Uitkering

We zijn nu een week verder en mensen vragen me hoe het is. Om niet te werken.
Geen idee, want de kinderen hebben twee weken vakantie, dus ik werk me drie slagen in de rondte.
Maar langzaam dringt het tot me door. Dat ik niet meer bij ons team hoor. Maar bij een andere club. Die van de werklozen.
En wat hoort daarbij? Een uitkering. Best cru, het is vandaag de dag van de arbeid en ik vraag een uitkering aan. Het voelt niet echt goed. Ik heb al sinds mijn 12^e een bijbaantje en ben op mijn 17^e fulltime gaan werken. Nooit gedacht dat ik nog eens mijn hand op zou houden zonder er iets voor te doen. Het voelt alsof ik gefaald heb.

En ik heb nog een beetje een stereotiep beeld van een uitkeringstrekker.
Ik zie een sjofele bank met daarop een viezig menspersoon. Crocs, vet slierthaar, een trainingsbroek en een groot fleece vest. Wijdbeens op de bank met gaten, waar het schuimrubber uitpuilt. Met een pilsje in de hand. Een sjekkie in de mondhoek. Fles cola binnen handbereik. En waarschijnlijk ook nog minimaal één vlooienhond en een stuk of 20 incontinente katten. Ik ruik ze hier. Een herhaling uit 1974 van the Bold and the Beautiful staat op. Ik plof nu ook op die bank. Voelt niet lekker. Kan ook komen door de ondefinieerbare vlek waar mijn broek aan vast blijft plakken. Misschien toch maar eens een trainingspakkie aanschaffen dan?

Uiteraard weet ik dat dit beeld allang achterhaald is. Dat er zoveel mensen ongewild bij de UWV moeten aankloppen. Die echt willen werken. Maar het valt nog niet mee om een nieuwe baan te vinden. Ik solliciteer me ook suf. Harm hoopt misschien nog wel meer op een nieuwe baan, dan ik. Hij is elke dag bang dat het huis anders is ingericht en welke kamer nu weer geverfd. Dat zal wel meevallen. Denk ik.
Maar hup, nu echt van die bank af!
Op zoek naar verse vacatures. En verf 😉