Vlieland

De kinderen gaan uit logeren, dit is hét moment om er samen weer eens tussenuit te gaan. Dat is voor mijn gevoel té lang geleden. Harm corrigeerde deze gedachte; in februari zijn we nog naar Maastricht & de Ardennen geweest. Oh ja. Ineens herinner ik me weer dat niets in bloei stond en het grauwe weekend wegvloeide in regen en menstrueel geëtter. Weg romantiek. Dus dat telt niet. De laatste keer was dus New York, toen we elkaar net twee maanden kenden. Need I say more? Daar gaan we vast nooit meer overheen (qua romantiek). Maar dat is ook niet ons doel. Ontspannen willen we. Luieren. Bijkletsen. Zonder 100 kindervragen tussendoor. Relaxen. Maar niet te ver weg. We hebben alleen donderdag- en vrijdagnacht en ik wil onze kostbare tijd niet verdoen in de wachtrij op Schiphol. Ineens dacht ik aan de Waddeneilanden. Harm was al eens op Texel of Terschelling geweest, dus dat viel af. Vlieland dan? We vonden een supermooi hotel en waren verkocht. Op Facebook probeerde ik nog wat tips te verzamelen, maar daar werd ik voor mijn gevoel uitgelachen.

Google bood weer eens uitkomst. Je kunt op Vlieland met één of andere tour tijdens zonsondergang beestjes spotten. Ik noem ze walvisjes en Harm lacht alleen maar. Als de zon onder is, zit je met z’n allen om een vuur en zingt er een bandje. Net als op kamp vroeger. Harm prikt door mijn mijmering ‘Dat gaan we dus niet doen he’.
‘Wel walrusjes kijken toch?’ vroeg ik pruilend.
Harm reageerde niet. Hij had als tip van zijn collega een restaurant aanbevolen gekregen; ’t Armhuis’. De naam vond ik wat raar gekozen, je denkt toch aan een soort afhaalschuur voor sloebers. Rondje Iens doet wonderen. Je krijgt er blijkbaar wat de pot schaft, maar kan doorgeven wat je niet lust. Harm lachte van oor tot oor ‘benieuwd wat ze jou voorschotelen dan!’ Haha, makkelijk inkoppertje.

‘Ohhhh je kunt er ook paardrijden!’
‘Nee hoor’, hoor ik vanachter de Ipad.
‘Ahhh toe, een uurtje maar’, smeek ik.
Maar Harm en zijn idee aan een pijnlijke zak zijn onvermurwbaar.
‘Maar wat gaan we dan doen?’ vroeg ik dramatisch.
‘Niks. Lekker he’, is het antwoord.
Nou. Reuze.

Op de zaak lachen ze ook.
‘Jij op een paard?’
Alsof dat zo’n rare gedachte is. Tsss.
‘Ja heerlijk, ik heb het liefst een zo groot mogelijk donker beest tussen mijn benen.’
Na alle grappen hierover, proberen ze het nog eens ‘maar ze zijn vies en dat is toch niets voor jou?’
‘Ik ga ze ook niet poetsen! Ik ga erop zitten en laat me rijden.’
Ze zien het al helemaal voor zich.
Hoe ik mijn lipjes van een glossje voorzie en misschien het paard ook een laagje geef. ‘Oh nee, dat doet ze toch niet, want hij kwijlt.’
Hilarisch vinden ze het.
‘Hebben ze er überhaupt Wi-Fi?’
Uiteraard heb ik dat opgezocht. De Vlie-fi (geen grapje) kun je activeren door middel van een kraskaart. En ik heb ook al op Vliebay gezeten, een soort Ebay/marktplaats voor Vlielanders. Als eilandbewoner zul je elkaar niet snel een kat in de zak verkopen. Wat mijn gedachten leidt naar winkelen. Je online aankoop heb je vast niet binnen een dag in huis. Je hebt er ook geen Action of Hema. Ik zou kapot gaan. Maar voor een paar dagen lijkt het me heerlijk. Ook omdat de weersvoorspelling tropische temperaturen aangeeft.

Donderdag pakken we op het gemak de laatste spullen in. We hebben namelijk de boot van 14.15 geboekt. Anders vertrok de boot om 9 uur en aangezien het nog twee uur rijden is, was dat een uitgemaakte zaak. We moeten ook nog een half uur van tevoren aanwezig zijn, dus vertrekken ruim op tijd. Gelukkig maar, want bij aankomst in Harlingen moet ik plassen en nog een schrijfblokje kopen. Serieus, waar zou ik zijn zonder Hema?

