Badkamerkastje

Toen we hier in 2006 gingen wonen hadden we alles qua inrichting vrij snel uitgedacht. Alle muren schelpwit. De keuken kochten we voordat het koopcontract was ondertekend. We hadden netjes een budget voor vloeren, keuken en badkamer. Over alles onderhandelden we. Het rare was dan ook dat bij de badkamer alles steeds duurder werd en we het budget bleven oprekken. Maar mooi dat het zou worden!

En we genieten er nog elke dag van. Lekkere vloerverwarming, bad op pootjes, stortdouche, zelfontworpen koofjes als opbergruimte etc. etc. Enorm tevreden, op één elementje na. Ons badkamerkastje. In het beginstadium enorm lang gezocht naar een bedrijf dat een kastje van steigerhout wilde maken en via de mail alle wensen en maten doorgegeven. Een week voordat het pronkstuk geleverd zou worden, reageerden de makers nergens meer op. Telefoonnummer en site waren uit de lucht en mail werd niet meer beantwoord. De badgasten waren gevlogen. We hadden ze gelukkig nog niet betaald. Maar wel een open ruimte waar de waskom heel sneu op de grond stond. Het Zweedse warenhuis bood uitkomst. For the time being.

Maar nu 8 jaar later staat het kastje er nog steeds. Altijd met de deurtjes open. Omdat iedereen te lam is om bij het pakken van een deo of handdoek het kastje te sluiten. Verder blijkt het gelamineerde ‘hout’ ook niet bestand te zijn tegen mijn haarverf en de toplaag ziet er daarom niet echt fris meer uit. Meer als de huid van een schurftige kat. En omdat we hier waarschijnlijk toch blijven wonen, hak ik de knoop door; er komt een nieuw kastje. Vol frisse moed begint mijn zoektocht wederom naar een steigerhouten meubelmaker. Dat blijkt hipper (en daardoor duurder) dan jaren geleden. Mmm, de krent in mij komt in opstand. Ik vraag iedereen om me heen of ze geen handige timmerman kennen. We zijn zelf ook niet onhandig, maar aan lades branden we onze vingers niet.

Uiteindelijk was ik zelfs zo desperate, dat ik de bouwvakkers, die een nieuwe betonnen plint op onze gevel aanbrachten, om hulp vroeg. Zij kwamen uit de buurt en kenden toch vast wel iemand? En zowaar! Zij kenden wel iemand die nu toch werkloos was. Nadat ik het nummer op een briefje meekreeg, sloeg de twijfel toe. Zouden ze geen engerd op me afsturen? Ik had ze nooit koffie aangeboden die werklui. Asociaal, ik weet het. Ze mochten daarentegen wel onze buitenkraan gebruiken en één werkman ook onze binnenkraan. Nadat hij hier had zitten bouten. Terwijl ik in de ruimte naast hem bezig was. Ik hoorde zijn drollen nog net niet plonzen, maar gênant vond ik het wel. En vies. Grote harige billen doemden voor mijn ogen. En waarom vond ik die ook passen bij de bilspleet van de aangeboden werkloze timmerman? Ik schudde mijn vooroordelen uit mijn hoofd en belde de goede man.

Of hij langs kon komen? Euh…Een vreemde (in mijn gedachten ook vieze) man in mijn badkamer? Euh… ‘Ja, dan kan ik kijken om welke afmetingen het gaat’. Ik verzekerde hem dat ik echt heel goed kon meten. Maar hij kon vanavond al langskomen. Ik zou het nog laten weten stamelde ik. Ik belde Harm en die zag totaal geen harige beren op de weg. Dus hij kwam. En overwon. Want het was gewoon een schattig iel mannetje met overall aan (dus geen bilspleet te zien = pluspunten). Hij mat alles op, terwijl Luc zijn (lede)maten aan het opmeten was met een meetlint. Hij liet het over zich heen komen (= bonuspunten). Hij zou het kastje maken van ander hout, maar met drek inwrijven voor de gewenste vieze look. Hij liet foto’s van eerder gemaakte kastjes zien en die zagen er echt profi uit. De prijs viel ruim binnen mijn budget en ik was overtuigd.

