Adonis en de geheimen van Victoria

Op vakantie. Eindelijk ontspannen. Eerst nog even stressen. Daar ben ik goed in. Ik zag laatst een programma dat we massaal te weinig zonnebrand smeren in de zon en het effect hiervan op de huid. Dat iedereen die witte waas haat, maar die juist beschermt. Vandaar dat ik maatregelen heb getroffen. En de Etos heb leeggekocht. Ook 1 toilettas gevuld met de halve apotheek. Pillen voor als je verstopt zit. Pillen voor als de boel juist weer teveel op gang is gekomen. Je kunt het zo gek niet bedenken of ik heb het bij me. De koffers worden gevuld en keer op keer gewogen. Totdat de kofferweger kapot gaat door Luc die er hele andere capriolen mee uithaalt. Dan maar op de weegschaal. Die wordt ook kniftig en weigert dienst, totdat Harm zijn volle gewicht erop zet. Wat een gedoe.

Ik heb erop aangedrongen op tijd weg te gaan, om nog even te kunnen winkelen op Schiphol (lees Victoria’s secret). Als ik nog gauw met een stofzuiger door het huis raus, propt Harm de kinderen en de koffers in de auto. Met een constant gevoel dat je wat vergeten bent, stappen we in. Eindelijk. Als we lekker op weg zijn, vraagt Harm of Luc eigenlijk zijn schoenen aan heeft. Ik kijk om en Zijne luchtigheid is weer eens blootvoets. Zucht. Weer terug en weer doorgaan. Bij aankomst op Schiphol had Harm het lumineuze idee om Lina en mij af te zetten met de koffers, hoefden we daar niet mee te zeulen naar een of andere pendelbus. Ik vond zowaar de incheckbalie. Trots sloten we aan en waren binnen no time aan de beurt. Lekker hoor. Alleen Harm zijn idee dat wij zonder hem wel alles konden inchecken ging niet op. Dus weer uit de rij en wachten. Ik zag de winkels in de verte en keek verlangend toe.

Een half uur later was daar Harm met Luc. Mijn stemming begon al wat te dalen. Maar bij het inchecken maakte ik inwendig een vreugdedansje toen de laatste koffer 19,9 kilo woog. Toen begon het lange wachten op de paspoort controle. Bij de bakken aangekomen bleken we er 7 nodig te hebben. De vrouw klapte in haar handen toen ze zag hoe Harm zijn rugzak leegde in 3 bakken. Overal snoeren, stekkers en apparaten. Ze hield de bak in de lucht en stelde dit als voorbeeld aan de rij achter ons. Harm kreeg nog net geen sticker. Eindelijk door de douane heen geworsteld kwamen we bij de winkels. Eerst maar wat eten, want dat gortdroge voedsel in het vliegtuig is niet te vreten. Een heel stuk armer, maar met een lekkere salade caprese in de buik liep ik vol goede zin naar de eerste de beste winkel. De luchtjes, drank en chocola negerend vroeg ik aan de vrouw waar de Victoria’s secret zat. In het plaza, dan moest ik naar beneden en later weer door de controle. Dat klonk niet echt dichtbij en relaxed. De ader op mijn voorhoofd begon te kloppen. Ik snapte ook niets van haar routebeschrijving. Nog maar even advies vragen in de winkel ertegenover. Hè rituals en philosophy. Even ruiken. Mm. Harm wenkt me, we moeten naar de gate. Wat? En de geheimen van Victoria dan?

Met bonkende hoofdpijn stapte ik zwaar gedesillusioneerd in de volgende rij. Gelukkig liepen we snel door, anders was ik terug geglipt. Ik zie mezelf al met verwilderd haar en schuim op de lippen door de gangen rennen en Victoria gillen. Maar voor ik het weet zitten we in het vliegtuig. Waar we nog een half uur moeten wachten, omdat het druk is in het luchtruim. Luc vermaakt zich nog even met de iPad en Lina luistert naar One direction. Tot hier gaat het goed. Omdat ik bang ben voor pijnlijke oren stop ik Luc vol met Fruittella. Ik denk dat hij hierdoor een energiestoot heeft gekregen. Hij is niet te houden. Ik ben al 3 keer in 10 minuten naar de wc gegaan met hem. Vind hij het doortrekken nog wat eng (door het enorme zuigende geluid), de rest is machtig interessant. Dus als hij beweert te moeten poepen, klappen we de tafeltjes maar weer in, boekjes aan de kant en daar gaan we weer. Om vervolgens zonder broek op de wc te kruipen, er weer af te springen met de kreet ‘grapje’. Ik kan er de humor inmiddels niet meer van inzien. Eenmaal terug kolkt de suiker door zijn aderen en gaat hij helemaal los. Springt op zijn stoel, schopt tegen het tafeltje en gaat op de leuning staan. Ik hoor hem uit volle borst zingen ‘Kosje waar zit je’. Terwijl de ijle lucht al het vocht uit mijn huid en oogballen zuigt, zuigt Luc mijn energie uit mijn gekwelde lichaam.

Hij duikt achter zijn stoel en roept ‘mevrouwtje, zie je mij niet?’. Voordat ik er iets van kan zeggen, kijkt hij me met een grote lach aan ‘he mama krentenbol’. Terwijl hij met zijn ongewassen handen in mijn gezicht slaat, hij ‘kakkie de kakkie’ schreeuwt tegen de vrouw die achter ons probeert te slapen, ben ik er echt aan toe. Vakantie.

Aankomst
Na een uur in de bus, kwamen we aan bij het complex. Een hele buslading Nederlanders dringt naar buiten. Bij het inchecken krijgen we kamer nr. 1 toegewezen. Eerst wat eten en dan kun je je paspoort en kamersleutel ophalen. Maar de foto in het paspoort behorende bij kamer nummer 1 komt me niet bekend voor. Ik kijk van alle kanten, maar ik kan me niet herinneren getrouwd te zijn met een bebaarde bejaarde. Ineens verschijnt er een gloeilamp boven het hoofd van de baliemedewerker. Willie wortel heeft de kamers omgewisseld. Hij geeft ons de sleutel van kamer 102 en we worden naar buiten gebonjourd. Ik pruttel tegen Harm dat ze de kamers hebben omgeruild en dat nr. 1 vast dichtbij is. Harm wuift mijn gezeur weg. Maar het koffer-wegbreng-karretje rijdt wel erg ver weg. Heuvel op, hoek om, heuvel af. Eenmaal in het huisje leggen we gauw de kinderen boven op bed. Luc komt er nog 3 keer uit om te plassen. Waarvan 2 keer als grapje. We zijn er klaar mee. We vouwen de kranten, die als kussens moeten doorgaan, dubbel en kruipen onder het laken. Om 23.00 uur + 1 uur tijdverschil gaat bij ons ook het lampje uit. Gaap, AUW krakend trommelvlies.

