Kinderen

De kinderen hebben kerstvakantie. Zullen we naar de winter Efteling gaan? Mmm, wat denk je zelf? Nou geven de behaalde resultaten uit het verleden zelden garanties voor de toekomst, maar in dit geval, durfde ik te wedden dat het ook deze keer bikkelen zou worden voor mij. Ben je nou echt zo’n zeiksnor?, hoor ik je denken. Ja, dat ben ik. Maar ik hou van mijn kinderen en zet mezelf zoals het hoort de kant. Alweer.

Harm probeerde zaterdag met een app uit te zoeken hoe druk het zou worden, deze bewuste zondag. Niet te vinden. Moeders checkte ouderwets de site en ontdekte de leugen van de eeuw; de Efteling voorspelde dat het een gezellige bedrijvigheid werd, maar niet druk. Nou is het altijd druk als ik er ben en dat heeft niets met mijn persoontje te maken. Het is gewoon net de Primark. Geen rustig moment te vinden, behalve misschien maandagochtend half 7. Als ze gesloten zijn. Dus. Maar wij gingen op een zondag. Harm probeerde nog mijn gemoederen te sussen ‘de gelovigen gaan in elk geval niet’. Dat zet zoden aan de dijk. Zeker met de enige droge weersvoorspelling voor twee weken. Maar het mocht de pret niet drukken. Harm vloekte nog even bij het afrekenen. We hadden er zin an.

Aangezien ik bij voorbaat al een circus aan beren op de weg tref, bemoei ik me verder nergens mee. Harm wil graag na de lunch vertrekken? Prima. We maakten de kinderen nog even gek, met onze hints voor de verrassing van de dag. We gaan de hele dag wandelen. In de buurt van de Drunense Duinen. Een oerkreet ontsnapte uit het keeltje van Lina. Smeekbedes vlogen over de tafel. Alsof ik ons dwaalspoor van de laatste keer vergeten was. Onderweg in de auto verlosten we haar uit haar lijden. We stonden dan wel bij het bord in de file, we moesten nog een stukje verder. Op de radio kwam toevallig een vrouw aan de lijn bij een belspel, die alle tijd had. Ze stond namelijk al ruim 2,5 uur in de file op weg naar de Efteling. Voor de oplettende lezer; ze stond er nog steeds in. Juist. Je halve dag al naar de klote, voordat je het kutpark ook maar met één teen hebt betreden.

Nou nou, niet zo negatief. Gelukkig wonen we dichtbij en duurde onze file maar een half uur extra. Bij aankomst bleken er parkeerterreinen te zijn, waar we nog nooit van geweten hebben. Uiteindelijk was er zo weinig plek, dat het parkeermannetje ons gebaarde op de weg te parkeren. Let the fun begin.

Lina pakte blij een plattegrond en wij onze camera’s. Daar gaan we. Mijn eerste voorspelling kwam meteen uit. Luc zag in de verte een trein en begon deze fantastische middag met mantra numero uno ‘ik wil in de trein. Waar is de trein? Ik wihil in dehe TREIN! Whaaaaaa, TREIHEIN’. Afijn, dat in het kwadraat. We beloofden de trein te zoeken. Lientje hoefde niet meer zo nodig door het sprookjesbos en ik volgde gewoon. Uiterst raar, dat hoe je ook liep, je toch in dat fucking bos belandde. Luc moesten we per raampje het sprookje nog gaan uitleggen ook, want die leest alleen Cars/Chuggington/De gouden boekjes en Nijntje. Het sprookje over Langnek ken ik ook niet, maar met fantasie kom je een eind.
‘Waarom heeft hij zo’n lange nek?’
‘Dan kan hij het hele park in 1 keer overzien’.
‘Waarohom?’
‘Omdat hij dan niet net als ons erdoorheen hoeft te sjokken’
‘Wat zit er op zijn neus?’
‘Een bevroren korst snot’.
‘Waarohom?’
‘Klein duimpje heeft zijn zakdoek verstopt’
‘Waarohom?’
‘Hé Luc, hoor jij de trein ook al? We zijn er bijna’
Oké ik overdrijf graag, maar geitjes in jurkjes vallen niet fatsoenlijk uit te leggen. En draken, trollen en heksen schrikken zijn tere zieltje af. Dus we maakten een foto per sprookje en waren opgelucht toen we in de rij konden gaan staan bij het station.