Hij had een weekje geen tijd, maar daarna had hij hem binnen 12 uur in elkaar gezet. Prima. Na 8 jaar wachten, kan ik nog wel wat geduld opbrengen. Zeker voor het kastje van mijn dromen. Ineens bedacht ik me dat ik nog schotten in het kastje wil en ik stuur onze timmerman een mailtje. We zijn een week verder, dus hij zal het kastje vast nog niet klaar hebben. Geen reactie. Na 2 dagen sms ik hem (hij heeft nog heel schattig een Nokia die je moet open klappen) en ontvang ik een reactie per mail. Vakindeling? Geen probleem. Dat hoor ik graag. We mailen nog wat heen en weer en zo goed bleek hij niet te kunnen meten of te kunnen schrijven, want de bovenste lades moeten hoger (anders past mijn haarlak er niet in en daar ging het nou juist om). Een paar dagen later ontvang ik schimmige foto’s waar de bovenste lades duidelijk geen hoge flessen kunnen herbergen, maar de onderste la heeft wel het formaat van een grafkist (van een dwerg). Ahhh. Gauw sms en mail ik hem. Gelukkig viel het nog aan te passen. Na een week stalk ik hem weer, of het duidelijk is. Hij sms’t dat het lukt. Mmm. Weer een week verder vind ik dat ik toch wel mag vragen wanneer het kastje af is. Die eerder genoemde 12 uur heeft hij in ieder geval over een hoop weken verspreid denk ik sarcastisch.

Hij denkt over een week. Op een woensdag. Weer anderhalve week later besluit ik toch maar weer te sms-en hoe het gaat. Hij geeft aan dat het kastje af is, maar dat hij geen tijd heeft die week om het te leveren. Argghh. Ik stuur terug dat Harm hem anders wel kan halen. Ik heb er geen goed gevoel bij. Later hoor ik op mijn voicemail dat hij een weekendje weg is. Ja dus? Waarom kun je hem dan niet ’s avonds de week erop brengen? Dat sms ik hem dan ook vriendelijk. Als hij hem uiteindelijk een week later komt brengen, ben ik alles alweer vergeten. Hij ziet er lekker robuust uit. Het kastje dan. Alleen nog aflakken, knopjes erop en klaar. Dacht ik…

Ik trek de lades uit het kastje om de frontjes te lakken met whitewash. Na een enorme zoektocht blijkt deze beits het minst te vergelen. Dat vind ik altijd zo lelijk. Net als de binnenkant van de kastjes. Gemaakt van een soort donkerbruine platen waar ook stukjes af zijn. Hm. Ach, het is de binnenkant maar, probeer ik mezelf te overtuigen. En geef de buitenkant van het kastje drie lagen beits. Dan hoeven we hem alleen op zondag ertussen te zetten en aan te sluiten en kunnen we dit project afronden. Niet helemaal tevreden, want de lades lopen absoluut niet zo soepel als ‘ons mannetje’ voorspeld had. Maar mijn haarlak past er wel in…

Zondag. Het oude kasje trek ik leeg, de waskom eraf en we soppen eindelijk weer eens onder het kastje. Pampampam, het moment is daar. Harm grapt nog ‘straks past hij er niet tussen’. ‘Dat zou wel weer echt wat voor ons zijn,’ antwoord ik. Het lijkt alsof alles bij ons net zo soepel loopt als onze nieuwe lades. Maar misschien roepen we het ook wel over ons af. Want terwijl we hem erin proberen te schuiven, concludeert Luc al vanuit bad ‘dat past niet, he?’. Maar misschien staan we er niet helemaal recht voor? Ik trek ons ventje uit bad en ga er zelf in staan. Met glibberende voeten en een loodzwaar kastje wat over ons mooie bad krast probeer ik niet te vloeken. Harm kijkt me met stoom uit de oren aan ‘jullie hadden het toch zo goed opgemeten?’