Uiteindelijk moeten we nog bijna rennen naar de boot, want ‘Lang parkeren’ doe je uiteraard zo ver weg mogelijk. En de papieren in de auto laten liggen is ook niet handig en tijdversnellend. Maar eindelijk zitten we op de megaboot. Ik pak mijn schrijfblokje en Harm fotografeert de meeuwen. Ik doe ook een poging met mijn telefoon, net als mijn achterbuurvrouw. Dan durf ik haar te vragen een foto van ons te maken. Harm vindt het gênant, maar anders hebben we straks helemaal geen foto’s van ons samen. Dus ik doe het gewoon.

Alle opgeschoten jongeren, backpackers/wereldreizigers, een heuse indiaan, volwassen mannen met safarihoedjes en afritsbroeken, geblondeerde & getoupeerde vrouwen, grijzende mannen met loom armbandjes om en op afgetrapte suède loafers, gezinnen (door Harm samengevat; van alto tot snob) & wij arriveren na anderhalf uur op Vlieland. Heel de boot loopt leeg. Past dat allemaal wel op dat eilandje? Ik schaam me soms dat ik toerist ben. Lopen we daar met onze trolley en strandtas. We zijn in ieder geval niet de enigen. En al snel integreren we met de bewoners. We lopen door de dorpsstraat en dompelen ons onder in een soort kneuterig vakantiegevoel. Iedereen kijkt blij, fietst, wandelt en geniet van de zon op terrasjes. We zijn al snel bij ons hotel (Badhotel Bruin). Wat een geweldige ambiance. We hebben via Booking.com blijkbaar de bruidssuite geboekt. Prima de prima.

We huren fietsen en zoeken het strand op. Wat is het uitgestrekt en rustig. Ik voel me echt ontspannen als ik met mijn blote voetjes door het zand hobbel. Uiteraard maken we foto’s.

Op de terugweg fietsen we tussen duinen en bos. We passeren tentenkampen en mensen die kano’s voorttrekken. Het voelt echt als vakantie. In onze kamer testen we uitgebreid het bubbelbad.
We gaan uit eten bij ‘Gestrand’, maar zijn gelukkig net op tijd terug om de fanfare voor ons hotel te zien optreden. Pfoe, gelukkig de polonaise (serieus!) niet gemist. Op de kamer is het wel benauwd. Toch steek ik de kaarsjes aan. Nog even wat schrijven en info zoeken over de zeehonden (oh ja, zo heten die beestjes).

Vrijdag word ik een beetje teleurgesteld wakker. Ik had me verheugd volkomen uitgerust wakker te worden op ons Hastens bed. Maar ik kon slecht in slaap komen door de hormoonbommen die tot midden in de nacht in de enige disco van het dorp (Vlie is the place to be) feestten. Voor de deur van ons hotel. Gelukkig maakte Harm mijn ochtend weer goed. Daarna toch even de tv aan. De vliegtuigramp maakt je extra dankbaar. Na het vreselijke nieuws, springt er een fitte vent op een steen en begint zijn Vlielandse workout. Ik heb al genoeg spierpijn van alle beweging die ik ineens krijg, dus ik sla even over.

Na het ontbijt (mét superfoods) stappen we weer op de fiets. Ahh, zo voelt zadelpijn. Alsof je met je schaambot op een stenen paard heb gegaloppeerd. Staand fietsen is ook geen optie, ik vang zittend al genoeg wind. Maar ik ga niet klagen. Ik doe het niet. Maar fuck, ik waai bijna het strand af. Gelukkig vind ik lekker hoog en afgelegen een duinpannetje waar we lekker kunnen bakken.

Terwijl ik me onbespied waan, trek ik mijn topje uit. Alleen een meeuw strijkt naast me neer. Voorzichtig reik ik naar mijn camera. Jammer dat hij al vrij snel wegvliegt. Al snel snap ik waarom. Een vent die er ook letterlijk uitziet als vogelverschrikker, stapt ineens de heuvel op. Preuts trek ik mijn tijdschrift voor mijn boobies en daarna gauw mijn topje weer aan. Harm lacht ‘en jij wilde hier een dopje doen?’ Nou haha…

Om twee uur gingen we lekker toeristisch zeehondjes spotten. We haalden nog wat sap en (biologische!) druiven en namen plaats op de ruime speedboot. De stuurman vroeg netjes of hij rustig of snel kon gaan. Vol gas. Terwijl hij voorzichtig zijn boot de haven uit stuurde, stopte ik parmantig een druifje in mijn mond. Lekker dit. Voordat ik Harm ook maar aan kon kijken, schoot de halfgekauwde druif al achter tegen mijn huig. Het gaspedaal was gevonden. Dacht ik dat mijn oorbellen op de fiets al hard tegen mijn zonnebril klapperden, nu zou ik al blij zijn als ik nog oorlellen zou hebben na de rit. Ik had mijn sea salt spray voor mijn haar thuis kunnen laten. Maar man wat was het gaaf. In de Efteling had je hier een driepuntsgordel voor om moeten doen. We klapten op de golven en lachten het uit. En als toetje bleven we een tijdje dobberen tussen de zeehonden. Die lagen op hun eigen robbeneiland weer naar ons te kijken.

