggen, kijkt hij me met een grote lach aan ‘he mama krentenbol’. Terwijl hij met zijn ongewassen handen in mijn gezicht slaat, hij ‘kakkie de kakkie’ schreeuwt tegen de vrouw die achter ons probeert te slapen, ben ik er echt aan toe. Vakantie.

Aankomst
Na een uur in de bus, kwamen we aan bij het complex. Een hele buslading Nederlanders dringt naar buiten. Bij het inchecken krijgen we kamer nr. 1 toegewezen. Eerst wat eten en dan kun je je paspoort en kamersleutel ophalen. Maar de foto in het paspoort behorende bij kamer nummer 1 komt me niet bekend voor. Ik kijk van alle kanten, maar ik kan me niet herinneren getrouwd te zijn met een bebaarde bejaarde. Ineens verschijnt er een gloeilamp boven het hoofd van de baliemedewerker. Willie wortel heeft de kamers omgewisseld. Hij geeft ons de sleutel van kamer 102 en we worden naar buiten gebonjourd. Ik pruttel tegen Harm dat ze de kamers hebben omgeruild en dat nr. 1 vast dichtbij is. Harm wuift mijn gezeur weg. Maar het koffer-wegbreng-karretje rijdt wel erg ver weg. Heuvel op, hoek om, heuvel af. Eenmaal in het huisje leggen we gauw de kinderen boven op bed. Luc komt er nog 3 keer uit om te plassen. Waarvan 2 keer als grapje. We zijn er klaar mee. We vouwen de kranten, die als kussens moeten doorgaan, dubbel en kruipen onder het laken. Om 23.00 uur + 1 uur tijdverschil gaat bij ons ook het lampje uit. Gaap, AUW krakend trommelvlies.

Ineens schoot ik rillend wakker. Harm woelde ook. Met hoornvlies als schuurpapier trok ik de ruwe synthetische deken over mijn oren. Harm deed de airco uit. Dat verhielp helaas niet het geluid dat klonk alsof de buren loopbuik hadden en de hele nacht de wc goed doorspoelden. Harm wilde zachtjes de trap op, om ook bij de kinderen de airco uit te zetten. Helaas kraakte de houten trap alsof Harm door een pallet met chips zakken heenzakte. Het bed kraakte gevaarlijk. Ja hoor, ik hoorde Lientje al mompelen. Het gefluister ging al gauw over in dansen, springen en gillen. Het klonk alsof ze een ralleyparcours boven ons aflegden. De klok tikte 5 uur.

Vol energie sprongen de kinderen op ons bed, luid gillend ‘het is aaaaaaaaaal licht’. Met mijn hoofd onder het schuurlapje mompelde ik ‘hier niet’. Ik hoorde Harm lachen. Ik zag de humor er niet van in. Ik denk de buren ook niet.

Het ontbijtbuffet en de bijbehorende Adonis maakten een hoop goed. Dat was serieus zijn naam. Hij was onze gastheer en een kruising tussen George Clooney en een gebronsde zeemeerman. Maar dan zonder schubben. Prima de prima dus. Nog even nagevraagd bij de receptie en onze kamer was inderdaad geruild. Maar alles zat nu vol, dus misschien morgen nog eens proberen. Na de lange tocht terug naar ons huisje, ontmoeten we onze buren. Ze blijken Nederlands. Oeps. Sorry. Ze knikt begrijpend. Tijd om de zonnebrand aan te breken en onze witte lijven in het koude water te storten. Wat zijn er een hoop Nederlanders. De overbeschermende moederkloeken zijn irritanter dan hun krijsende kinderen (gepropt in een soort astronautenpak, veiligheidsschoenen en helm). In alle talen is kindergejank universeel. Er valt verder weinig te klagen. Het eten is top. Aardige bediening en volop zon. Geen wolkje aan de lucht.

Auw
Auw

Alhoewel het ’s middags wel donderde in Keulen. We vertrokken terug naar ons huisje, waar Harm baantjes trok. En zoals ik met inparkeren weleens een inschattingsfout maak met de grootte van mijn neus, had Harm daar nu een probleem mee. Hij ramde vol de kant. Met zijn neus. Bestemming bereikt. Dat wordt een litteken. Een blijvende vakantieherinnering. Wat me ook bij zal blijven is Luc zijn zindelijke ontwikkeling. Werden we een beetje moe van het om de 5 minuten naar de wc lopen, fluisterden we Luc (heel pedagogisch) in zijn oor dat plasjes wel in het water mogen. Wat resulteerde in Luc die onder water zijn zwemshort naar beneden trok en zijn fluitje leeg liet lopen tijdens het dobberen. Volgende les; je moet je zwembroek aanhouden. Dus stond hij vervolgens wijdbeens aan de rand van het zwembad, met een waterval die zo zijn broek uitliep. Toppunt was toen we terug waren bij het huisje. Met de 4 omliggende huisjes deelden we een zwembad. Toen onze waterrat moe werd, trok hij zich terug met de iPad op ons bed. Zonder natte zwembroek. Ik drukte hem op het hart om nu weer gewoon op de wc te plassen. Terwijl ik buiten in een boekje blader, zie ik Luc vanuit mijn ooghoek naar het zwembad rennen. Ten overstaan van onze buren zet hij zijn benen uit elkaar, slurf naar voren en vult hij in volle vaart het zwembad bij. Het beeld van onze buurtjes werd nog beter, toen Luc (net fris aangekleed) met zijn broek op zijn knieën voorbij hun schuifelt. Met de poep druipend achter zich aan. Sorry!

Dag 3 begon voor mij ’s nachts, ik dacht dat Lina me riep en ik bleef maar zeggen dat ze moest gaan slapen. Dat bleek ze gewoon te doen. Harm dacht dan ook dat hij nu echt doof was geworden, of ik gek. De kinderen werden gewoon netjes tussen 7 en 8 wakker. Thema van vandaag; Luc volstoppen met wit brood, cake en crackers. Vol in de aanval tegen de diarree. Luc eet zijn buik vol tijdens het ontbijt en wil daarna gaan zwemmen. Lina wil naar de kidsclub. Ze heeft daar een geromantiseerd beeld van gecreëerd, gebaseerd op ervaringen uit het verleden. Nu zit ze daar tussen de meisjes van 5 te knutselen.

Fantastisch boek
Fantastisch boek Brigadieroversteekmoeder

Harm kletst ondertussen met de buren en ik kijk van gepaste afstand (lees mijn ligbedje) toe. Het is tijd voor het eerste animatieprogramma; waterpolo. Als ze mensen komen ronselen, ben ik altijd enorm in mijn boek verdiept. Van over mijn boek bekijk ik hoe de teams worden gevormd, met de namen shakalaka en Honolulu. Even voor de duidelijkheid, het gaat hier niet om de kinderanimatie. Ik kijk vol verbazing hoe twee volwassen mannen elkaar proberen te wurgen, om in het bezit te komen van een gele plastic bal. Ik maak me zorgen dat de bal het water uit schiet en ik zogenaamd sociaal de bal moet terugschoppen. Waarbij de kans groot is dat ik mijn voet verstuik en de bal uiteindelijk over de reling beland, in de prikkelbosjes. Banger ben ik nog dat de bal op mijn hoofd stuitert. Ik heb een soort negatieve aantrekkingskracht op (sport)ballen. En als die bal mijn richting op komt, is de kans groot dat mijn boek nat wordt. Degene die dat op zijn geweten heeft, wurg ik eigenhandig met de prikgelekte bal. Het is namelijk een fantastisch boek. Karin Bruers schrijft over haar sociaal onaangepaste gedrag en gebruikt woorden als bloedhoer en bakkes (ik dacht dat ik de enige was). Ik moet misschien mijn stamboom nog eens napluizen of we niet ergens familie zijn.