Uitstappen bij Ruigrijk, want Lina wilde in de Python. Harm zijn handige app voorspelde een wachttijd van een uur. Hij hing zijn rugzak op mijn tere schouders en ik zakte bijna door mijn hoeven. Wij kunnen namelijk nooit gewoon op pad. En aangezien de sd-kaart van onze videocamera hedenmorgen stampesvol bleek te zijn, liep ik nu met twee spiegelreflexcamera’s op mijn rug. Één om te filmen en de ander om mee te fotograferen. Zelf vond ik mijn kleine digitale cameraatje juist handig op zo’n dag. Paste makkelijk in mijn overvolle tas. Die puilde uit van koekjes voor onverwachtse honger, droge kleding, natte & droge doekjes, pleisters en flessen water, want hé, we zijn immers op survivaltocht.

Met Luc sloot ik aan in de rij voor een duffe walvis. Hij zag er in ieder geval niet misselijkmakend uit. Dat haat ik. Terwijl Luc van hek naar hek slingerde, stonden achter me twee etterbakjes tegen mijn rugzak te beuken. Bruusk hing ik elke keer het hengsel weer terug op mijn schouder en ik gaf ze de blik des doods. Nou voelden die duiveltjes daar niks van. We zaten immers al in de hel. Toen het grootste ettertje zijn broertjes gezicht als slijptol voor de bakstenen muur probeerde te gebruiken, heb ik ingegrepen. Hij brabbelde wat Vlaams terug en ik draaide me weer om. Stak mijn tong uit en mompelde ‘jij ambetante zottekop’. De attractie was voorbij, in een tiende van de tijd die we ervoor in de rij hadden gestaan, maar Luc straalde en daar doe je het dan toch voor.

We ontmoetten gelukkig onze andere gezinsleden per toeval, aangezien mijn telefoon weigerde dienst te doen in deze drukkende mensenmassa. Overal voelde je ellebogen, werd je geschopt en op je tenen getrapt. Ook door mijn eigen kinderen, maar die kon ik tenminste terug schoppen. Mijn humeur werd er niet beter op. Ik moest wat eten. Niks gezonds te vinden natuurlijk. Dan wil ik een warme wafel. Mét chocola. Dit is voor het eerst dat ik iets wilde in dit park vol pret, dus niemand zeurde toen we weer in een ellenlange rij aansloten. Nergens ook plek om te zitten, dus we schoven onze snacks staand naar binnen. We bleken in de buurt van Carnaval Festival te zijn. Juist ja, die met dat zenuwenlied. Maar Luc houdt van Yoki en wij houden van Luc, dus prima om weer een uur te gaan schuifelen. Wat bewogen foto’s verder gaan we weer op zoek naar iets leuks voor Lina. Ta tata ta tatata tata.

Vogelrock werd het. Het enige fatsoenlijke verder in de buurt was Monsieur Cannibale. Luc wilde wel in zo’n kookpotje. Ik drukte hem op zijn hartje, dat mama het niet ging waarderen als hij probeerde te ‘sturen’. Voor Luc ging het gelukkig zo al hard genoeg. Ik probeerde foto’s te maken en mijn maaginhoud binnen te houden. De kannibaal mixte mijn wafel met mijn ingewanden en Luc gierde het uit. Ik wilde ook gieren; met gierende banden naar huis. Maar ik was in de minderheid. Dan wilde ik eten. Luc had een nieuwe mantra: IK.WIL.PIZZA. Laten ze dat nou nergens maken, waar wij langskwamen. Harm vond de restaurants te druk. JOH?! Bij de derde vreetschuur dwong ik mijn geliefden in de rij te gaan staan. Dat deed ik immers al de hele dag voor hun. Ik keek de mensen van hun tafeltje en Lina en ik ploften zuchtend neer. Zitten. Warmte. Eten.

