Lieve Annette

Ik weet niet of het gepast is om over je te schrijven. Het is niet voor ‘likes’ of sympathie, maar ik weet niet hoe ik me anders moet uiten. En jij las alles op mijn blog. Dus deze is voor jou Annette.

We ontmoetten elkaar op het schoolplein. Onze meiden kwamen bij elkaar in de klas. Werden vriendinnen en zo kwamen we ook ineens bij elkaar over de vloer. Jij nodigde me uit voor de thee en op een gegeven moment nam ik je aanbod aan. Je weet, dat doe ik niet bij iedereen. Maar jij lachte om mijn gekkigheid en ik luisterde naar jouw verhalen.

Op woensdagen werd het vaste prik, een theetje bij jou, de meiden speelden dan samen. En Luc dook dan nog snel naar de Playmobil. Of zeurde bij je om een peer. Maar hij hoefde eigenlijk niet eens te zeuren, je gaf het hem graag. Jij gaf gewoon graag. Je hielp waar het maar kon. Belde ze ’s avonds van je werk, dan ging je dezelfde avond nog werken. Klassen schoonmaken ’s ochtends vroeg in een vakantie? Jij deed het. Was sociaal en onbaatzuchtig.

Het voelt niet goed om in het verleden te schrijven. Maar de realiteit is, dat ik vanmiddag niet onze favoriete Groene Jasmijnthee bij je ging drinken. Om te kletsen over de kinderen, recyclen, groentesmoothies of over de zomervakantie. Je grapte dit jaar wel met ons op vakantie te willen. We hebben het er nooit echt serieus over gehad. En zullen dat ook nooit meer doen. Want je bent er niet meer.

Maandagochtend zag ik je nog. Ik had Luc voorgelezen en nam een vluchtroute door de school, om niet iedereen een ‘Gelukkig nieuwjaar’ te hoeven wensen. Vluchtige zoenen en vage wensen sla ik liever over. Maar ik stapte de deur uit en toen ik snel wegliep, riep je me. Ik liep lachend op je af ‘ik nam expres nog een sluiproute’.
‘Maar zo makkelijk kom je er bij mij niet vanaf’, lachte je terug.
Je kreeg drie echte kussen en ik wenste je met recht een fantastisch nieuw jaar. Je had wel genoeg shit gehad de laatste tijd. ‘s Avonds zag ik dat je een geweldige zet had gedaan op Wordfeud. Ik legde een matig woord terug en complimenteerde je met jouw woord. Ik kreeg geen reactie. Een uur later begreep ik waarom. Je had een hersenbloeding gehad. Ik appte je. Wanneer de vinkjes blauw kleurden, hoopte ik dat jij het nog gelezen hebt.

Gisteravond bleek dat de twee operaties niet zijn gelukt. Maar ik bleef hopen. Je bent jong en fit, jij knijpt er echt niet zomaar tussenuit. Maar als ik vanmorgen word gebeld dat ze bij je zitten te waken, besef ik dat het ernstig is. Ik stel me je voor op een ziekenhuisbed. Aan slangetjes. Buiten bewustzijn. Met je geliefden om je heen. De tranen blijven maar komen. Maar ik wil er gewoon niet aan. Dit klopt niet. Dit mag niet. Ik ben geboortehartjes aan het afronden en het is zo cru. Het leven is niet eerlijk. Of is de dood niet eerlijk?

Want hij kwam. En haalde je om 11.20 uit ons midden. Op dat tijdstip stond ik in de supermarkt. Voor me uit te staren. Naar de aanbieding van de kroepoek. Me af te vragen hoe het leven door kan gaan, terwijl dat van jou stil staat. En ook voor al je dierbaren. Zo heb ik letterlijk een tijd stil gestaan. Mijn maag begon te knorren en ik snapte niet dat zelfs mijn lichaam doorleefde. Mijn geest voelde zich verdoofd. Op het schoolplein kwam daar het definitieve bericht. Met mijn meisje huilend erbij. We vertelden Luc waarom we huilden. Dat zijn lieve Annet er niet meer was. Hij vroeg maandagavond nog uit het niets of we binnenkort weer naar Duinoord zouden gaan. En of hij dan bij Annette in de auto mocht. Dat dat nooit meer gaat gebeuren, dringt bij hem nog niet door.

Bij ons des te meer. Thuis huilen we verder. Het voelt stiekem als ik door je Facebookfoto’s scrol. Maar ik wil nog geen afscheid nemen van je. Ik hoor thee te drinken met je. En de baksels van onze kinderen te proeven. Ik zoek mijn vorige telefoon erbij en sluit hem weer aan om oude foto’s op te zoeken. Omdat deze telefoon achterloopt krijg ik bovenin allerlei meldingen van oude berichtjes. Ook van jou…

Wordfeud gooi ik van mijn telefoon. Ik scrol door onze appjes. Wil alles tot me nemen. Bang dat je verdwijnt. Want je bent toch niet echt weg? Ik wil dan ook eigenlijk niemand condoleren, want dat maakt het definitief en dat wil ik niet. Ik wil het niet. Lieve Annette, ik geloof gewoon niet dat het ‘je tijd’ al was. Ik geloof gewoon niet dat ik je nooit meer zal zien. Verwachtte eigenlijk op het schoolplein dat je ieder moment aan kon komen fietsen. En we zouden klagen over koude handen. Gewoon zoals het hoort. Als je 37 bent en je als moeder op het schoolplein staat. Vol in het leven. Maar je kwam niet. Je laat een leegte achter. Ik zal je missen. En bewaar hier mijn foto’s met jou. Zodat ik een plekje blijf houden waar we samen zijn.
Rust zacht lieve Annette.