Ons huisje, met ligbedjes en privé zwembad
Ons huisje, met ligbedjes en privé zwembad

Een medewerker vraagt of we bij de receptie willen komen. Het is toch lunchtijd, dus mooi moment om de benen even te strekken. Er blijkt een andere kamer beschikbaar te zijn. De vriendelijke man toont ons de kamer en bij binnenkomst weet ik het al, dit wordt em niet. Als je de voordeur opent, klapt hij tegen bed nr. 1. En bed nr. 2 staat half in de piepkleine badkamer en het terras heeft de grootte van een postzegel, omheind door muren. Huisnummer 1 bleek van precies hetzelfde kaliber te zijn. Dus nr. 102 is een vette upgrade. We blijven dus lekker in ons ruime huisje met extra living, koelkast, Nederlandse tv (waar we geen een keer naar hebben gekeken) en belangrijkste; ‘privé’ zwembad, met relaxte buren. We mogen het karretje bellen om ons te komen halen en brengen. Wij luie donders zijn tevreden gesteld. Case closed.

Bij de lunch lacht Adonis iedereen allerhartelijkst toe. Terwijl hij tafels afruimt, heeft hij voor iedereen een vriendelijk woord en aai over de bol. Topkerel. Ik voel me wel een beetje een verwende toerist, als ik al die mensen zo zie rondrennen voor ons. Ik krijg de behoefte om te helpen. Eerst nog maar een meloentje prikken. Dan dwalen mijn gedachten af naar het kamermeisje. Die heeft het pas zwaar.

Had ik je al verteld over het ontbreken van een fatsoenlijk rioleringssysteem op Kos? De buizen zijn dun genoeg voor een tampon (hoop ik voor ze), maar niet voor proppen wc-papier. Dus na elke boodschap moet je je vieze prop in een pedaalemmertje dumpen. Nou is ons pedaaltje lam en moet je dus het klepje optillen. Met. Je. Blote. Handen! Jak. Maar open laten staan is ook niet echt een optie. Nou blijft na 1 dag het klepje al half omhoog staan, zo vol zit ie. Nou hoor ik je denken. Maar nee, zoveel bouten we nou ook weer niet, maar het is het enige prullenbakje in het huisje. Het verpakkingsmateriaal van de zwembanden laat onze poep-papier-proppen (ppp) gevaarlijk balanceren. Hoe ranzig. Maar aanstampen is out of the question. Het kamermeisje deinst er niet voor terug. Wat een meur zal er dagelijks uit haar volle vuilniszakken komen. Respect. Die kan een fikse tip verwachten (nee, geen ppp!).

Vanavond was het eten wederom goed verzorgd. Dit keer stond er op mijn persoonlijke menu pizza, tomaat gevuld met spinazie en kaasgratin en een soort rijstsalade. Dit moest ik aftoppen met een wafel, overgoten met praline chocoladesaus (had ik al gezegd dat het eten top was?). Ik moest er alleen even op wachten. De wereldreiziger voor me was denk ik na de huishoudschool gaan baren. Niks mis mee, begrijp me niet verkeerd, maar een beetje Engels kunnen we allemaal toch? Maar de vraag ‘wich icecream do you want?’ kon ze niet fatsoenlijk beantwoorden. Ze gebaarde wild met haar forse armen (ik deinsde voor de zekerheid een stukje achteruit) en blaatte ‘ doe maar wat, kies jij maar wat uit’. En mompelde tegen niemand in het bijzonder ‘die vragen ook allemaal’. Haha, precies, daar kom je niet voor op vakantie. Heerlijk.

Hallo gestampte muisjes
Hallo gestampte muisjes

Bij het ontbijt op dag 4, ontwaar ik een pak C1000 hagelslag op de tafel naast ons. Waarschijnlijk vertelde ik het Harm met mijn poezelige zachte stem, want toen hij omkeek, was het pak al in de tas met hetzelfde logo gepropt. De gestampte muisjes stonden er nog wel. Echte Hollanders! Zo nam mijn moeder op onze 1e All inclusive vakantie de enige echte Remia fritessaus van thuis mee. Want blijkbaar waren buitenlandse sauzen niet te nassen. Ach, als je gewend bent te kamperen en de hele Nederlandse supermarkt in de je kofferbak mee kunt nemen, snap ik het wel. En wat vonden we het spannend, als mama uit haar jutetasje onze smokkelwaar toverde. Ze propte wat mayonaise in haar supersoaker en keek om zich heen. Wij gaven haar dekking en bogen als medeplichtigen over de tafel. Terwijl wij schichtig het personeel in de gaten hielden, spoot mijn moeder met militaire precisie haar gele goedje in gelijke porties op onze borden. Missie geslaagd.

Lina vermaakt zich prima bij de kidsclub (er zijn wat oudere kinderen bijgekomen) en Luc socializet in het zwembad. Hij groet de kinderen met ‘allybabby axitaxi’. Ze kijken hem verbaasd aan en vragen ‘wat zegt ie?’. Ze halen de schouders op ‘geen idee’ en zwemmen verder. Dat krijg je als je in het buitenland op vakantie bent, dan versta je zelfs de Nederlanders niet meer. Ondertussen rol ik schuddebuikend van het lachen van mijn ligbedje af, met mijn fantastische boek. Als een paar kutjong (dat riepen ze naar elkaar, wie ben ik, om het te ontkennen) bommetjes precies voor mij blijven maken, verzoek ik ze vriendelijk dat elders te gaan doen. Anders wordt mijn boek nat. Geloof me, dat wil je niet.

Als vandaag de waterpolonetten van stal worden gehaald, ben ik goed voorbereid. Mijn dierbare boek gaat onderin de tas. Ik laat Lina mijn achterkant insmeren (we nemen ze niet voor niets mee). Terwijl de eerste alfamannetjes stoer het water inspringen, houden ze het mooie meisje van het animatieteam nauwlettend in de gaten. Ziet zij hun ook? Voor de zekerheid trekken ze hun witte harige buik naar binnen. Ze grauwen als apen en slaan zichzelf op hun roodverbrande borst. Ik laat mijn hoofd zakken en ga proberen mijn melkflessen om te toveren naar chocolademelkflessen. Die hopelijk na teveel zon geen aftrekbaar velletje kweken. Sfsst. De bal suist rakelings langs mijn oor. Hè, ik wilde mezelf net in een hete droom laten zakken, waarin Adonis een duidelijke hoofdrol mocht spelen. Zucht. Ik moet plassen. De weg naar de wc’s is lang, maar mezelf terugtrekken in een hoekje van het zwembad is ook verdacht. Er zijn op vakantie dus grotere dilemma’s dan ‘welke bikini trek ik vandaag aan?’.