Ineens schoot ik rillend wakker. Harm woelde ook. Met hoornvlies als schuurpapier trok ik de ruwe synthetische deken over mijn oren. Harm deed de airco uit. Dat verhielp helaas niet het geluid dat klonk alsof de buren loopbuik hadden en de hele nacht de wc goed doorspoelden. Harm wilde zachtjes de trap op, om ook bij de kinderen de airco uit te zetten. Helaas kraakte de houten trap alsof Harm door een pallet met chips zakken heenzakte. Het bed kraakte gevaarlijk. Ja hoor, ik hoorde Lientje al mompelen. Het gefluister ging al gauw over in dansen, springen en gillen. Het klonk alsof ze een ralleyparcours boven ons aflegden. De klok tikte 5 uur.

Vol energie sprongen de kinderen op ons bed, luid gillend ‘het is aaaaaaaaaal licht’. Met mijn hoofd onder het schuurlapje mompelde ik ‘hier niet’. Ik hoorde Harm lachen. Ik zag de humor er niet van in. Ik denk de buren ook niet.

Het ontbijtbuffet en de bijbehorende Adonis maakten een hoop goed. Dat was serieus zijn naam. Hij was onze gastheer en een kruising tussen George Clooney en een gebronsde zeemeerman. Maar dan zonder schubben. Prima de prima dus. Nog even nagevraagd bij de receptie en onze kamer was inderdaad geruild. Maar alles zat nu vol, dus misschien morgen nog eens proberen. Na de lange tocht terug naar ons huisje, ontmoeten we onze buren. Ze blijken Nederlands. Oeps. Sorry. Ze knikt begrijpend. Tijd om de zonnebrand aan te breken en onze witte lijven in het koude water te storten. Wat zijn er een hoop Nederlanders. De overbeschermende moederkloeken zijn irritanter dan hun krijsende kinderen (gepropt in een soort astronautenpak, veiligheidsschoenen en helm). In alle talen is kindergejank universeel. Er valt verder weinig te klagen. Het eten is top. Aardige bediening en volop zon. Geen wolkje aan de lucht.

Alhoewel het ’s middags wel donderde in Keulen. We vertrokken terug naar ons huisje, waar Harm baantjes trok. En zoals ik met inparkeren weleens een inschattingsfout maak met de grootte van mijn neus, had Harm daar nu een probleem mee. Hij ramde vol de kant. Met zijn neus. Bestemming bereikt. Dat wordt een litteken. Een blijvende vakantieherinnering. Wat me ook bij zal blijven is Luc zijn zindelijke ontwikkeling. Werden we een beetje moe van het om de 5 minuten naar de wc lopen, fluisterden we Luc (heel pedagogisch) in zijn oor dat plasjes wel in het water mogen. Wat resulteerde in Luc die onder water zijn zwemshort naar beneden trok en zijn fluitje leeg liet lopen tijdens het dobberen. Volgende les; je moet je zwembroek aanhouden. Dus stond hij vervolgens wijdbeens aan de rand van het zwembad, met een waterval die zo zijn broek uitliep. Toppunt was toen we terug waren bij het huisje. Met de 4 omliggende huisjes deelden we een zwembad. Toen onze waterrat moe werd, trok hij zich terug met de iPad op ons bed. Zonder natte zwembroek. Ik drukte hem op het hart om nu weer gewoon op de wc te plassen. Terwijl ik buiten in een boekje blader, zie ik Luc vanuit mijn ooghoek naar het zwembad rennen. Ten overstaan van onze buren zet hij zijn benen uit elkaar, slurf naar voren en vult hij in volle vaart het zwembad bij. Het beeld van onze buurtjes werd nog beter, toen Luc (net fris aangekleed) met zijn broek op zijn knieën voorbij hun schuifelt. Met de poep druipend achter zich aan. Sorry!

Dag 3 begon voor mij ’s nachts, ik dacht dat Lina me riep en ik bleef maar zeggen dat ze moest gaan slapen. Dat bleek ze gewoon te doen. Harm dacht dan ook dat hij nu echt doof was geworden, of ik gek. De kinderen werden gewoon netjes tussen 7 en 8 wakker. Thema van vandaag; Luc volstoppen met wit brood, cake en crackers. Vol in de aanval tegen de diarree. Luc eet zijn buik vol tijdens het ontbijt en wil daarna gaan zwemmen. Lina wil naar de kidsclub. Ze heeft daar een geromantiseerd beeld van gecreëerd, gebaseerd op ervaringen uit het verleden. Nu zit ze daar tussen de meisjes van 5 te knutselen.

Harm kletst ondertussen met de buren en ik kijk van gepaste afstand (lees mijn ligbedje) toe. Het is tijd voor het eerste animatieprogramma; waterpolo. Als ze mensen komen ronselen, ben ik altijd enorm in mijn boek verdiept. Van over mijn boek bekijk ik hoe de teams worden gevormd, met de namen shakalaka en Honolulu. Even voor de duidelijkheid, het gaat hier niet om de kinderanimatie. Ik kijk vol verbazing hoe twee volwassen mannen elkaar proberen te wurgen, om in het bezit te komen van een gele plastic bal. Ik maak me zorgen dat de bal het water uit schiet en ik zogenaamd sociaal de bal moet terugschoppen. Waarbij de kans groot is dat ik mijn voet verstuik en de bal uiteindelijk over de reling beland, in de prikkelbosjes. Banger ben ik nog dat de bal op mijn hoofd stuitert. Ik heb een soort negatieve aantrekkingskracht op (sport)ballen. En als die bal mijn richting op komt, is de kans groot dat mijn boek nat wordt. Degene die dat op zijn geweten heeft, wurg ik eigenhandig met de prikgelekte bal. Het is namelijk een fantastisch boek. Karin Bruers schrijft over haar sociaal onaangepaste gedrag en gebruikt woorden als bloedhoer en bakkes (ik dacht dat ik de enige was). Ik moet misschien mijn stamboom nog eens napluizen of we niet ergens familie zijn.

Een medewerker vraagt of we bij de receptie willen komen. Het is toch lunchtijd, dus mooi moment om de benen even te strekken. Er blijkt een andere kamer beschikbaar te zijn. De vriendelijke man toont ons de kamer en bij binnenkomst weet ik het al, dit wordt em niet. Als je de voordeur opent, klapt hij tegen bed nr. 1. En bed nr. 2 staat half in de piepkleine badkamer en het terras heeft de grootte van een postzegel, omheind door muren. Huisnummer 1 bleek van precies hetzelfde kaliber te zijn. Dus nr. 102 is een vette upgrade. We blijven dus lekker in ons ruime huisje met extra living, koelkast, Nederlandse tv (waar we geen een keer naar hebben gekeken) en belangrijkste; ‘privé’ zwembad, met relaxte buren. We mogen het karretje bellen om ons te komen halen en brengen. Wij luie donders zijn tevreden gesteld. Case closed.