Waarom wil je schattige diertjes altijd mee naar huis nemen? Gaat ook zo stinken in de badkuip denk ik. Dan maar op de foto mee naar huis. Met een glimlach van oor tot oor zet de zeebonk ons weer aan wal. Totaal nat en gescrubd staan we na te glunderen op de kade. Nog even kletsen met onze kapitein, een echte eilandbewoner. Ik heb eigenlijk teveel vragen voor hem. Maar ik betwijfel of hij de Action mist. Als je elke dag zeehonden spot.

Terug op het strand lijken we in een constante windvlaag te zitten. Leest niet heel relaxed, maar we zijn wel binnen no time droog. Als we terug het dorp in fietsen, begint het te kriebelen. Ik moet zo even de winkels in. Eerst opfrissen. Ik twijfel of ik niet overdressed ben in mijn zwarte maxidress. Ik zie ze kijken. Dus kijk ik naar de grond of in de etalages. Harm vindt dat ik nu goed in ons dorp pas. Zo complimenteus die man. Ook vandaag sluiten de winkels pontificaal om 18.00 uur. De straat sterft bijna uit. Wij zoeken het Armhuis op en ik neem om te beginnen ook maar rosé. Beetje moed indrinken en misschien proef ik dan wat minder.

Alhoewel het aperitief prima is. We zitten heerlijk in de tuin. In het late zonnetje. Niets meer aan doen. Totdat de ober komt vertellen wat de pot schaft. Van het voorgerecht onthield ik dat ik alleen de komkommer lustte, het tussengerecht (zeebaars) werd bereid met een zeevruchtensaus (gruwel to the max) en het hoofdgerecht was een homp vlees (biefstuk). Ik vertelde mijn gedachtes beschamend aan de ober en die begreep me in eerste instantie verkeerd.
‘Oh, dus u lust alleen de komkommer niet?’
Euh…
Ik kreeg een aangepast menu. Vooraf carpaccio van zeebaars. Koude plakjes vis blijken niet mijn ding. De quinoasalade met biet erop is wel lekker. En om niet flauw te zijn, eet ik zelfs de radijs op. Mijn hoofdgerecht is een berg groenten (oeps, vergeten te zeggen dat ik ook geen champignons, tuinbonen en asperges lust). De truffelolie maakt veel goed. En Harm eet met veel smaak zijn gerechten (en gedeeltelijk de mijne). De klapper wordt het toetje. Ik heb er zin an! Denk aan chocola. IJs. Noten. Fruit. Of een combi hiervan.
Een bord met luxe hapjes wordt voor me neergezet. Ik herken alleen het steeltje van een kers. Ik lust dan wel geen kersen, maar ach, ik heb een bord vol hapjes. De ober licht toe ‘…een kers omhult met chocolade, een stukje suikerbrood, een pindakaasparfait, een kersenmousse, kersenpuddinkje, gedroogde kersen…’
Anyway, een hoop kersen. Zonder taart om ze op te zetten.

We wilden toch de zon nog eens zien ondergaan en liepen richting vuurtoren. Vrolijk pindakaas opboerend. Na tig foto’s van een roze zon, vind ik het welletjes geweest voor vandaag. Ik heb zowaar mijn record behaald op mijn stappenteller.

Zaterdag word ik wakker met carrotcake in gedachten. Die had ik op de kaart gezien bij ‘Gestrand’. Verse jus erbij. Lekker hoor. De fietstocht van 28 km over het eiland laten we toch maar aan ons voorbijgaan. We kiezen onze eigen route wel. Langs de manege, waarbij de geur van dampende paardenmest me niet meteen in vervoering brengt voor een buitenrit. Maar later, als ik ze zo door het bos zie hobbelen, wil ik stiekem toch mee. Fietsen is best vermoeiend. Met de volle zon op je kop. Nou ben ik natuurlijk een sportieveling pur sang en moet Harm me enorm overhalen (‘zullen we naar het strand…’’Ja!’) om naar het strand te gaan.