Vakantie bandLekker dobberend met Luc op een band, vindt hij het een mooi moment om aan mijn knie te likken. We varen net langs de buren. We moeten ons lekkere imago natuurlijk wel in stand houden. Ik doe alsof ik ze niet zie, maar Luc groet ze alleraardigst met ‘allydabby’. Hij kan prima praten hoor. Als hij een ijsje wil, maakt hij prachtige volzinnen op rijm. Toevallig wil hij er net eentje, laten we maar gaan lunchen. De halve goegemeente stond 10 minuten geleden al te dringen, toen het buffet eigenlijk nog niet open was. Toch een plekje gevonden. Ik kijk naar de ogenschijnlijke incontinentievlekken bij de man naast me en de lekkende lellen van zijn vrouw. Altijd fijn, dat natte zwemgoed. En ineens is daar Adonis en alles vervaagt om hem heen. Luc trekt me ruw uit mijn gemijmer ‘ik heb gepoehoept’. Hij heeft geen luier om. Dussss

In het zwembad speelt Luc graag in het ondiepe gedeelte. Als hij zich vermaakt met een boot of bal, hoef ik alleen maar op te letten of hij niet denkt dat de ronddobberende baby’s zijn harde ballen kunnen opvangen. Met hun handen. Kopballen werden (hoe raar) niet gewaardeerd door de ouders. Ik heb verder genoeg tijd om de moeders te bespieden. Veelal gekleed in monokini, tankini, burkini en jurkjes. Ik heb zelf ook getwijfeld om een badpak aan te schaffen, maar als ik dat zou aantrekken, zou Harm een scheiding aanvragen. Ineens heb ik medelijden met ons vrouwvolk. Constant je lichaam verbergen en buik inhouden. Alsof er ook maar één moeder ongeschonden uit de strijd is gekomen. Ik ken ze niet. Nou ga ik ook niet om met vrouwen die bakken met geld verdienen of krijgen (ik verdien het ook, maar krijg het niet). Zij kunnen zich een personal trainer, dieetgoeroe, plastische chirurgie en dozen laxeerpillen permitteren. Wij eten gewoon wat extra gerechten doordrenkt van de olijfolie, zwemmen achter ons kroost aan en genieten van onze welverdiende vakantie. Dus lieve moeders, haal een keer diep adem, ontspan en laat los. Ja, ook die buik. Laat hem maar lekker tegen je knieën kletsen. Een vlezig buikschort is namelijk helemaal 2013. Kijk maar eens naar je vent…

vakantie luc danstDe avond was ook amusant. In het restaurant zochten we een plekje. Luc gaf een man nog even een boks op zijn arm, aangezien hij zijn vuist niet uitstak (omdat de man in kwestie niet bedacht was op een boks van een voorbijlopende smurf). Ik kon gelukkig Luc zijn tengels net op tijd terugtrekken, voordat hij een stevige bilpartij van een bukkende dame een goedkeurende tets wilde geven. Na het eten is het weer kinderdisco tijd. Lientje vermaakt zich met haar Nederlandse vriendinnetje en Luc vermaakt de rest. Hij klimt op het podium en begint te dansen alsof hij een neger is (dit is geen discriminatie, maar een compliment). De animatieleider Willy zet een vette beat op en samen breakdancen ze het dak eraf. Iedereen lacht zich kapot om ons entertainende mannetje en wij zijn blij dat we achter de camera staan en niet ervoor. Dagen later wordt onze ster nog aangesproken door andere vakantiegangers op zijn moves. Hij heeft het niet van ons. Als hij op ons zou lijken, zou hij de hele dag met een camera lopen.

Dag 5
vakantie met oude manLuc viel vannacht uit bed, maar is lichamelijk nog helemaal compleet, dus prima dag voor een boottrip. Bij het ontbijt overhandigt Adonis mij de lunchpakketjes. Met hartjes in mijn ogen lach ik naar hem. In de realiteit gaap ik oncharmant. Een wekker zetten op vakantie doet gewoon pijn. Maar we staan op tijd (half 9) bij de bus. Na een paar extra Griekse kwartiertjes, vertrekken we dan eindelijk. Lina mokt dat ze dan nog wel even in bed had kunnen liggen. Maar eenmaal op de boot ontdooit ze uiteindelijk. Kan ook niet anders, met gevoelstemperaturen van 40 graden. Luc laat het over zich heenkomen. We gingen als laatste aan boord, dus hebben alleen nog plek voor op het schip. Ach, kunnen we mooi foto’s maken. We hebben er pas een paar honderd. Om kwartover 11 komen we aan bij Pserimos. Wij eten en fotograferen en Luc zwemt. Harm en ik zien hem tegelijkertijd. Het karakteristieke mannetje onder een boom. We zijn verliefd, waar is de camera? Harm koopt voor de vorm wat kruiden en vraagt of hij een foto mag maken. Gauw pakt snorremans mij vast en lachen we samen onze tanden bloot.

Beetje wazig, maar dat is maar beter
Beetje wazig, maar dat is maar beter

Veels te snel is het uur voorbij en luidt de bel. Op de boot zoek ik de wc. Die voor de dames is bezet, dan maar bij de heren. Ik mis een wc-bril, maar die blijkt ook in het andere toilet niet aanwezig. En wat is dat toch, dat je de wc deuren nergens kunt afsluiten. Nu sta ik met de deurklink in mijn linkerhand. Met de rechter hou ik mijn rechterbeen omhoog en mik ik op goed geluk richting wc pot. Als iemand nu de deur open trekt, pis ik zo het kastje ernaast onder. Maar zo te zien is dat eerder gebeurd. De 2e keer nam ik mijn camera mee. Dat zijn toch de herinneringen die je wilt vastleggen. Bleek er toch een krakkemikkig schuifje op de deur te zitten. Met de kans dat ik mezelf opsluit in dit pishok, trek ik met alle kracht aan het schuifje. Dit wordt namelijk een hele uitdaging. Om zonder pisvlekken op mijn camera hier vandaan te komen. De pot beleg ik met wc papier. Als een ware Houdini hang ik boven de pot. Ik probeer niet op mijn slippers te urineren, alhoewel dat vast goed zou matchen bij de plakkerige onderkant. Als de boot nu een golf pakt, pak ik de wc pot. Wc papier zoeken en de camera tussen mijn tanden klemmen, vergt al mijn concentratie. Na deze opgave heb ik het verdiend om uit te rusten. Ik kan niet zwoel op het dek liggen, daar is alles bezet. Wij zitten helemaal voorop de boot. Omdat wij druk bezig waren met foto’s maken van omliggende boten, kwamen we als laatste aan boord. Zolang we maar zitten, genieten we van het uitzicht.

Hebben hebben
Hebben hebben

Na een uurtje varen worden we gedropt bij een toeristisch dorp, om de lokale economie te sponsoren. Het liefst letterlijk, met het kopen van sponsen. Lina ziet Spongebob in stukken liggen en we proppen ons al grappend door het zogenaamde (koop koop) museum. Ik kwijl bij het koraal, maar omdat we geen zin heb en in een boete, kiezen we een lekker terrasje. Wij kiezen voor verse jus en de kinderen een mega ijsje. Luc wilde ook een bolletje met chocoladestukjes. Toen hij voor hem stond, bekeek hij het twijfelachtig; ‘er zit krentenbol in mijn ijsje’. Na 3 happen hoeft hij niet meer en drinkt hij Harm zijn jus op. Na het laatste slokje kijkt hij Harm gelukzalig aan ‘ik heb de rest voor jou opgedrinkt’. Alsof hij Harm een enorme dienst heeft bewezen. Als wederdienst eet Harm zijn ijsje op. Als echte Hollander vraagt Luc, wijzend op zijn lege glas, ‘mag ik die meenemen?’.