Bij de lunch lacht Adonis iedereen allerhartelijkst toe. Terwijl hij tafels afruimt, heeft hij voor iedereen een vriendelijk woord en aai over de bol. Topkerel. Ik voel me wel een beetje een verwende toerist, als ik al die mensen zo zie rondrennen voor ons. Ik krijg de behoefte om te helpen. Eerst nog maar een meloentje prikken. Dan dwalen mijn gedachten af naar het kamermeisje. Die heeft het pas zwaar.

Had ik je al verteld over het ontbreken van een fatsoenlijk rioleringssysteem op Kos? De buizen zijn dun genoeg voor een tampon (hoop ik voor ze), maar niet voor proppen wc-papier. Dus na elke boodschap moet je je vieze prop in een pedaalemmertje dumpen. Nou is ons pedaaltje lam en moet je dus het klepje optillen. Met. Je. Blote. Handen! Jak. Maar open laten staan is ook niet echt een optie. Nou blijft na 1 dag het klepje al half omhoog staan, zo vol zit ie. Nou hoor ik je denken. Maar nee, zoveel bouten we nou ook weer niet, maar het is het enige prullenbakje in het huisje. Het verpakkingsmateriaal van de zwembanden laat onze poep-papier-proppen (ppp) gevaarlijk balanceren. Hoe ranzig. Maar aanstampen is out of the question. Het kamermeisje deinst er niet voor terug. Wat een meur zal er dagelijks uit haar volle vuilniszakken komen. Respect. Die kan een fikse tip verwachten (nee, geen ppp!).

Vanavond was het eten wederom goed verzorgd. Dit keer stond er op mijn persoonlijke menu pizza, tomaat gevuld met spinazie en kaasgratin en een soort rijstsalade. Dit moest ik aftoppen met een wafel, overgoten met praline chocoladesaus (had ik al gezegd dat het eten top was?). Ik moest er alleen even op wachten. De wereldreiziger voor me was denk ik na de huishoudschool gaan baren. Niks mis mee, begrijp me niet verkeerd, maar een beetje Engels kunnen we allemaal toch? Maar de vraag ‘wich icecream do you want?’ kon ze niet fatsoenlijk beantwoorden. Ze gebaarde wild met haar forse armen (ik deinsde voor de zekerheid een stukje achteruit) en blaatte ‘ doe maar wat, kies jij maar wat uit’. En mompelde tegen niemand in het bijzonder ‘die vragen ook allemaal’. Haha, precies, daar kom je niet voor op vakantie. Heerlijk.

Bij het ontbijt op dag 4, ontwaar ik een pak C1000 hagelslag op de tafel naast ons. Waarschijnlijk vertelde ik het Harm met mijn poezelige zachte stem, want toen hij omkeek, was het pak al in de tas met hetzelfde logo gepropt. De gestampte muisjes stonden er nog wel. Echte Hollanders! Zo nam mijn moeder op onze 1e All inclusive vakantie de enige echte Remia fritessaus van thuis mee. Want blijkbaar waren buitenlandse sauzen niet te nassen. Ach, als je gewend bent te kamperen en de hele Nederlandse supermarkt in de je kofferbak mee kunt nemen, snap ik het wel. En wat vonden we het spannend, als mama uit haar jutetasje onze smokkelwaar toverde. Ze propte wat mayonaise in haar supersoaker en keek om zich heen. Wij gaven haar dekking en bogen als medeplichtigen over de tafel. Terwijl wij schichtig het personeel in de gaten hielden, spoot mijn moeder met militaire precisie haar gele goedje in gelijke porties op onze borden. Missie geslaagd.

Lina vermaakt zich prima bij de kidsclub (er zijn wat oudere kinderen bijgekomen) en Luc socializet in het zwembad. Hij groet de kinderen met ‘allybabby axitaxi’. Ze kijken hem verbaasd aan en vragen ‘wat zegt ie?’. Ze halen de schouders op ‘geen idee’ en zwemmen verder. Dat krijg je als je in het buitenland op vakantie bent, dan versta je zelfs de Nederlanders niet meer. Ondertussen rol ik schuddebuikend van het lachen van mijn ligbedje af, met mijn fantastische boek. Als een paar kutjong (dat riepen ze naar elkaar, wie ben ik, om het te ontkennen) bommetjes precies voor mij blijven maken, verzoek ik ze vriendelijk dat elders te gaan doen. Anders wordt mijn boek nat. Geloof me, dat wil je niet.

Als vandaag de waterpolonetten van stal worden gehaald, ben ik goed voorbereid. Mijn dierbare boek gaat onderin de tas. Ik laat Lina mijn achterkant insmeren (we nemen ze niet voor niets mee). Terwijl de eerste alfamannetjes stoer het water inspringen, houden ze het mooie meisje van het animatieteam nauwlettend in de gaten. Ziet zij hun ook? Voor de zekerheid trekken ze hun witte harige buik naar binnen. Ze grauwen als apen en slaan zichzelf op hun roodverbrande borst. Ik laat mijn hoofd zakken en ga proberen mijn melkflessen om te toveren naar chocolademelkflessen. Die hopelijk na teveel zon geen aftrekbaar velletje kweken. Sfsst. De bal suist rakelings langs mijn oor. Hè, ik wilde mezelf net in een hete droom laten zakken, waarin Adonis een duidelijke hoofdrol mocht spelen. Zucht. Ik moet plassen. De weg naar de wc’s is lang, maar mezelf terugtrekken in een hoekje van het zwembad is ook verdacht. Er zijn op vakantie dus grotere dilemma’s dan ‘welke bikini trek ik vandaag aan?’.

Lekker dobberend met Luc op een band, vindt hij het een mooi moment om aan mijn knie te likken. We varen net langs de buren. We moeten ons lekkere imago natuurlijk wel in stand houden. Ik doe alsof ik ze niet zie, maar Luc groet ze alleraardigst met ‘allydabby’. Hij kan prima praten hoor. Als hij een ijsje wil, maakt hij prachtige volzinnen op rijm. Toevallig wil hij er net eentje, laten we maar gaan lunchen. De halve goegemeente stond 10 minuten geleden al te dringen, toen het buffet eigenlijk nog niet open was. Toch een plekje gevonden. Ik kijk naar de ogenschijnlijke incontinentievlekken bij de man naast me en de lekkende lellen van zijn vrouw. Altijd fijn, dat natte zwemgoed. En ineens is daar Adonis en alles vervaagt om hem heen. Luc trekt me ruw uit mijn gemijmer ‘ik heb gepoehoept’. Hij heeft geen luier om. Dussss