Ik schraapte de resten van de erwtensoep uit de pan en genoot er de rest van de avond van. Jak. Tijdens onze voedselinname verscheen er een blij hoofd aan onze tafel. Dat kon geen bezoeker zijn. Klopt. Het was een medewerkster. Gail. Zij was één van de animators op Kos en kwebbelde er vrolijk op los. Waarom we de drukste dag van het jaar uitgekozen hadden om te komen, vroeg ze zich af. Uhh… Er bleken met ons nog zo’n 25.000 domme mensen door het park te huppelen. ‘Allemaal hier?’ Lina keek rond in het restaurant. Het was afgeladen. Net als de wc’s. Luc had buikpijn. Gelukkig was de mannen wc rustiger. En negeerde ik de pislucht en blote piemels in pisbakken. Lucje pakte blij de wc-bril beet (iewh), waar ik zijn krampen richting persgat probeerde te masseren. De keutels schoten gaten in de pot en we konden weer verder.

Luc wilde nu toch echt schaatsen (langlaufen op zo’n sneeuwbaantje). We lulden als Brugman, maar ons vermoeide ventje trapte er niet. Wat nou ‘we hebben geen schaatsen bij ons’. Dat kind was niet achterlijk. Zucht. Lina en Harm verdwenen richting Joris en de draak. Bedachten dat Fata Morgana wel wat voor ons was. Luc liet zich overhalen van schaats naar boot. Jammer was het wel dat hij niet mocht sturen. En dat het er donker was. Er mannen met grote geweren stonden. Er een hek naar beneden kwam. BAM. Er slangen met lichtgevende groene ogen waren en tijgers die om de hoek kwamen brullen. Mijn prulleke wist niet hoe gauw hij hierna bij de wc’s moest komen. Terwijl ik bij de hokjes stond te wachten, wiebelde hij van voet naar voet ‘het was wel errug spannend he mama’. Nou. De nood was zo hoog, dat Luc me meetrok naar een pisbak ‘doet papa ook’. Hij hield hem al met twee handjes vast (dubbel ieuwh). Ik rukte alles naar beneden (nou ja, je snapt me) en tilde hem op. Duwde zijn onderlijf in de pisbak, voordat hij ons zeiknat zou spuiten. Terwijl ik hem weer neerzette keek ik zoekend rond ‘waar is het pleepapier hier?’ Blijkbaar hoort dat niet bij een pisbak. Luc sjorde het spul met pisdruppels erbij weer omhoog en de andere piemels weer proberend te negeren sopte ik onze handen flink in. Het ijskoude water voelde warm aan op onze rode bevroren handjes. Handschoenen weer aan en naar de spot om de watershow te kijken. Dat is papa zijn ding. We hadden een mooi plekje gevonden, Luc en ik. Om ons heen verzamelden de overige Die Hards (het was inmiddels 20.00 uur) en het water begon te roken. Harm was niet te bereiken. Kuttelefoon. Ik smeet hem nog net niet tegen de grond. Ik appte hem waar we staan en hoorde de mensen achter me mopperen over ons karretje. Maar Luc was er helemaal groos mee. Hadden we speciaal voor hem geconfisqueerd aan het einde van de dag, dus deal ermee zeikerds. Ik heb de hele dag ook tegen jullie kutkoppen aan moeten kijken en daar heb je me ook niet over gehoord.