Vakantie in stadDe winkels boden helaas geen vervanging voor het mislopen van Victoria’s secret. Maar we maken overdreven veel foto’s van vervallen huizen, het liefste met de ramen al half uit de sponning. Uit mijn ooghoek zie ik een oude dikke vrouw op een krakkemikkig krukje babbelen tegen Luc. Als ze haar mondhoeken omhoog krult, wappert haar snor vrolijk mee in de wind. Luc deinst achteruit en loopt gauw verder. Hij grijpt mijn been angstig beet, achterom kijkend of ze hem niet achtervolgt. Dan kijkt hij omhoog en checkt mijn bovenlip. Ik klop geruststellend op zijn klamme bol ‘IPL lieverd, IPL’.

Slenteren in de hitte is voor niemand een groot succes, behalve voor de kroegbazen dan. Aangezien we ruim 2,5 uur moeten zien te overbruggen, bezoeken we 2 verschillen cafeetjes. Bij beiden ga ik plassen. Joepie, een wc bril! Geen slot op de deur, maar je kunt niet alles hebben. Bij café 2 is een meisje net de prullenbakken aan het legen. De strontgeur sloeg in mijn gezicht. Alsof dat niet genoeg was, viel er een prop met bruine klont op de grond, voor mijn voeten. Ik voelde mijn ice tea omhoog komen. Met hand op mijn mond trok ik me gauw terug in de wc. Slecht plan, slecht plan. Een drol ter grootte van een anaconda staat rechtop in de pot. Ik heb wel ff gecheckt of het niet echt een (wellicht) undercover anaconda was. Straks zou ik erboven hangen en zocht hij net een nieuwe zoutgrot. Ik kreeg het ding niet eens doorgespoeld. Luc probeerde de deur in te rammen. Ik duw met een hand terug en probeer mijn evenwicht te bewaren. Bijna schreeuw ik ‘anaconda komt je pakken, hoor’, maar hij zou het toch niet verstaan, aangezien ik een hand voor mijn neus en mond hield. Misschien moet ik gewoon de rest van de vakantie niks meer eten en drinken. Ik krijg nachtmerries van de toiletten hier. En een voordeel is, dan hoef ik na de vakantie mijn buik niet meer in te houden.

Vakantie in de zeeOp de boot is het heerlijk. Na een tijdje mag er gezwommen worden. Het water is echt prachtig. Zo helder dat het in een brochure kan. Om me heen duiken mensen in het water. Ik hoorde ze zeggen dat het water erg zout is. Dus ik verschuil me achter mijn camera. De kleine druppels opspattend water branden al gaten in mijn tere lipjes. En er zit net nieuwe lippenbalsem op (2 stuks, biologisch, gescoord bij de apotheek). Eenmaal mijn zoute gezin weer aan boord, zit Luc binnen no time bij een bemanningslid op schoot. Onze (alle)mans vriend.

vakantie muggenbultIneens bedenk ik me dat Harm gelogen heeft. Hij maakte me wijs, als ik zou afvallen, ik weg zou waaien met windkracht 2. Hier op de boot, met minimaal windkracht 10, zit ik prima. Nou scheelde het misschien, dat ik met touwen aan de mast zat vastgebonden. Soms, als de stroming te sterk werd, fungeerde ik als peddel. Niets aan het handje. Leugen nummer 2; tijdens het inpakken van de koffer zei Harm dat Deet niet nodig zou zijn, aangezien er op Kos geen muggen zitten. Ik liet de klamboes dus maar thuis. Onze 1e avond samen op het terras, werden we opgegeten door de muggen. Als dwazen sloegen we ze ook binnen kapot op muren en glazen. Leugen nummer 3, ‘deze muggen prikken niet’. Harm kon de bulten op mijn rug en knie nog wel negeren. Maar Luc’s lichaam reageerde iets minder goed op de Kosse muggen.

Om half 10 lagen de kinderen net op bed, toen de stroom uitviel. Meteen werd ik aangevallen door een mug. Met mijn handige zaklamp-app houden we een klopjacht door de kamer. Uiteindelijk klapt Harm hem kapot. Aangezien het bloed niet alle kanten op spat, terwijl we allebei net zijn gestoken, is Harm er niet gerust op. Ik hoop nog op een snelle muggenspijsvertering, maar zodra ik mijn lampje uitzet, zit muggemans al op mijn oor. En ineens floepen daar de lichten aan en begint de airco te loeien. Ze blijken niet van de koude luchtstroom te houden, dus Harm legt zich ter ruste. Ik ben er niet gerust op. Volgens mij zoekt Muggie zo een lekker warm onderkomen in mijn oorschelp of knus bij me onder bet laken. Ik vlijde mijn hoofd ook op het uitermate platte kussen. De kamer begon te draaien. Dat blijft een apart, maar ook fijn gevoel. Net alsof ik weer bloedarmoede heb. Zo leeg zullen de muggen me nog niet gezogen hebben. Het is gewoon net alsof ik nog op het schip dobber. Cool, ik heb het namelijk nog nooit op een Grieks schip gedaan. Weer een hoogtepunt om af te vinken.

Dag 6
’s Ochtends helemaal brak. Naast mijn interne boottocht, bleef de stroom uitvallen. En weer aanslaan. Met loeiende airco als gevolg. Het eerste wat Lina zegt als ze naar beneden strompelt ‘ik ben 6 keer gestoken’. Meneertje mug wilde waarschijnlijk geen pottenkijker zijn, of baalde ervan dat ik niet stillag. Sorry Lien. Gelukkig had ik afterbite bij me. Dat beet alleen zo goed, dat de buren ook gelijk wakker waren.

Juf Bulstronk (Roald Dahl) in vol ornaat
Juf Bulstronk (Roald Dahl) in vol ornaat

Het is heiig buiten. Aanschouw ik al vroeg vanaf mijn ligbedje aan het zwembad. Een mooi moment om mensen te begluren. Een fijne bezigheid van ons, waarbij we hele verhalen verzinnen bij de bespiedde figuren. Ach, je moet wat met je fantasie. Zo zagen we een iel menneke, beetje kalend, op de badrand zitten. Als een spichtig muisje keek hij om zich heen. Het grappige is, dat wij bedachten dat hij zich verstopte voor zijn vrouw en wellicht kinderen. Ik twijfelde of ik hem geen betere verstopplek moest wijzen. De afvalbak bijvoorbeeld. Hoewel een paraplubak beter dienst zou doen, maar die hadden ze hier vast niet. Maar hoe leg je dat uit, als die vent Deens blijkt te zijn? ’s Avonds bij het diner zien we hem aan tafel zitten, mét kind en vrouw. En ze is precies zoals we dachten. Een soort juffrouw Bulstronk. Alsof ze een rugbypak heeft ingeslikt, haar haren in een pot rode verf heeft gedoopt en vervolgens haar vingers in het stopcontact heeft gestoken. Aangezien we de namen van deze aardige mensen niet kennen, doop ik ze tot sprietje & buffel.

Dan hebben we ook nog Popi & Jopi. Geen idee of ze elkaar ook kennen. De ene ontmoetten we terwijl we op de bus voor de boot stonden te wachten. De ene flauwe grap na de andere kotste hij eruit. ‘De bus is al vertrokken hoor’. Gelukkig lachte niemand. Al helemaal niet toen hij snel voordrong, zodat mensen (lees wij) die er al langer zaten, nog een bus moesten afwachten. De andere popiejopie zie ik weer als ik wat e-mails voor Hart & Huis vanaf de receptie probeer te versturen. Een übersociale man, zo eentje die iedereen na één dag kent in het restaurant en bij wijze van spreken het hele zwembad even een high five moet geven. Bij de receptionist vraagt hij ook lekker amicaal ‘zware nacht gehad? Veel gedronken? Je hebt zulke kleine oogjes’. Kweenie, misschien is hij gewoon super sociaal en dus mijn tegenpool. Maar je hoeft echt niet met iedereen (die een beetje Nederlands spreekt) te babbelen op vakantie. Zeker niet met mij. Bij terugkomst aan het zwembad, heb ik al bijna de iPad in een rugzak gestopt en Harm vanachter op zijn bol gekriebeld, totdat ik terugschrik. Of Harm zijn haar is ineens aangegroeid, of ik sta met mijn hand boven een vreemde man. Harm had het leuker gevonden voor het verhaaltje, als ik wel aan het vreemde hoofd had gezeten. Misschien een ander keertje.