In het zwembad speelt Luc graag in het ondiepe gedeelte. Als hij zich vermaakt met een boot of bal, hoef ik alleen maar op te letten of hij niet denkt dat de ronddobberende baby’s zijn harde ballen kunnen opvangen. Met hun handen. Kopballen werden (hoe raar) niet gewaardeerd door de ouders. Ik heb verder genoeg tijd om de moeders te bespieden. Veelal gekleed in monokini, tankini, burkini en jurkjes. Ik heb zelf ook getwijfeld om een badpak aan te schaffen, maar als ik dat zou aantrekken, zou Harm een scheiding aanvragen. Ineens heb ik medelijden met ons vrouwvolk. Constant je lichaam verbergen en buik inhouden. Alsof er ook maar één moeder ongeschonden uit de strijd is gekomen. Ik ken ze niet. Nou ga ik ook niet om met vrouwen die bakken met geld verdienen of krijgen (ik verdien het ook, maar krijg het niet). Zij kunnen zich een personal trainer, dieetgoeroe, plastische chirurgie en dozen laxeerpillen permitteren. Wij eten gewoon wat extra gerechten doordrenkt van de olijfolie, zwemmen achter ons kroost aan en genieten van onze welverdiende vakantie. Dus lieve moeders, haal een keer diep adem, ontspan en laat los. Ja, ook die buik. Laat hem maar lekker tegen je knieën kletsen. Een vlezig buikschort is namelijk helemaal 2013. Kijk maar eens naar je vent…

De avond was ook amusant. In het restaurant zochten we een plekje. Luc gaf een man nog even een boks op zijn arm, aangezien hij zijn vuist niet uitstak (omdat de man in kwestie niet bedacht was op een boks van een voorbijlopende smurf). Ik kon gelukkig Luc zijn tengels net op tijd terugtrekken, voordat hij een stevige bilpartij van een bukkende dame een goedkeurende tets wilde geven. Na het eten is het weer kinderdisco tijd. Lientje vermaakt zich met haar Nederlandse vriendinnetje en Luc vermaakt de rest. Hij klimt op het podium en begint te dansen alsof hij een neger is (dit is geen discriminatie, maar een compliment). De animatieleider Willy zet een vette beat op en samen breakdancen ze het dak eraf. Iedereen lacht zich kapot om ons entertainende mannetje en wij zijn blij dat we achter de camera staan en niet ervoor. Dagen later wordt onze ster nog aangesproken door andere vakantiegangers op zijn moves. Hij heeft het niet van ons. Als hij op ons zou lijken, zou hij de hele dag met een camera lopen.

Dag 5
Luc viel vannacht uit bed, maar is lichamelijk nog helemaal compleet, dus prima dag voor een boottrip. Bij het ontbijt overhandigt Adonis mij de lunchpakketjes. Met hartjes in mijn ogen lach ik naar hem. In de realiteit gaap ik oncharmant. Een wekker zetten op vakantie doet gewoon pijn. Maar we staan op tijd (half 9) bij de bus. Na een paar extra Griekse kwartiertjes, vertrekken we dan eindelijk. Lina mokt dat ze dan nog wel even in bed had kunnen liggen. Maar eenmaal op de boot ontdooit ze uiteindelijk. Kan ook niet anders, met gevoelstemperaturen van 40 graden. Luc laat het over zich heenkomen. We gingen als laatste aan boord, dus hebben alleen nog plek voor op het schip. Ach, kunnen we mooi foto’s maken. We hebben er pas een paar honderd. Om kwartover 11 komen we aan bij Pserimos. Wij eten en fotograferen en Luc zwemt. Harm en ik zien hem tegelijkertijd. Het karakteristieke mannetje onder een boom. We zijn verliefd, waar is de camera? Harm koopt voor de vorm wat kruiden en vraagt of hij een foto mag maken. Gauw pakt snorremans mij vast en lachen we samen onze tanden bloot.

Veels te snel is het uur voorbij en luidt de bel. Op de boot zoek ik de wc. Die voor de dames is bezet, dan maar bij de heren. Ik mis een wc-bril, maar die blijkt ook in het andere toilet niet aanwezig. En wat is dat toch, dat je de wc deuren nergens kunt afsluiten. Nu sta ik met de deurklink in mijn linkerhand. Met de rechter hou ik mijn rechterbeen omhoog en mik ik op goed geluk richting wc pot. Als iemand nu de deur open trekt, pis ik zo het kastje ernaast onder. Maar zo te zien is dat eerder gebeurd. De 2e keer nam ik mijn camera mee. Dat zijn toch de herinneringen die je wilt vastleggen. Bleek er toch een krakkemikkig schuifje op de deur te zitten. Met de kans dat ik mezelf opsluit in dit pishok, trek ik met alle kracht aan het schuifje. Dit wordt namelijk een hele uitdaging. Om zonder pisvlekken op mijn camera hier vandaan te komen. De pot beleg ik met wc papier. Als een ware Houdini hang ik boven de pot. Ik probeer niet op mijn slippers te urineren, alhoewel dat vast goed zou matchen bij de plakkerige onderkant. Als de boot nu een golf pakt, pak ik de wc pot. Wc papier zoeken en de camera tussen mijn tanden klemmen, vergt al mijn concentratie. Na deze opgave heb ik het verdiend om uit te rusten. Ik kan niet zwoel op het dek liggen, daar is alles bezet. Wij zitten helemaal voorop de boot. Omdat wij druk bezig waren met foto’s maken van omliggende boten, kwamen we als laatste aan boord. Zolang we maar zitten, genieten we van het uitzicht.

Na een uurtje varen worden we gedropt bij een toeristisch dorp, om de lokale economie te sponsoren. Het liefst letterlijk, met het kopen van sponsen. Lina ziet Spongebob in stukken liggen en we proppen ons al grappend door het zogenaamde (koop koop) museum. Ik kwijl bij het koraal, maar omdat we geen zin heb en in een boete, kiezen we een lekker terrasje. Wij kiezen voor verse jus en de kinderen een mega ijsje. Luc wilde ook een bolletje met chocoladestukjes. Toen hij voor hem stond, bekeek hij het twijfelachtig; ‘er zit krentenbol in mijn ijsje’. Na 3 happen hoeft hij niet meer en drinkt hij Harm zijn jus op. Na het laatste slokje kijkt hij Harm gelukzalig aan ‘ik heb de rest voor jou opgedrinkt’. Alsof hij Harm een enorme dienst heeft bewezen. Als wederdienst eet Harm zijn ijsje op. Als echte Hollander vraagt Luc, wijzend op zijn lege glas, ‘mag ik die meenemen?’.

De winkels boden helaas geen vervanging voor het mislopen van Victoria’s secret. Maar we maken overdreven veel foto’s van vervallen huizen, het liefste met de ramen al half uit de sponning. Uit mijn ooghoek zie ik een oude dikke vrouw op een krakkemikkig krukje babbelen tegen Luc. Als ze haar mondhoeken omhoog krult, wappert haar snor vrolijk mee in de wind. Luc deinst achteruit en loopt gauw verder. Hij grijpt mijn been angstig beet, achterom kijkend of ze hem niet achtervolgt. Dan kijkt hij omhoog en checkt mijn bovenlip. Ik klop geruststellend op zijn klamme bol ‘IPL lieverd, IPL’.