‘Mama, ik moet plassen’.
‘Alweer? We zijn net geweest. Wacht maar even. Papa komt zo, dan kan hij op ons plekje staan’.
Aaarrghh, waar blijft Harm? Een appje; wij staan voor fata. Een mooi plekje.
‘Ik moet heeeeel nodig mama’, Lucje wiebelde heen en weer. Ik borg mijn telefoon en fototoestel maar weer op en reed de zeikerds achter me over hun lange tenen met ons karretje. We sjeesden naar de wc en gelukkig was er een hokje vrij. Ik was net te laat met het vragen of hij zijn slurf ín de pot wil hangen en zag Luc alles onder sproeien. Zijn boxershort, spijkerbroek, trui, jas en pot. Neeheee. Met dikke proppen wc papier hielp ik Luc van zijn pisdruppels af. ‘Geeft niet he mama?’
Tuurlijk niet, ik heb toch al een topdag. ‘Mama wil ook nog even plassen nu we er toch zijn. Niet de deur open doen!’
Ik zat nog niet koud of Luc duwde de knip al omhoog. Gelukkig ben ik kampioen-plassen-afvegen-omhoogtrekken, want 1 seconde later gooide hij blij de deur open. We herhaalden ons sopritueel en zochten Harm en Lina op. We fotografeerden de mooie show en ik keek Harm smekend aan. Ja, we gaan. Het was inmiddels 21.00 uur. Een dag vol krijsende kinderen en zeikende ouders ‘pas op, kijk uit, hier blijven, niet rennen, voor je kijken, niet klimmen, kijk eens hier, lach eens, zeik, zeur, snauw, bla etcetera’. Nu verscheen er een krakende lach op mijn ijsgezicht. We gingen naar huis. Dat is pas een attractie. De volgende rij was voor de parkeermunt-automaat. Een lange stoet mensen schuifelde vervolgens naar de uitgang. Wij met hun. Richting onze auto. Met verwarming. In de file om hier weer weg te komen. Wie huppelde daar op haar Primark gympies tussen die meute makke schapen? It’s me. Finally. Home is where my heart is!

Deel

doorjoyce

0

2 Comments

Heb ik je al eens verteld over mijn sportieve vermogen? Nee? Dat zal dan wel komen, omdat dat ontbreekt. Ik heb geen gen wat blij wordt van (het idee dat ik moet) bewegen. In de buurt van anderen. Dat is natuurlijk ook nog een dingetje. Zweten haat ik ook. Behalve als ik naar de sauna ga en me daarna door een lekkere masseur onder handen laat nemen en zijn handen mijn zweterige lichaam laten ontspannen. Als mijn zweet doordrenkt is met lekkere olie, duik ik met alle liefde in een zwembad waar ik een beetje ronddobber. Ook zwemmen is teveel moeite. Ik heb vroeger aan wedstrijd zwemmen gedaan. Je verslikt je in je drinken? Logisch. Dat deed ik ook na alle happen chloorwater. Maar mijn broertje zat er ook op, dus als volgzaam schaap ging ik gemakshalve mee. Je werd dan ingedeeld in een leeftijdscategorie. Mijn eerste keer werd ik al gelijk tweede. De keren erop ook. Er zaten namelijk maar twee meisjes in onze categorie; Yvette en ik. Yvette was vast heel lief, maar zag er reusachtig uit in haar zwarte badpak. Ik visualiseer er ook een zwarte duikbril en strakgetrokken knot onder een badmuts bij. Dit beeld kan ook later ontstaan zijn, sinds ik in een bijbelbelt woon. Anyway, walvis Yvette zat al een jaar langer op het wedstrijd zwemmen en won dat jaar van zichzelf. Daarna won ze steevast van mij. Met mijn sprieten-armpjes had ik net genoeg kracht om te blijven drijven en proestend de nooduitgang in de gaten te houden. Ik HAAT ook het gevoel van een nat lichaam (wat meurt naar de chloor) in een broek wurmen. Of erger nog, een maillot. Die kriebelde en prikte en kreeg je met geen mogelijkheid omhoog in dat kleine kut badhokje. Het aankleden duurde langer dan het zwemmen zelf. Om vervolgens met natte slierten haar (horror) in je nek naar huis te fietsen. In de winter.