’s Avonds op bed smeren we onze gehavende lichamen in. De vorige dag kwamen we witter van de boot, dan we erop gingen. Zo goed hadden we gesmeerd na angstverhalen van vorige bootgangers. Blaren op de kop, vellen kapotte huid en een zonnesteek, ons zou dat niet overkomen. Maar de dag erna dachten we dat onze huid wel wat gewend was. Smeerden we ’s ochtends nog braaf, daarna pas weer toen we het pijnlijk voelden branden. De kok kon zijn gehele maaltijd op mijn dij bereidden.

Op bed kletsten we weer eens bij. Overdag is Harm met name druk met de kinderen vermaken. Hij speelt kroko & dillie en wegwerper van Lina en consorten met verve. Ik geniet ervan, liggend op mijn bedje. Ik bewaak de camera’s, smeer in en begeleid wc-bezoekjes. Soms wisselen de rollen om, maar veel tijd samen brengen we niet door. Behalve in bed. Hoe kun je na een dag nietsdoen zo moe zijn? Nou hebben we ook nog geen volle nacht slaap kunnen pakken. Afgelopen nacht kregen we nieuwe buren. Door het houten plafond, leek het alsof ze een basketbalwedstrijd naast ons speelden. Gelukkig viel de stroom ook nog een paar keer uit. Wanneer hij weer aansloeg, deed hij dat op volle toeren. Als ijsklontje, droomde ik ook over het doodgaan van mijn dierbaren. Weer een bewogen nacht dus.

Dag 7
Ik ben al een hoop lookalikes tegengekomen. Zo lag ik vandaag achter Boris Becker en vindt Lina het meisje van de animatie op Lieke van Lexmond lijken. De boot werd bestuurd door een Griekse Jan Kooijman. Prima uitzicht kan ik je vertellen. Wat lopen er een hoop Griekse goden rond. Vrouwen zien we weinig. Kijk ik ook graag naar. Behalve naar miss snorremans. Die was vast lief, maar verder weerzinwekkend.

Wil jij een knuffel?
Wil jij een knuffel?

Ook vandaag krijgen we weer tips uit dit Nederlandse dorp. We moeten echt in de Taverne, of daar en daar gaan eten. Naar Kos stad. Een auto huren. Fietsen. Ondersteboven, in je nakie. Met de kinderen balancerend op je voeten. Oké, dat laatste is gelogen, maar ik vraag ook helemaal niet om alle onuitvoerbare tips. De heuvel opklimmen, om bij het zwembad te komen, levert me al twee bokkende en zuchtende kinderen op. We hebben het echt ooit geprobeerd. Ik vergeet nooit dat we met Lientje in Kreta de eerste winkel bezochten. Heel de weg ernaartoe zuchten en steunen ‘ik heb zware benen’. En echt ideaal zitten was het voor Harm niet, op zijn roodverbrande nek. Toch bedankt voor de tips. Vast goed bedoeld. Vandaag even gekletst met het kinderanimatieteam. Probeerden ze eerder deze week nog hun verkoopwaar aan ons te slijten; ‘wil jij deze knuffel Luc? Ja? Dat is dan 10 euro’. Mijn gezicht maakte vrij duidelijk dat we niet geïnteresseerd waren. Maar inmiddels waardeerde ik ze wel enorm. Ze spraken Nederlands en waren creatief en lief voor de kids. Vandaag kwamen ze even bij ons aan het zwembad zitten. Zij gaven de tip om naar de thermen te gaan. Terwijl ik kwijlend luisterde, zag ik Harm ook blij knikken ‘dat moeten we doen’. Yeah right. We zitten hier met de kinderen weet je nog? Dat is het enige wat ik miste. Een oppasservice. Misschien een tip voor het hotel?

Na de lange tocht terug naar ons huisje, blijken de nieuwe buren op de ligbedjes voor ons huisje te liggen. Daar hadden wij ons ook op verheugd…

Dag 8
Het vakantieseizoen is nu echt losgebarsten. Je moest nu ’s ochtends echt vroeg je handdoeken op de bedjes neerleggen. Dan nog bestaat de kans dat de nieuwe lading Nederlanders je bedje inpikken tijdens je afwezigheid. Zo kwam een moeder aan me vragen, of ik gezien had wie hun bedje had gejat. Terwijl ze hun zoon op de laatste dag entertainden, werd hun bedje gepakt en de handdoeken + boek in het water gemikt. Hoe asociaal. Maar deze tip onthield ik voor onze nieuwe buren.

Spuiten...
Spuiten…

Maar wij hadden niks gezien van het hele verhaal. Wij hielden Luc namelijk nauwlettend in de gaten. Hij mocht alleen zijn spuiter (soort waterpistool) in het water meenemen, als hij beloofde niet op mensen te spuiten. Harm verduidelijkte zelfs nog ‘ook niet op mama, zij is ook een mens’. Braaf herhaalde Luc alle beloftes. Hij zet een teen in het water en spuit rechts van zich een meisje in het gezicht, dan richt hij links in het oor van een jongetje. Zo fijn.

Daar kwamen de meiden van het animatieteam aan. Ze begroetten Luc al met ‘takkie’. Zo begroet Luc hun (en de rest van de nietsvermoedende vakantiegangers) en prikt daarbij ook standaard in de buik. Respect voor het animatieteam. Ze vermaakten de kinderen met een educatief waterspel. Ik keek tegenover me en mijn blik bleef hangen. Lag daar nou gewoon een enorme vent, of een topless vrouw? Ik haalde Harm erbij en na enige tijd beoordelen, dachten we toch dat ze van het vrouwelijk geslacht moest zijn. Je ziet weinig blote boobies de laatste tijd. Topless zonnen is en beetje uit denk ik. En plein public is het voor mij ook al jaren geleden op vakantie. Ik vergeet nooit dat een blond jaloers mokkel een klap tegen haar vent zijn kop gaf, omdat ze dacht dat hij naar mij keek. En erbij foeteren in het Frans. Wat hebben Harm en ik toen gelachen. Ook hier verzonnen we hele verhalen bij.

Nou was ik ook benieuwd naar alle verhalen van de medewerkers in het hotel. Vooral het restaurantpersoneel intrigeerde me. Waarom zou de Italiaanse, knipogende kok Antonio hier zijn overheerlijke pizza’s en pasta’s maken? En de vriendelijke Adonis? Zijn familie woont op Kreta. Luc doet hem aan zijn (oudere) zoons denken. Vandaag sprak ik Willy. Hij is van het animatieteam. Geboren in Tunesië en werkt hier nu al 5 jaar in het hoogseizoen. Heeft een prachtige dochter, die vaak meedanst in de kinderdisco. Hij vindt dat Luc talent heeft (die heeft een avond met hem staan breakdancen). Vol liefde praat hij over zijn Duitse vrouw. Zo mooi. Ik vertel hem dat ik me soms bezwaard voel, dat ik lig te relaxen en hun zo hard werken. ‘Maar jij hebt toch ook hard gewerkt, om hier te kunnen liggen?’. Dankjewel lieve Willy. Nu voelde ik me een stuk beter. En ben gelijk een massage gaan boeken.