Slenteren in de hitte is voor niemand een groot succes, behalve voor de kroegbazen dan. Aangezien we ruim 2,5 uur moeten zien te overbruggen, bezoeken we 2 verschillen cafeetjes. Bij beiden ga ik plassen. Joepie, een wc bril! Geen slot op de deur, maar je kunt niet alles hebben. Bij café 2 is een meisje net de prullenbakken aan het legen. De strontgeur sloeg in mijn gezicht. Alsof dat niet genoeg was, viel er een prop met bruine klont op de grond, voor mijn voeten. Ik voelde mijn ice tea omhoog komen. Met hand op mijn mond trok ik me gauw terug in de wc. Slecht plan, slecht plan. Een drol ter grootte van een anaconda staat rechtop in de pot. Ik heb wel ff gecheckt of het niet echt een (wellicht) undercover anaconda was. Straks zou ik erboven hangen en zocht hij net een nieuwe zoutgrot. Ik kreeg het ding niet eens doorgespoeld. Luc probeerde de deur in te rammen. Ik duw met een hand terug en probeer mijn evenwicht te bewaren. Bijna schreeuw ik ‘anaconda komt je pakken, hoor’, maar hij zou het toch niet verstaan, aangezien ik een hand voor mijn neus en mond hield. Misschien moet ik gewoon de rest van de vakantie niks meer eten en drinken. Ik krijg nachtmerries van de toiletten hier. En een voordeel is, dan hoef ik na de vakantie mijn buik niet meer in te houden.

Op de boot is het heerlijk. Na een tijdje mag er gezwommen worden. Het water is echt prachtig. Zo helder dat het in een brochure kan. Om me heen duiken mensen in het water. Ik hoorde ze zeggen dat het water erg zout is. Dus ik verschuil me achter mijn camera. De kleine druppels opspattend water branden al gaten in mijn tere lipjes. En er zit net nieuwe lippenbalsem op (2 stuks, biologisch, gescoord bij de apotheek). Eenmaal mijn zoute gezin weer aan boord, zit Luc binnen no time bij een bemanningslid op schoot. Onze (alle)mans vriend.

Ineens bedenk ik me dat Harm gelogen heeft. Hij maakte me wijs, als ik zou afvallen, ik weg zou waaien met windkracht 2. Hier op de boot, met minimaal windkracht 10, zit ik prima. Nou scheelde het misschien, dat ik met touwen aan de mast zat vastgebonden. Soms, als de stroming te sterk werd, fungeerde ik als peddel. Niets aan het handje. Leugen nummer 2; tijdens het inpakken van de koffer zei Harm dat Deet niet nodig zou zijn, aangezien er op Kos geen muggen zitten. Ik liet de klamboes dus maar thuis. Onze 1e avond samen op het terras, werden we opgegeten door de muggen. Als dwazen sloegen we ze ook binnen kapot op muren en glazen. Leugen nummer 3, ‘deze muggen prikken niet’. Harm kon de bulten op mijn rug en knie nog wel negeren. Maar Luc’s lichaam reageerde iets minder goed op de Kosse muggen.

Om half 10 lagen de kinderen net op bed, toen de stroom uitviel. Meteen werd ik aangevallen door een mug. Met mijn handige zaklamp-app houden we een klopjacht door de kamer. Uiteindelijk klapt Harm hem kapot. Aangezien het bloed niet alle kanten op spat, terwijl we allebei net zijn gestoken, is Harm er niet gerust op. Ik hoop nog op een snelle muggenspijsvertering, maar zodra ik mijn lampje uitzet, zit muggemans al op mijn oor. En ineens floepen daar de lichten aan en begint de airco te loeien. Ze blijken niet van de koude luchtstroom te houden, dus Harm legt zich ter ruste. Ik ben er niet gerust op. Volgens mij zoekt Muggie zo een lekker warm onderkomen in mijn oorschelp of knus bij me onder bet laken. Ik vlijde mijn hoofd ook op het uitermate platte kussen. De kamer begon te draaien. Dat blijft een apart, maar ook fijn gevoel. Net alsof ik weer bloedarmoede heb. Zo leeg zullen de muggen me nog niet gezogen hebben. Het is gewoon net alsof ik nog op het schip dobber. Cool, ik heb het namelijk nog nooit op een Grieks schip gedaan. Weer een hoogtepunt om af te vinken.

Dag 6
’s Ochtends helemaal brak. Naast mijn interne boottocht, bleef de stroom uitvallen. En weer aanslaan. Met loeiende airco als gevolg. Het eerste wat Lina zegt als ze naar beneden strompelt ‘ik ben 6 keer gestoken’. Meneertje mug wilde waarschijnlijk geen pottenkijker zijn, of baalde ervan dat ik niet stillag. Sorry Lien. Gelukkig had ik afterbite bij me. Dat beet alleen zo goed, dat de buren ook gelijk wakker waren.

Het is heiig buiten. Aanschouw ik al vroeg vanaf mijn ligbedje aan het zwembad. Een mooi moment om mensen te begluren. Een fijne bezigheid van ons, waarbij we hele verhalen verzinnen bij de bespiedde figuren. Ach, je moet wat met je fantasie. Zo zagen we een iel menneke, beetje kalend, op de badrand zitten. Als een spichtig muisje keek hij om zich heen. Het grappige is, dat wij bedachten dat hij zich verstopte voor zijn vrouw en wellicht kinderen. Ik twijfelde of ik hem geen betere verstopplek moest wijzen. De afvalbak bijvoorbeeld. Hoewel een paraplubak beter dienst zou doen, maar die hadden ze hier vast niet. Maar hoe leg je dat uit, als die vent Deens blijkt te zijn? ’s Avonds bij het diner zien we hem aan tafel zitten, mét kind en vrouw. En ze is precies zoals we dachten. Een soort juffrouw Bulstronk. Alsof ze een rugbypak heeft ingeslikt, haar haren in een pot rode verf heeft gedoopt en vervolgens haar vingers in het stopcontact heeft gestoken. Aangezien we de namen van deze aardige mensen niet kennen, doop ik ze tot sprietje & buffel.