Wat komen die kleine (fruit?)vliegjes allemaal op me doen? Ik heb me vanmorgen eens niet ingesmeerd met rotte banaan en dan krijg je dit. Ontspan Joyce. Misschien eten ze je dode huidcellen wel op. Met die gedachte ga ik liggen. Genieten dat het gekrijs niet van onze kinderen komt. Geen stress of Lina zich vermaakt of Luc verzuipt.

Een perfect zeebriesje blaast over mijn huid. Als hij nou ook die K#* vliegjes weg zou blazen! Ze bijten ook nog volgens mij. Ik ga Harm achterna. Het water in. Ik moet natuurlijk wel in de Waddenzee gezwommen hebben. Harm vertelt doodleuk dat hij gelezen heeft dat die vliegjes inderdaad prikken en dan een rood bultje achterlaten. Lekker dan. Kom ik straks als bespikkelde beer terug.
We staren naar Seabert in de verte en de golven breken om ons heen. Naast me zwemt een klein meisje. Met dikke muggenbulten op haar mooie mollige beentjes. Ik wil haar knuffelen. Ik mis mijn kinderen. Maar ik kan wel even ongestoord lezen nu. Dus wandel ik weer terug naar mijn handdoek. Harm volgt al snel. En vraagt of ik niet liever nu een stukje ga fietsen. Dat is een vraag waaruit blijkt wat hij zelf wil en waarbij hij ook mijn antwoord al weet. We blijven dus liggen.

Als het te warm wordt, biedt strandtent ’t Badhuys verkoeling. En smoothies. Mmm. Hierna zoeken we een plekje op het strand waarbij de gezinnen niet half op onze handdoek liggen en we geen frisbees hoeven te ontwijken. We zijn ook gelijk van de vliegjes af. Na een braaduurtje stappen we loom en met beurse billen op de fiets. Blij dat we hem zo in kunnen leveren. Alhoewel ik niet zonder had gekund. Hoeveel mensen zag ik niet sjokkend met verhitte hoofden naar het strand trekken. Met overvolle boodschappen- en strandtassen. Pfoe, het idee alleen al maakt me chagrijnig. Wij fietsen lekker terug naar het dorp. Soms even stoppend om paarden en bootjes te fotograferen. Totaal in de relaxmodus.

In het hotel halen we nog een tas op en ontdoe ik me van mijn bikini. Harm leest de krant in alle koelte (die airco hadden ze best in onze hotelkamer mogen plaatsen). Ik moet nog iets scoren. Al is het maar een kaart. Maar die lijken teveel op onze eigen foto’s. Een cadeauwinkeltje dan. Ik zie hem meteen hangen. Een ketting met een schelp. Gevonden op Vlieland en gecoat door een lokale kunstenares. Inpakken maar. Ik vraag hoe zij de warmte ervaren. Maar ook voor hun gaat deze temperatuur (31 graden) hun vissershoed te boven. Zelfs hun normale zeebries is alleen nog maar aan de waterkant te vinden. In Maastricht schijnt er smoggevaar te zijn en wordt geadviseerd binnen te blijven. Dan kun je toch beter hier vertoeven. Tsja, we gaan toch echt terug. De boot vertrekt om 17.00 uur.

En dan klinkt de toeter. De stoomboot van Sinterklaas is er niets bij. Terug naar de bewoonde wereld. Zo voelt het een beetje. En stiekem vind ik het fijn. Ik hou ervan om thuis te komen. En Vlieland was heerlijk hoor, een echte aanrader. Maar na het vele fietsen is de magie van de eerste dag verdwenen. Ook hier hebben ze rijtjeshuizen, krijsende kinderen en hondenpoep op straat. En ondanks alle schoonheid van de natuur, de rust en ruimte, geeft het me naast vrijheid, juist ook een beklemmend gevoel. Van melancholie en eenzaamheid. Laat staan als er geen zon is. Gelukkig was hij er tijdens onze dagen volop. En geniet ik van de herinnering aan de authentieke huisjes & terrasjes in de Dorpsstraat, de zeehonden & meeuwen, ons mooie hotel, de quality time samen, de kindjes die krabbetjes vangen met een schepnetje en de heerlijke zeebries. Die verkoelt me, nu ik schrijf, ook heerlijk op de boot.

Na ons broodje kroket staan we aan de reling. Een zeehond steekt nieuwsgierig zijn kopje omhoog. De zon weerspiegelt op het water. Wind wappert door onze haren. Ik meen het als ik Harm omhels en in zijn oor fluister ‘er is nergens waar ik nu liever ben’.
Zelfs niet in de Action.