Dag 9
Luc heeft een heel lief Belgisch vriendje Alexander. Hij heeft ook een broertje, maar Alex (ik mag vast tutoyeren) heeft tegen zijn moeder gezegd dat hij nog een klein broertje wil, ‘maar dan precies zo één als den Luc’. Om te smelten. Wat Luc ook bij hem doet, alles vindt hij goed. Alex helpt hem bij alles, ook als hij op zijn opblaaskrokodil klimt ‘ga maar goed zitten op den poep’. Nu maar hopen dat Luc dat niet letterlijk neemt.

Alex (en zijn broertje) begeleiden Luc zelfs naar de wc. Harm loopt ook maar even mee en wordt ondertussen aangehouden door mannetjes of hij met hun een watergevecht komt houden. ‘Vraag dat maar aan je vader’. Mijn assertieve man vraagt bij terugkomst of er ‘Grote kinderanimator’ op zijn rug staat. Nou is hij ook wel echt een kindervriend. Met 1 druk op zijn neus, vermaakt hij het hele zwembad. Als hij wil.

Vakantie nageltjesEn vrienden van Luc zijn ook Harm zijn vrienden. Alex ondersteunt Luc bij het bommetjes maken en duwt kinderen van de kant, als hij ziet dat ze Luc nat spetteren. Harm voert ondertussen goede gesprekken met ze. ‘Wat wil je later worden?’ Alsof het potentiële relatiekandidaten zijn. Twijfelen de Belgische broertjes nog, Luc weet het wel; ‘een raceauto’. Hij voegt daad bij woord en gaat onder een handdoek op de iPad zitten racen. Lina heeft haar nagels laten doen. Voorzichtigheid is nu geboden bij het ter water gaan. Maar als ze met een nieuw vriendinnetje gaat duiken, neemt ze het risico. Luc neemt ook graag risico’s. Stiekem trekt hij zijn zwembandjes uit. Daar is zijn chaperonne al ‘pas op Luc, subiet verdrinkt u’.

Het was weer mooi geweest voor vandaag. Tijd om naar het huisje te vertrekken. We willen vanavond natuurlijk wel fris bij de Taverne (soort BBQ restaurant) arriveren. Vanmorgen gereserveerd bij de receptie. Gelijk om een nieuwe douchekop gevraagd. Deze sproeide ineens ook een harde straal over het douchegordijn. Recht in mijn medicijn toilettas. De ORS hoefde bij diarree niet meer aangelengd te worden. Eenmaal bij het huisje gaat er een mannetje met douchekop bij de overburen naar binnen. Of hij ging de buurvrouw verwennen, of ze hadden last van hetzelfde probleem. Wat me ook opviel, is dat er weer mensen op de ligbedjes recht voor ons huisje liggen. Ik vertel Harm mijn gedachte. Dat ik ineens het bedje verticaal kantel en hun zo met handdoek en al het zwembad in laat glijden. Harm verzucht ‘er staat nergens jouw naam op’. Wat niet is, kan nog komen.

vakantie douchekopDan maar even ontspannen onder de douche. Ik checkte de kop. De ring stak er niet meer uit. Maar bij het aanzetten, spuit hij nu niet twee richtingen, maar alle kanten op. Droog merkt Luc op ‘deze is niet nieuw, denk ik’. Hij waardeert de circusdouche ook niet. Waar hij ook gaat zitten in bad (we gaan samen, gezellig), het water spuit van alle kanten in zijn oogjes. Daar was hij na een dag zwemmen wel klaar mee. En ik met de douche. Zo kreeg je al, een hele koude of een hete straal bij het aanzetten. Koos je voor de koude, kreeg je toch als verrassing af en toe een gloeiend hete straal op je rug. Normaal al niet zo fijn, met een roodverbrande rug al helemaal niet. Het was een korte douchebeurt. Mijn moeder zou trots op me zijn.

Verhaaltje schrijven
Verhaaltje schrijven

Buiten schreef ik mijn douche frustratie van me af. Luc geeft de buren een warm welkom, door bij het zwembad voor hun neus door zijn boxershort heen te plassen. Welkom. Ik keek maar even de andere kant op. En zag daar een zonderling figuur langs sjokken. Een jongen met zwart lang haar, alsof hij daaraan naar dit oord was meegesleurd. Zo liep hij erbij. Ik had hem vanmorgen bij het ontbijt ook al gespot met zijn broer. Ik verstond ze niet. Kon te maken hebben met zijn kleding; ooit witte all-stars, daarin hoog opgetrokken blauwe vale sokken. Een kleurloze driekwart spijkerbroek. Daarop een Angry Birds shirt met de tekst (vandaar dat ik zijn woorden niet begrijp): Bird is the word!

Dag 10

Dag vieze prullenbak
Dag vieze prullenbak

Laatste dag, joepie! Op vakantie gaan is fijn, maar naar huis nog veel fijner. Wat waardeer je dan weer je eigen bed en douche. En bij alles wat je zo’n laatste dag doet, geniet je extra. Kwiek sprong ik uit bed. Lekker de koffers opnieuw indelen, alsmede de prullenbak. Ik neem het liefst zo min mogelijk mee terug. We hadden de kamer extra bijgeboekt, zodat we tot 18.00 uur konden blijven. Fijn hoor. Gaat Lina nog even lekker knutselen, is Luc er ook wel een beetje klaar mee. Hij piept, huilt en kreunt om alles. Als hij om half 11 zijn eerste ijsje (na een huilbui) achter de kiezen heeft, komt hij terug gelopen. Met papa-gans voorop en 6 kleine eendjes erachter aan. De jongetjes zijn idolaat van hem en behandelen Luc als held. En dat, terwijl hij ze constant prikt en duwt. Huilend klimt hij bij me op schoot. Vermoeid druppen de traantjes op zijn nieuw verworven schram. Piepend komt eruit ‘ik wil alleen met papa zwemmen’. Want voor Luc is er maar één held. En dat is zijn papa.

Ik ben benieuwd wie er nog meer naar huis gaan. Er zijn al wat ‘bekende’ gezichten verdwenen. En bijgekomen. Zo kent iedereen (echt een Nederlandse enclave) de mensen met de 3 (!) zoekgeraakte koffers. Ik grapte tegen de man ‘iets teveel drugs erin gestopt?’. Hij grapte terug ‘nee, dit keer niet’. Dacht ik ook wel leuk uit de hoek te komen bij Adonis, begreep hij mijn humor niet. Ik zat alleen aan een tafeltje, terwijl de rest eten haalde. Standaard kwam Adonis dan even langs, de lieverd. ‘Ah, you are alone, again?’. ‘Maybe I smell bad’, grapte ik. Hij keek me vreemd aan en liep hoofdschuddend weg. Ik kon niet zien of dat met een lach op zijn gezicht was. Had ik Harm voor me gewonnen met mijn gekkigheid (omgedoopt door Harm tot gekkegeit), zou ik bij Adonis een andere tactiek moeten bedenken.

vakantie harm de krokodilNa een duik in het water voeg ik me bij Luc en zijn vriendjes. In het peuterbadje vraag ik me af of de jongetjes Luc nou zo leuk vinden, of de papa van. Die speelt met verve krokodil, of dat hij de zogenaamde emmers ijs van hun heel lekker vindt. Als moeder van, krijg ik kopjes thee. Ik speel het spelletje mee en Harm moet om het tafereel lachen. ‘Je maakt gelijk een knappe vriend’, knikt hij in de richting van het witte, dikke jongetje met oranje haar, zonder voortanden. Of in ieder geval met grote naar binnengekeerde bovenlip. Och arm, hij stond niet vooraan, toen de knappe gezichtjes werden uitgedeeld. Terwijl Harm met zijn lippen naar binnen mij aan het lachen probeert te maken, geef ik mijn lach aan mijn nieuw verworven vriendje. Ik hou wel van dikkertjes die thee voor me maken.