Dan hebben we ook nog Popi & Jopi. Geen idee of ze elkaar ook kennen. De ene ontmoetten we terwijl we op de bus voor de boot stonden te wachten. De ene flauwe grap na de andere kotste hij eruit. ‘De bus is al vertrokken hoor’. Gelukkig lachte niemand. Al helemaal niet toen hij snel voordrong, zodat mensen (lees wij) die er al langer zaten, nog een bus moesten afwachten. De andere popiejopie zie ik weer als ik wat e-mails voor Hart & Huis vanaf de receptie probeer te versturen. Een übersociale man, zo eentje die iedereen na één dag kent in het restaurant en bij wijze van spreken het hele zwembad even een high five moet geven. Bij de receptionist vraagt hij ook lekker amicaal ‘zware nacht gehad? Veel gedronken? Je hebt zulke kleine oogjes’. Kweenie, misschien is hij gewoon super sociaal en dus mijn tegenpool. Maar je hoeft echt niet met iedereen (die een beetje Nederlands spreekt) te babbelen op vakantie. Zeker niet met mij. Bij terugkomst aan het zwembad, heb ik al bijna de iPad in een rugzak gestopt en Harm vanachter op zijn bol gekriebeld, totdat ik terugschrik. Of Harm zijn haar is ineens aangegroeid, of ik sta met mijn hand boven een vreemde man. Harm had het leuker gevonden voor het verhaaltje, als ik wel aan het vreemde hoofd had gezeten. Misschien een ander keertje.

’s Avonds op bed smeren we onze gehavende lichamen in. De vorige dag kwamen we witter van de boot, dan we erop gingen. Zo goed hadden we gesmeerd na angstverhalen van vorige bootgangers. Blaren op de kop, vellen kapotte huid en een zonnesteek, ons zou dat niet overkomen. Maar de dag erna dachten we dat onze huid wel wat gewend was. Smeerden we ’s ochtends nog braaf, daarna pas weer toen we het pijnlijk voelden branden. De kok kon zijn gehele maaltijd op mijn dij bereidden.

Op bed kletsten we weer eens bij. Overdag is Harm met name druk met de kinderen vermaken. Hij speelt kroko & dillie en wegwerper van Lina en consorten met verve. Ik geniet ervan, liggend op mijn bedje. Ik bewaak de camera’s, smeer in en begeleid wc-bezoekjes. Soms wisselen de rollen om, maar veel tijd samen brengen we niet door. Behalve in bed. Hoe kun je na een dag nietsdoen zo moe zijn? Nou hebben we ook nog geen volle nacht slaap kunnen pakken. Afgelopen nacht kregen we nieuwe buren. Door het houten plafond, leek het alsof ze een basketbalwedstrijd naast ons speelden. Gelukkig viel de stroom ook nog een paar keer uit. Wanneer hij weer aansloeg, deed hij dat op volle toeren. Als ijsklontje, droomde ik ook over het doodgaan van mijn dierbaren. Weer een bewogen nacht dus.

Dag 7
Ik ben al een hoop lookalikes tegengekomen. Zo lag ik vandaag achter Boris Becker en vindt Lina het meisje van de animatie op Lieke van Lexmond lijken. De boot werd bestuurd door een Griekse Jan Kooijman. Prima uitzicht kan ik je vertellen. Wat lopen er een hoop Griekse goden rond. Vrouwen zien we weinig. Kijk ik ook graag naar. Behalve naar miss snorremans. Die was vast lief, maar verder weerzinwekkend.

Ook vandaag krijgen we weer tips uit dit Nederlandse dorp. We moeten echt in de Taverne, of daar en daar gaan eten. Naar Kos stad. Een auto huren. Fietsen. Ondersteboven, in je nakie. Met de kinderen balancerend op je voeten. Oké, dat laatste is gelogen, maar ik vraag ook helemaal niet om alle onuitvoerbare tips. De heuvel opklimmen, om bij het zwembad te komen, levert me al twee bokkende en zuchtende kinderen op. We hebben het echt ooit geprobeerd. Ik vergeet nooit dat we met Lientje in Kreta de eerste winkel bezochten. Heel de weg ernaartoe zuchten en steunen ‘ik heb zware benen’. En echt ideaal zitten was het voor Harm niet, op zijn roodverbrande nek. Toch bedankt voor de tips. Vast goed bedoeld. Vandaag even gekletst met het kinderanimatieteam. Probeerden ze eerder deze week nog hun verkoopwaar aan ons te slijten; ‘wil jij deze knuffel Luc? Ja? Dat is dan 10 euro’. Mijn gezicht maakte vrij duidelijk dat we niet geïnteresseerd waren. Maar inmiddels waardeerde ik ze wel enorm. Ze spraken Nederlands en waren creatief en lief voor de kids. Vandaag kwamen ze even bij ons aan het zwembad zitten. Zij gaven de tip om naar de thermen te gaan. Terwijl ik kwijlend luisterde, zag ik Harm ook blij knikken ‘dat moeten we doen’. Yeah right. We zitten hier met de kinderen weet je nog? Dat is het enige wat ik miste. Een oppasservice. Misschien een tip voor het hotel?

Na de lange tocht terug naar ons huisje, blijken de nieuwe buren op de ligbedjes voor ons huisje te liggen. Daar hadden wij ons ook op verheugd…

Dag 8
Het vakantieseizoen is nu echt losgebarsten. Je moest nu ’s ochtends echt vroeg je handdoeken op de bedjes neerleggen. Dan nog bestaat de kans dat de nieuwe lading Nederlanders je bedje inpikken tijdens je afwezigheid. Zo kwam een moeder aan me vragen, of ik gezien had wie hun bedje had gejat. Terwijl ze hun zoon op de laatste dag entertainden, werd hun bedje gepakt en de handdoeken + boek in het water gemikt. Hoe asociaal. Maar deze tip onthield ik voor onze nieuwe buren.

Maar wij hadden niks gezien van het hele verhaal. Wij hielden Luc namelijk nauwlettend in de gaten. Hij mocht alleen zijn spuiter (soort waterpistool) in het water meenemen, als hij beloofde niet op mensen te spuiten. Harm verduidelijkte zelfs nog ‘ook niet op mama, zij is ook een mens’. Braaf herhaalde Luc alle beloftes. Hij zet een teen in het water en spuit rechts van zich een meisje in het gezicht, dan richt hij links in het oor van een jongetje. Zo fijn.

Daar kwamen de meiden van het animatieteam aan. Ze begroetten Luc al met ‘takkie’. Zo begroet Luc hun (en de rest van de nietsvermoedende vakantiegangers) en prikt daarbij ook standaard in de buik. Respect voor het animatieteam. Ze vermaakten de kinderen met een educatief waterspel. Ik keek tegenover me en mijn blik bleef hangen. Lag daar nou gewoon een enorme vent, of een topless vrouw? Ik haalde Harm erbij en na enige tijd beoordelen, dachten we toch dat ze van het vrouwelijk geslacht moest zijn. Je ziet weinig blote boobies de laatste tijd. Topless zonnen is en beetje uit denk ik. En plein public is het voor mij ook al jaren geleden op vakantie. Ik vergeet nooit dat een blond jaloers mokkel een klap tegen haar vent zijn kop gaf, omdat ze dacht dat hij naar mij keek. En erbij foeteren in het Frans. Wat hebben Harm en ik toen gelachen. Ook hier verzonnen we hele verhalen bij.