Oké, je hebt een beeld. Wil je ook nog dat ik vertel over Hapkido? Een zelfverdedigingssport waar mijn overbuurmeisje op zat. Haar vader was politie agent en logisch dat hij het mooie meisje zichzelf wilde laten verdedigen. Ik ging ook een paar keer mee. Een beetje hetzelfde verhaal als bij het zwemmen. Ik moest standaard sparren met Siem. Zie je bij die naam ook gelijk een Barbapapa van een kerel voor je, met bierbuik, fluizig haar en handen als kolenschoppen? Nou dit was zijn zoon. Probeerde ik mijn saté prikker armpjes ongebroken te laten, door zacht een tik uit te delen, had Siem no mercy. Hij ging standaard met zijn volle gewicht op mij liggen. Paars aangelopen probeerde ik mijn vingers onder hem vandaan te priegelen om af te kloppen. Zelfgenoegzaam slaakte Siem The Killer dan een kreet en rolde zich van mij af. Ik denk dat ik welgeteld vijf keer ben geweest. Langer had mijn gezondheid geschaad. Ik had hier dan nu niet gezeten.

Op de middelbare school gingen de meiden op Street Dance en jazz ballet. Het verschil weet ik niet, maar ik werd meegevraagd naar jazz ballet. Ik heb het volgehouden tot na de eerste uitvoering en toen vond ik het welletjes geweest. Om in een synthetische legging ritmisch proberen te dansen; niet mijn ding. Ging iedereen links, ging ik steevast rechts. In het dagelijkse leven al, maar met jazz ballet viel het extra op. Omdat ik dan rustig mijn buurvrouw een elleboog gaf. Mijn lompheid werd ook tijdens het gymmen op school niet gewaardeerd. Moesten we met -13 buiten in een korte broek voetballen (wie verzint dat?). Gelukkig werd ik niet als laatste gekozen. Mijn lieve vriendinnetje koos mij gewoon, ondanks dat ze wist dat we nu gingen verliezen. We speelden ook nog eens tegen een topvoetbalster. Dit kleine opdondertje vloog als speedy gonzales over het veld. Mét bal, hé. Toen ik haar zag naderen, wilde ik ook laten zien dat ik meedeed en probeerde de bal bij haar weg te schoppen. Met mijn grote platvoet trapte ik vol op haar enkels. Ze werd gelanceerd en bleef vervolgens kreunend in het veld liggen. De bal had ik geenszins geraakt.

Ook op latere leeftijd maak ik grappen als ‘winkelen is ook een sport’. Topsport wel te verstaan. Een dag lang lopen, niks eten en gewicht heffen met talloze tassen. Ik zie het een gemiddelde man niet doen. En soms probeer ik het wel eens, dan ren ik 3 maanden hard en slaat de bloedarmoede me gewoon weer terug op de bank. Waardoor ik het hardlopen niet meer hervat. Op de crosstrainer dan, ik begin heel fanatiek, maar het kost me teveel tijd. Die ik liever besteed aan het schrijven van mijn blog. Tsja, het is keuzes maken.

Lina wilde wel graag gaan sporten of ‘iets doen’. Met name omdat anderen dat ook doen. We dachten na over iets wat bij haar paste. En vonden musical les. Zo kon ze leren dansen, acteren en zingen. Is goed voor haar creativiteit, sociaal bewustzijn en zo was ze bezig met de dingen die ze leuk vindt. Naast een godsvermogen, kostte het hogere wiskunde om haar op les zien te krijgen (een mens moet nu eenmaal werken) en haar daar weer op te halen, maar dat mocht de pret niet drukken. Lina heeft haar zelfvertrouwen niet van mij, want zij denkt zelfs zonder enige les mee te kunnen doen met The Voice Kids. Een beetje talent of oefening zou toch echt handig zijn, dus ging ze met veel plezier naar de lessen. Na haar eerste uitvoering (en einde van het seizoen) hoor ik haar verzuchtten ‘ben blij dat het voorbij is’. Daar kreeg ik spontaan diarree van.