Wat ik niet zal missen, is het opvoedkundige geschreeuw de hele dag van de ouders om ons heen ‘pas op, kijk uit, ik had je nog zo gewaarschuwd, hou op, anders gaan we naar huis’. Tijdens onze laatste lunch, waren wij ook op ons best. Lientje at met de kidsclub, dus we konden niet zien of ze haar frieten weer in een bakje mayo liet zwemmen. Dus lag de focus op Luc. ‘Niet iedereen in de buik prikken Luc. Nee, ook niet in hun …euh..kruis. Luc laat de mensen met rust. Blijf nou even zitten. Niet in je drinken blazen. Nog één keer en ik pak je rietje af. Dat is geen suiker. Luc, mama wil geen zout in haar water. Waarom niet? Dan pak ik wel een slok zeewater. Nee, ze hebben alleen ’s ochtends knakworstjes. Aangezien je geen pizza wilt en verder niets lust, heb je nu friet. Ik weet niet waarom je patatjes slap zijn. Niet met je vork tegen het glas tikken. Nee, ook niet tegen de mijne. Ook niet met je mes. Nee, je hoeft mama’s haar er niet af te snijden.’ En weg istie, moe van het gezeur. Hij gaat standaard naar het speeltuintje tegenover het restaurant. Als zijn vriendjes hem daar niet kunnen vinden en hij ook niet bij het drinken staat te knoeien, gaan we zoeken. Adonis zag hem richting het winkeltje lopen. Daar aangekomen, ligt hij op zijn buik met alle auto’s voor zijn neus uitgestald. ‘Luc, je mag niet weglopen!’. Hij kijkt Harm met zijn Droopy ogen aan, kweelt ‘nee papa’ en gaat ervandoor. Bestemming onbekend.

Om half 4 zou ik mijn massage krijgen. Shit, deo vergeten mee te nemen. Niet dat ze goed werken. Mijn nieuwste hoort me 2 dagen droog en geurloos te houden, maar breekt die belofte al na het 1e uur. Dan maar een duik in het water. Best vies eigenlijk, dat water vol met chloor, plas, zweet en andere vieze sappen. Ik ben er gauw weer uit gegaan. En spoot wat zonnebrand her en der. Om me heen hoorde ik jongetjes vragen ‘waar is Luc?’. Hij was lekker met Lientje en een hoop anderen pizza aan het bakken op de kidsclub. Toen ik hoorde ‘waar ligt Luc zijn moeder?’ smeerde ik hem gauw.

Bij de spa wijst een potig lief meisje naar de tafel. Ik lig nog niet, of ze heeft mijn bikinibandjes al losgetrokken. Who, dat is snel, we kennen elkaar net. Zullen we elkaar eerst even voorstellen? Ik probeer mijn gedachten te laten varen en geniet van haar geduw en (fantastische!) gefladder over mijn rug. Het is bijna orgastisch zoals ze aan mijn vingers trekt. Ik heb deze rug massage gewonnen tijdens een soort tombola. En dat is mijn masseuse; een lot uit de loterij. Ik geef haar een vette fooi, die ze nederig in ontvangst nam. Blijft ongemakkelijk. Maar de winst van mijn dagje rommelmarkt ga ik vandaag uitgeven. Aan fooien, voor deze vriendelijke, hardwerkende mensen. Victoria’s secret moet maar even wachten. En ik met haar.

Al deze hersenspinsels schreef ik bij het zwembad, onder toeziend oog van vreemd kijkende omliggers. Vanaf hun bedje zie je ze nieuwsgierig loeren over hun telefoon. En als ze deze wegleggen, valt me op, hoe onaardig veel stellen met elkaar omgaan. Des te meer besef ik hoe leuk Harm & ik het samen hebben.

Met mijn schatjes
Met mijn schatjes

Blij lopen we de laatste keer door de zinderende hitte naar het huisje. Het is mooi geweest. We sluiten ons laatste avondmaal af met een bedankje aan Adonis. Hij lacht ons weer vriendelijk toe (blij dat we met druktemaker Luc vertrekken?). Nog even met hem op de foto. En de kinderen met het animatieteam. Luc met Alexander. Die kijkt met vochtige oogjes hoe we in de bus stappen. Het is 21.00 uur en al donker buiten. Het wordt een lange nacht. We zitten nog niet koud in de bus, of ik hoor een jongetje naast me ‘Hé Luc zit in de bus, dat is gezellig’…Bij het kleine vliegveld op Kos wijst Harm naar bekende letters. Ik loop alle trappen op en af. Met nieuwe energie zoek ik naar Victoria’s secret. Maar wat ik zag, waren gesloten doorzichtige rolluiken. Gesloten. Het meisje van de tegenoverliggende ‘tax free’ shop ziet mijn pruillip. En laat zien dat ze ook enkele artikelen hebben. Zo vlieg ik straks toch Kos uit, mét een roze tasje. Eind goed, al goed!

Deel

Vakantie boeken na uren zoeken

doorPosted on 0 Comments6min. leestijd152 gelezen

Elk jaar nemen we voor om er vroeg aan te beginnen. Het boeken van de zomervakantie. Als de eerste kerstkransjes in de winkel liggen (tegenwoordig al in september), kruipen wij achter de laptop en vergapen ons aan mooie vakantieplaatjes. Zonovergoten zwembaden, kinderen die knuffelen met een of ander pluizig groot beest (waarvan je weet dat er een zwetend mens in zit), cocktails en zonsondergangen. Het aanbod is enorm. Niet moeilijk om een keuze te maken zou je denken.

Helaas. Want bij het lezen van die reviews, kom je erachter dat de vloerbedekking in het ene oord beschimmeld is, bij de andere het brood, weer een ander lijkt het niet zo nauw te nemen met de algehele voedsel hygiëne en variatie. Maar soms prik ik door de klaagzangen heen. Want juist de zeikerds plaatsen graag een review. Waarschijnlijk stond de kleur van de zonsondergang ze ook niet aan. En dat je elke dag hetzelfde eten krijgt in een all inclusive resort, daar ben ik inmiddels aan gewend. Om de broccoli van de dag ervoor, vandaag weer door de salade heen te zien, is no big deal. Moeten ze het weggooien dan?

Wc rol onder de arm. Hoogzwanger een dagje op visite op de camping bij mijn schoonouders...
Wc rol onder de arm. Hoogzwanger een dagje op visite op de camping bij mijn schoonouders…

Waar haak ik dan toch af? Eerlijk gezegd ben ik gewoon een verwend nest. Ik vind het raar om een jaar keihard te werken en thuis in een heerlijk bed te liggen, om vervolgens tijdens je vakantie op een luchtbed te kruipen. IN-EEN-TENT! Of caravan, geloof me, dat is mij om het even. Om primitief macaroni met tomatensaus op een gasbrandertje te maken. Ik lust dat niet en wil ook niet elke dag bbq-en. Ik hou niet van vlees en na 1 dag sla, heb ik dat ook wel gezien. Ik wil trouwens niet koken tijdens mijn vakantie. Dat doe ik het hele jaar al.