Nou was ik ook benieuwd naar alle verhalen van de medewerkers in het hotel. Vooral het restaurantpersoneel intrigeerde me. Waarom zou de Italiaanse, knipogende kok Antonio hier zijn overheerlijke pizza’s en pasta’s maken? En de vriendelijke Adonis? Zijn familie woont op Kreta. Luc doet hem aan zijn (oudere) zoons denken. Vandaag sprak ik Willy. Hij is van het animatieteam. Geboren in Tunesië en werkt hier nu al 5 jaar in het hoogseizoen. Heeft een prachtige dochter, die vaak meedanst in de kinderdisco. Hij vindt dat Luc talent heeft (die heeft een avond met hem staan breakdancen). Vol liefde praat hij over zijn Duitse vrouw. Zo mooi. Ik vertel hem dat ik me soms bezwaard voel, dat ik lig te relaxen en hun zo hard werken. ‘Maar jij hebt toch ook hard gewerkt, om hier te kunnen liggen?’. Dankjewel lieve Willy. Nu voelde ik me een stuk beter. En ben gelijk een massage gaan boeken.

Dag 9
Luc heeft een heel lief Belgisch vriendje Alexander. Hij heeft ook een broertje, maar Alex (ik mag vast tutoyeren) heeft tegen zijn moeder gezegd dat hij nog een klein broertje wil, ‘maar dan precies zo één als den Luc’. Om te smelten. Wat Luc ook bij hem doet, alles vindt hij goed. Alex helpt hem bij alles, ook als hij op zijn opblaaskrokodil klimt ‘ga maar goed zitten op den poep’. Nu maar hopen dat Luc dat niet letterlijk neemt.

Alex (en zijn broertje) begeleiden Luc zelfs naar de wc. Harm loopt ook maar even mee en wordt ondertussen aangehouden door mannetjes of hij met hun een watergevecht komt houden. ‘Vraag dat maar aan je vader’. Mijn assertieve man vraagt bij terugkomst of er ‘Grote kinderanimator’ op zijn rug staat. Nou is hij ook wel echt een kindervriend. Met 1 druk op zijn neus, vermaakt hij het hele zwembad. Als hij wil.

En vrienden van Luc zijn ook Harm zijn vrienden. Alex ondersteunt Luc bij het bommetjes maken en duwt kinderen van de kant, als hij ziet dat ze Luc nat spetteren. Harm voert ondertussen goede gesprekken met ze. ‘Wat wil je later worden?’ Alsof het potentiële relatiekandidaten zijn. Twijfelen de Belgische broertjes nog, Luc weet het wel; ‘een raceauto’. Hij voegt daad bij woord en gaat onder een handdoek op de iPad zitten racen. Lina heeft haar nagels laten doen. Voorzichtigheid is nu geboden bij het ter water gaan. Maar als ze met een nieuw vriendinnetje gaat duiken, neemt ze het risico. Luc neemt ook graag risico’s. Stiekem trekt hij zijn zwembandjes uit. Daar is zijn chaperonne al ‘pas op Luc, subiet verdrinkt u’.

Het was weer mooi geweest voor vandaag. Tijd om naar het huisje te vertrekken. We willen vanavond natuurlijk wel fris bij de Taverne (soort BBQ restaurant) arriveren. Vanmorgen gereserveerd bij de receptie. Gelijk om een nieuwe douchekop gevraagd. Deze sproeide ineens ook een harde straal over het douchegordijn. Recht in mijn medicijn toilettas. De ORS hoefde bij diarree niet meer aangelengd te worden. Eenmaal bij het huisje gaat er een mannetje met douchekop bij de overburen naar binnen. Of hij ging de buurvrouw verwennen, of ze hadden last van hetzelfde probleem. Wat me ook opviel, is dat er weer mensen op de ligbedjes recht voor ons huisje liggen. Ik vertel Harm mijn gedachte. Dat ik ineens het bedje verticaal kantel en hun zo met handdoek en al het zwembad in laat glijden. Harm verzucht ‘er staat nergens jouw naam op’. Wat niet is, kan nog komen.

Dan maar even ontspannen onder de douche. Ik checkte de kop. De ring stak er niet meer uit. Maar bij het aanzetten, spuit hij nu niet twee richtingen, maar alle kanten op. Droog merkt Luc op ‘deze is niet nieuw, denk ik’. Hij waardeert de circusdouche ook niet. Waar hij ook gaat zitten in bad (we gaan samen, gezellig), het water spuit van alle kanten in zijn oogjes. Daar was hij na een dag zwemmen wel klaar mee. En ik met de douche. Zo kreeg je al, een hele koude of een hete straal bij het aanzetten. Koos je voor de koude, kreeg je toch als verrassing af en toe een gloeiend hete straal op je rug. Normaal al niet zo fijn, met een roodverbrande rug al helemaal niet. Het was een korte douchebeurt. Mijn moeder zou trots op me zijn.

Buiten schreef ik mijn douche frustratie van me af. Luc geeft de buren een warm welkom, door bij het zwembad voor hun neus door zijn boxershort heen te plassen. Welkom. Ik keek maar even de andere kant op. En zag daar een zonderling figuur langs sjokken. Een jongen met zwart lang haar, alsof hij daaraan naar dit oord was meegesleurd. Zo liep hij erbij. Ik had hem vanmorgen bij het ontbijt ook al gespot met zijn broer. Ik verstond ze niet. Kon te maken hebben met zijn kleding; ooit witte all-stars, daarin hoog opgetrokken blauwe vale sokken. Een kleurloze driekwart spijkerbroek. Daarop een Angry Birds shirt met de tekst (vandaar dat ik zijn woorden niet begrijp): Bird is the word!

Dag 10

Laatste dag, joepie! Op vakantie gaan is fijn, maar naar huis nog veel fijner. Wat waardeer je dan weer je eigen bed en douche. En bij alles wat je zo’n laatste dag doet, geniet je extra. Kwiek sprong ik uit bed. Lekker de koffers opnieuw indelen, alsmede de prullenbak. Ik neem het liefst zo min mogelijk mee terug. We hadden de kamer extra bijgeboekt, zodat we tot 18.00 uur konden blijven. Fijn hoor. Gaat Lina nog even lekker knutselen, is Luc er ook wel een beetje klaar mee. Hij piept, huilt en kreunt om alles. Als hij om half 11 zijn eerste ijsje (na een huilbui) achter de kiezen heeft, komt hij terug gelopen. Met papa-gans voorop en 6 kleine eendjes erachter aan. De jongetjes zijn idolaat van hem en behandelen Luc als held. En dat, terwijl hij ze constant prikt en duwt. Huilend klimt hij bij me op schoot. Vermoeid druppen de traantjes op zijn nieuw verworven schram. Piepend komt eruit ‘ik wil alleen met papa zwemmen’. Want voor Luc is er maar één held. En dat is zijn papa.