Het duurde dus weer even voordat ik mee ging in het verhaal ik-wil-op-streetdance-want-iedereen-zit-daar-op. Nou vonden we het in het begin lastig om Lientje ergens te laten sporten, want straks was ze helemaal ingeburgerd en dan verhuisden we. Na 3 jaar hebben we dat idee maar los gelaten. Maar de streetdance was op woensdagmiddag van 18.00-19.00 uur. Wat een onchristelijke tijd, zelfs voor een heidense. Sorry hoor, maar wij eten dan gewoon. Dus het antwoord was nee. Ik taxi al genoeg, maar niet onder etenstijd. Alsof Lina zich tot God had bekeerd en de goden haar goed gezind waren; de tijd werd verzet. Om 4 uur kon ik haar brengen in Giessen. Op een of ander bedrijventerrein. Harm heeft daar ook wel eens een blauwe maandag zijn zweet laten vloeien. Ik ben toen voor de grap weleens mee geweest, want ze bleken daar een zonnebank te hebben. Het enige wat ik daarvan herinner is dat die in een keuken stond. En zo’n bruin rieten stoeltje voor je kleding. En Harm sportte volgens mij in een soort woonkamer met groene vloerbedekking. Nou, daar zou Lina dus gaan dansen.

Ik was er zelf nog nooit naartoe gereden, dus het adres ging in de TomTom en Harm had me al grofweg uitgelegd hoe ik er moest komen. Gelukkig ging ik ruim op tijd weg, want ik heb uiteindelijk het hele bedrijventerrein rondgecrosst met het zweet op mijn bovenlip. Ik haat te laat komen. Én zweten, dus ik werd steeds chagrijniger. Ik belde de sportschool op ‘waar zitten jullie in godsnaam?’. Ik kreeg een halfbakken uitleg (van een man, need I say more?) en reed weer terug naar het begin. Daar was nummer 1 en aan de overkant nummer 2A. Ik moest zijn op nummer 2, dus Tom Tom bleef maar herhalen dat ik mijn bestemming had bereikt. De stoom kwam ondertussen uit mijn oren. Gelukkig stond ik voor de brandweer. Zwaar geïrriteerd belde ik die ballentent weer op ‘ik sta nú voor de brandweer en ik hang pas op als ik bij jullie ben’. Ik moest nog een stuk tuffen, hoekjes en bochtjes om en daar zaten ze dan, verstopt achter een half bos. Eenmaal binnen bij dit woonhuis achtige gebouw, sta ik voor een soort receptie. Er hangt een laaf boven en volgens mij zie ik rechts een biljart in een kamer. Ik krijg weer flashbacks van mijn zonnebank ervaring. This is the place. Niemand te bekennen. Mijn vinger blijft plakken op de bel. Links gaat uiteindelijk een deur open. De man veegt zijn handen af en komt dus blijkbaar van de wc. Hij geeft mij een hand (iewh) en stelt zich voor. De les begint zo, dus ik wil gewoon gauw de knippenkaart voor Lina afrekenen. Blijkbaar kun je hier niet pinnen. Uiteraard. Stom van mij. Maar het voordeel van zo’n provisorische tent is dat ze het prima vinden als je dan de keer erop pas betaald. Welke volgende keer?

Ik volgde de meiden de trap op en verbaasde me over de vloerbedekking overal. De vele gangen en deuren. Het kleurenpalet? Groen en geel, afgetopt met een toefje oranje. Even serieus, vloerbedekking en strepenbehang in een sportschool? Beelden en stoffige nepplanten? Mocht ik het al overwegen, no way dat ik hier zelf ooit ga sporten. Ik hou van wit, strak en clean. Gelukkig ziet de danszaal er lekker ruim uit. Met veel spiegels en een glitterbol. Lina is tevreden. En komt helemaal blij terug van dansles. Ze laat thuis haar moves zien. Ze is al net zo flexibel als haar ouders en ik glimlach. Ze doet me aan iemand denken…