Ik ben eigenlijk wel benieuwd wat nou precies de definitie van vakantie is. Dikke van Dale zegt:
va·kan·tie (de; v; meervoud: vakanties)

1. periode waarin geen lessen worden gegeven
2. jaarlijks toegekende vrije tijd voor werkenden
3. reis naar en verblijf elders voor zijn plezier: op vakantie gaan

Lessen leer ik nog elke dag, maar punt 2 & 3: need I say more? Vrije tijd en plezier = ontspanning. Dus kamperen valt af. Dat doet het al jaren. Ik blijf van iedereen maar horen hoe leuk het is voor de kinderen. Ben ik dan echt egoïstisch, als ik denk, maar het moet ook leuk zijn voor mij? En dat betekent dus niet met je auto volgeladen met kaas, hagelslag, krentenbollen en voor alle weergetijden kleding in koffers gepropt tussen de kinderen in, op weg naar een kartonnen huisje op wielen. Wij gaan al jaren naar all inclusive resorts. Dat waar iedereen tegenaan schopt (zoals ik tegen een camping), maar wat ideaal blijkt met kinderen. Lina kan de hele dag ijsjes en drinken halen en ’s avonds is er altijd wel iets bij het buffet wat ze lust. Wat resulteert in komkommer en spaghetti op een stokbroodje en 4 toetjes, maar hé het is vakantie.

Ik wil dit uitzicht nooit meer
Ik wil dit uitzicht nooit meer

Ook een animatieteam is nodig voor Lina. Zichzelf vermaken & vriendjes maken blijft lastig. En na een uurtje zeemeermin spelen, verander ik vanzelf in Cruella de zeeheks. Dus er moet vermaak zijn. En graag airco in de slaapkamer. Ik vind dat we niet heel veeleisend zijn. En toch is het elk jaar weer een crime om iets (betaalbaars) te vinden. Dus dachten we 3 jaar geleden, om toch maar eens naar een stacaravan te gaan. Na al die enthousiaste verhalen van mensen met kinderen. Luc was nog geen 1 en voor hem zou het vast ook heel fijn zijn. Dus we boekten; een nieuwe stacaravan met airco, 3 slaapkamers, badkamer, keuken en woonkamer. Veranda met BBQ en op loopafstand van het zwembad en animatieteam. In Zuid Frankrijk. Harm beloofde veel te koken en vol goede moed gingen we op weg. Laten we het erop houden dat de reis lang duurde, ondanks onze weinige stops (rij nou maar door, des te eerder zijn we er!). Maar vanaf de bijrijdersstoel een strontluier verschonen terwijl je zoon zich wil omdraaien in zijn kinderstoel en de ramen van een bruine zonwerende laag wil voorzien, is niet relaxed. Pap maken met poeder en kokend water terwijl je man net iets te hard een drempel pakt ook niet. Denken dat de kinderen slapen als we vroeg gaan rijden, is ook een illusie. Dus totaal verknatst kwamen we aan. De donderwolken hingen letterlijk boven onze hoofden. En begon dag 1 met een hele dag zeikregen. (Zo zie je het nooit in de brochures). We maakten een uitje naar de supermarkt ver weg (fijn, weer lekker lang in de auto) en kochten een hoop lekkers om te proberen mijn chagrijnige bui weg te eten.

Luc is not amused
Luc is not amused

De rest van de vakantie wisselden buien en een flauw zonnetje zich af. Fijn als het zwembad niet verwarmd blijkt te zien. En je zoontje paarse lippen heeft op zijn vakantiekiekjes in het zwembad. Waar je niet in mocht duiken, of met speelgoed in mocht spelen. Wat de lol voor Lina weer bedierf. Die zwom het liefste binnen, daar was het tenminste warm. Ik haat jeukerige binnenbaden. En koude buitenbaden. En regen op mijn vakantie. En mieren koloniën in mijn kartonnen keukentje. De kou ’s nachts, waardoor Luc gillend wakker werd en ik duimde dat hij zijn enige joggingbroek (!!!) ’s nachts niet zou bevuilen. De bergen wasgoed. Wetende dat je na deze 2 helse weken weer een jaar moest werken voor de volgende vakantie.

En daar ging hij weer
En daar ging hij weer

Dus het jaar erop gingen we naar Kreta. Waar Luc 2 dagen voor vertrek oorontsteking kreeg. Het zwembad op zijn gemakje leegdronk en daarvoor in de plaats een hoop diarree produceerde. Wat niet ongezien langs zijn benen droop. Drie keer per dag. Verder liep hij zelf ook graag weg, naar de zee of de straat, in de ban van de auto’s. Ook heel ontspannen. Gelukkig had Lina de animatie en een vriendinnetje. Nu vermaakte zij zich wel, maar ontspanden wij alsnog niet. Je kon geen kant op kijken of Luc ging de hort op. Gaf vreemde mensen een handje en liep zo met ze mee. Gek werden we ervan. Maar de zon scheen, ik hoefde niet te koken en elke dag kregen we schone handdoeken, ook voor naar het zwembad. Zoiets zochten we vorig jaar weer. Maar we waren te laat en last minutes schijnen niet meer te bestaan. Voor dezelfde reis als het jaar ervoor betaalde je zo € 1000, – extra. Ammenooitniet. Dus bleven we thuis. En gingen om de dag naar het strand. Je wist op een gegeven moment niet meer of het zand in je bilnaad vers was, of verdwaald was ondanks het douchen.

mmm vakantie
mmm vakantie

Dus dat was ook niet ideaal, geen echt vakantie gevoel. Je blijft toch klusjes, het huishouden en boodschappen doen. Bleh. Dus dit jaar moeten we echt weg. En zo lezen we avond aan avond slechte reviews (want die blijven je bij) en klappen met een zucht de laptop dicht. Nee, ik wil niet naast een discotheek slapen in een gehorige kamer met 2 kinderen. Ook wil ik vanaf het vliegveld geen 4 uur rijden in een klamme bus met geïrriteerde medepassagiers (lees: mijn kinderen). Een half uur lopen en bijna rotsen moeten beklimmen om bij het zwembad te komen, lijkt me ook niet ideaal. Arrgghh, het kan toch niet echt zo moeilijk zijn? En dan ineens, een paar avonden geleden, zegt Harm het gevonden te hebben. Hij wijst naar plaatjes met zwembaden en glijbanen, veel kinderanimatie en een redelijk bedrag (wat is tegenwoordig nog wel betaalbaar?). Ik vertrouw het niet en speur internet af. Op zoek, naar het addertje (of salamandertje in dit geval) onder het gras. Na lang speuren vind ik één iemand die een beschimmeld matras had. Verder is iedereen overdreven positief. Ik geloof het bijna niet. Harm wil niet langer treuzelen, straks vissen we achter het net. Dus zo komt het, dat we boeken. 10 dagen naar Kos. Met airco, (Nederlands sprekend) animatieteam, all inclusive, handdoekenservice, laagbouw, nieuw waterpark met glijbanen, strand op 1,5 km en het centrum op 2,5 km afstand. En gratis een boottochtje en 3 dagen fietsen. Klinkt wel erg goed, toch?

Ik kijk er nu al naar uit. Ben wel benieuwd hoe mijn review er uit ziet over een paar maanden. Eerst maar eens op zoek naar een halsband & diarree-dichte zwembroeken voor Luc…

Deel