Ik ben benieuwd wie er nog meer naar huis gaan. Er zijn al wat ‘bekende’ gezichten verdwenen. En bijgekomen. Zo kent iedereen (echt een Nederlandse enclave) de mensen met de 3 (!) zoekgeraakte koffers. Ik grapte tegen de man ‘iets teveel drugs erin gestopt?’. Hij grapte terug ‘nee, dit keer niet’. Dacht ik ook wel leuk uit de hoek te komen bij Adonis, begreep hij mijn humor niet. Ik zat alleen aan een tafeltje, terwijl de rest eten haalde. Standaard kwam Adonis dan even langs, de lieverd. ‘Ah, you are alone, again?’. ‘Maybe I smell bad’, grapte ik. Hij keek me vreemd aan en liep hoofdschuddend weg. Ik kon niet zien of dat met een lach op zijn gezicht was. Had ik Harm voor me gewonnen met mijn gekkigheid (omgedoopt door Harm tot gekkegeit), zou ik bij Adonis een andere tactiek moeten bedenken.

Na een duik in het water voeg ik me bij Luc en zijn vriendjes. In het peuterbadje vraag ik me af of de jongetjes Luc nou zo leuk vinden, of de papa van. Die speelt met verve krokodil, of dat hij de zogenaamde emmers ijs van hun heel lekker vindt. Als moeder van, krijg ik kopjes thee. Ik speel het spelletje mee en Harm moet om het tafereel lachen. ‘Je maakt gelijk een knappe vriend’, knikt hij in de richting van het witte, dikke jongetje met oranje haar, zonder voortanden. Of in ieder geval met grote naar binnengekeerde bovenlip. Och arm, hij stond niet vooraan, toen de knappe gezichtjes werden uitgedeeld. Terwijl Harm met zijn lippen naar binnen mij aan het lachen probeert te maken, geef ik mijn lach aan mijn nieuw verworven vriendje. Ik hou wel van dikkertjes die thee voor me maken.

Wat ik niet zal missen, is het opvoedkundige geschreeuw de hele dag van de ouders om ons heen ‘pas op, kijk uit, ik had je nog zo gewaarschuwd, hou op, anders gaan we naar huis’. Tijdens onze laatste lunch, waren wij ook op ons best. Lientje at met de kidsclub, dus we konden niet zien of ze haar frieten weer in een bakje mayo liet zwemmen. Dus lag de focus op Luc. ‘Niet iedereen in de buik prikken Luc. Nee, ook niet in hun …euh..kruis. Luc laat de mensen met rust. Blijf nou even zitten. Niet in je drinken blazen. Nog één keer en ik pak je rietje af. Dat is geen suiker. Luc, mama wil geen zout in haar water. Waarom niet? Dan pak ik wel een slok zeewater. Nee, ze hebben alleen ’s ochtends knakworstjes. Aangezien je geen pizza wilt en verder niets lust, heb je nu friet. Ik weet niet waarom je patatjes slap zijn. Niet met je vork tegen het glas tikken. Nee, ook niet tegen de mijne. Ook niet met je mes. Nee, je hoeft mama’s haar er niet af te snijden.’ En weg istie, moe van het gezeur. Hij gaat standaard naar het speeltuintje tegenover het restaurant. Als zijn vriendjes hem daar niet kunnen vinden en hij ook niet bij het drinken staat te knoeien, gaan we zoeken. Adonis zag hem richting het winkeltje lopen. Daar aangekomen, ligt hij op zijn buik met alle auto’s voor zijn neus uitgestald. ‘Luc, je mag niet weglopen!’. Hij kijkt Harm met zijn Droopy ogen aan, kweelt ‘nee papa’ en gaat ervandoor. Bestemming onbekend.

Om half 4 zou ik mijn massage krijgen. Shit, deo vergeten mee te nemen. Niet dat ze goed werken. Mijn nieuwste hoort me 2 dagen droog en geurloos te houden, maar breekt die belofte al na het 1^e uur. Dan maar een duik in het water. Best vies eigenlijk, dat water vol met chloor, plas, zweet en andere vieze sappen. Ik ben er gauw weer uit gegaan. En spoot wat zonnebrand her en der. Om me heen hoorde ik jongetjes vragen ‘waar is Luc?’. Hij was lekker met Lientje en een hoop anderen pizza aan het bakken op de kidsclub. Toen ik hoorde ‘waar ligt Luc zijn moeder?’ smeerde ik hem gauw.

Bij de spa wijst een potig lief meisje naar de tafel. Ik lig nog niet, of ze heeft mijn bikinibandjes al losgetrokken. Who, dat is snel, we kennen elkaar net. Zullen we elkaar eerst even voorstellen? Ik probeer mijn gedachten te laten varen en geniet van haar geduw en (fantastische!) gefladder over mijn rug. Het is bijna orgastisch zoals ze aan mijn vingers trekt. Ik heb deze rug massage gewonnen tijdens een soort tombola. En dat is mijn masseuse; een lot uit de loterij. Ik geef haar een vette fooi, die ze nederig in ontvangst nam. Blijft ongemakkelijk. Maar de winst van mijn dagje rommelmarkt ga ik vandaag uitgeven. Aan fooien, voor deze vriendelijke, hardwerkende mensen. Victoria’s secret moet maar even wachten. En ik met haar.

Al deze hersenspinsels schreef ik bij het zwembad, onder toeziend oog van vreemd kijkende omliggers. Vanaf hun bedje zie je ze nieuwsgierig loeren over hun telefoon. En als ze deze wegleggen, valt me op, hoe onaardig veel stellen met elkaar omgaan. Des te meer besef ik hoe leuk Harm & ik het samen hebben.

Blij lopen we de laatste keer door de zinderende hitte naar het huisje. Het is mooi geweest. We sluiten ons laatste avondmaal af met een bedankje aan Adonis. Hij lacht ons weer vriendelijk toe (blij dat we met druktemaker Luc vertrekken?). Nog even met hem op de foto. En de kinderen met het animatieteam. Luc met Alexander. Die kijkt met vochtige oogjes hoe we in de bus stappen. Het is 21.00 uur en al donker buiten. Het wordt een lange nacht. We zitten nog niet koud in de bus, of ik hoor een jongetje naast me ‘Hé Luc zit in de bus, dat is gezellig’…Bij het kleine vliegveld op Kos wijst Harm naar bekende letters. Ik loop alle trappen op en af. Met nieuwe energie zoek ik naar Victoria’s secret. Maar wat ik zag, waren gesloten doorzichtige rolluiken. Gesloten. Het meisje van de tegenoverliggende ‘tax free’ shop ziet mijn pruillip. En laat zien dat ze ook enkele artikelen hebben. Zo vlieg ik straks toch Kos uit, mét een roze tasje. Eind goed, al goed!