Ja, dat klopt. Er past 85,7 cm tussen de twee muurtjes en als maat heb ik 85 opgegeven en dat heeft hij zelf ook opgeschreven na het meten. Als timmerman snap je toch zelf ook wel dat die muurtjes niet meegeven en dat je binnen die maten moet blijven? Het kastje wordt grommend uit de badkamer gedragen. Er moet waarschijnlijk een halve centimeter afgeschuurd worden. Maar mijn schuurmachines hebben geen aansluiting op een stofzuiger en we gaan hem echt niet meer naar beneden sjouwen. Maar er wordt sowieso niet geschuurd op zondag, is Harm zijn mening. Wij verschillen nog weleens van mening, dus ik app de buren of zij iets te leen hebben. Ondanks dat ik nog nooit fatsoenlijk op (kraam)visite ben geweest, staat de buurman een paar minuten later met een schuurmachine voor de deur. Te lief. Alleen hoopte ik op een vlakbandschuurmachine. Maar eigenwijs als ik ben, ga ik het toch proberen. Maar meer dan mijn zorgvuldig aangebrachte lagen beits haal ik er niet af. Dat hout is knoerthard. God straft zeker op zondag.

Op maandag huurt Harm een schaafmachine. Of hij er een stofzuiger bij wil? Nee hoor, die hebben we zelf. Juist ja. Maar logischerwijs past deze hier niet op. Tape doet wonderen. Harm stelt het apparaat in op 2,5 mm. Ik denk groter, maar goed dat kan altijd nog. De stofzuiger begint net als Luc te piepen. Die staat met zijn handen over zijn oren, zo’n herrie maakt dat ding. Maar we blijven lachen. Want vandaag gaat hij op zijn plek! De stofzuigerzak zit na 1 keer schaven al vol en de slang is verstopt, dus dat laten we maar achterwege. 2,5 mm verder, blijkt het loeizware kastje nog niet te passen. Nog maar 3 mm extra eraf dan. Het schaafsel schiet in het rond en ik probeer te vergeten dat ik die dag eindelijk weer eens goed stof had gezogen. Blijven lachen Joyce. Denk aan het hogere doel.

Uiteraard paste hij nu nog niet. En begonnen we eerst nog netjes met schaven, nu ragden we gewoon in 1 keer 5 mm van de andere kant af. Niks netjes, we zien er later toch niets meer van. Ik weet dat hij nu gaat passen, maar wil hem eigenlijk eerst nog een laklaagje geven, voor het geval er water tussen muur en kastje loopt. Harm wil toch echt eerst passen. En als hij bijna wonderlijk genoeg tussen de twee muurtjes schuift, weet ik al; die komt niet meer van zijn plek. Na tig keer doorprikken en legen, krijg ik de stofzuiger weer aan de praat. Alles schoongemaakt, trek ik het kastje zover naar voren als mogelijk is. En lak ik de zijkanten. Maar de beits redt net twee planken en ik leg me er bij neer. Ik ben er zo klaar mee.

De dag erna wil Harm een gat maken door de bovenkant voor de aansluiting van de wastafel, maar zijn zaagboortje is net niet lang genoeg en komt er niet doorheen. Uiteraard. En waarom komt er zo’n lijklucht uit het gat in de muur? Staat iemand daarachter zijn vieze sokken te koken in pis? Laten we anders de chiffon alvast aansluiten. Raad eens. Juist, de chiffon staat omhoog en past niet. Oké, dan zetten we alvast de zwarte handgrepen op de lades. We missen twee zwarte schroefjes. Natuurlijk. En nu poetsen we onze tanden in een teiltje. Op het kastje from hell. Ik richt hem al half in, ik wil niet elke keer voor een handdoek Luc zijn kamer in lopen. De lades blijven open staan, want ze schuiven niet fijn. En ondanks dat het niet is wat ik ervan hoopte, ziet hij er best mooi uit. Het jammere is wel, dat de lampjes en spiegel erboven er niet echt meer bijpassen. Ik heb al een gave nieuwe lamp gezien. Nu nog een spiegel die erbij past. Kan ik natuurlijk gewoon op maat laten maken…