Deel

doorjoyce

0

Vandaag was het dan zover, Luc gaat voor het eerst naar school. Nou ja, hij is er al heel vaak geweest, als we Lientje gingen ophalen en dook dan de speelhoek al in, maar vandaag gaat hij voor het echie. Ik keek er stiekem een beetje naar uit, om straks de woensdagochtend helemaal voor mezelf te hebben. Maar hoe dichterbij deze maandag kwam, hoe meer de twijfel toesloeg. Hij is nog geen 4 jaar en altijd al wat klein voor zijn leeftijd. Gelukkig is hij wel op tijd zindelijk. Dat was wel een doelstelling die ik moest behalen voor zijn schoolgang.

Maar op school kun je niet gewoon opspringen en naar de wc rennen. Dan moet je het vragen en een ketting omhangen en dan mag je pas. Redt hij dat wel? Of piest hij al bij het vragen zijn broek onder? En volgens mij vindt hij het ook best een beetje spannend. Gisteren was hij heel huilerig. Hij had bijvoorbeeld niet genoeg vlokken naar zijn mening over zijn vla. Nou zag je de vla niet eens meer, dus hij had pech. Als grapje zei ik ‘anders eet ik je toetje wel op hoor’. Hij stortte zich ter aarde en lag vervolgens hysterisch schuimbekkend met zijn bol op de grond. Gillend als een speenvarken raapte ik hem van de grond. Ik nam zijn bevlekte gezichtje in mijn handen en kuste heel zijn bol. Nog nasnikkend at hij zijn toetje, terwijl ik hem stevig tegen me aandrukte. Mijn schatje. Mijn baby. Met zijn tere hartje. Nog helemaal niet klaar voor de harde boze buitenwereld.

’s Nachts komt hij er ook nog eens uit, zodat wij ’s ochtends geradbraakt zijn. Maar Lina staat al in vol ornaat fris en fruitig om half 7 naast mijn bed te jumpen ‘ik ben klaaaahaaar’. Ze keek zo uit naar deze dag. Want groep 7 is het moeilijkste, je krijgt Engels en mag meespelen met de musical. Ze had er nu al zin in. Ik niet. Ik sleepte mezelf naar de douche. Toen ik aangekleed was, hoorde ik Luc zijn dribbelvoetjes die met zijn slaapkopje de deur opentrok. Lina stortte zich op hem ‘je gaat naar school VANDAAG!’. Blij pakte hij zijn nieuwe tas van het haakje. Hij zou zo door zijn gelopen in zijn boxershortje. Eerst maar gewoon even aankleden. Nieuwe broek aan en ik had een shirt gekocht met ‘I’m the boss’, zodat de juf voorbereid zou zijn, maar die wilde hij niet aan. Lina had haar ‘apenshirt’ (van Paul Frank, zo’n grote apenkop) aan en wilde dat Luc die ook aan zou trekken. Maar kritisch om een goede eerste indruk te maken koos hij een nette donkerblauwe polo. Zijn mooie door Lina aangebrachte nagellak paste er prima bij. Daar dacht papa anders over, dus die boende ik er nog maar even af. Hij gaat zowaar akkoord om gympen aan te trekken. Zonder sokken, maar goed, je moet ergens beginnen.

Broodtrommeltje, pakjes drinken, (schone kleren), gymschoentjes en de tekening voor de juf mee. Op school rent hij gelijk de speelhoek in. Zachtjes dirigeren wij hem de klas in. Je ziet hem verbaasd kijken. School = spelen toch? Ondanks onze uitleg wat je er echt doet, heeft hij zijn eigen beeld gevormd. Maar hij past zich aan en geeft zijn tekening aan de juf. Hij zoekt een stoeltje uit en Harm & ik fotograferen alsof hij net is geboren. We zijn ook de enige paparazzi. Boeiend. ‘Ik moet plassen’, schalt er ineens door de klas. Juf Mariska wijst op de kettingen ‘eerst een ketting omhangen’. Alsof het de normaalste zaak is, hangt Luc hem om en laat ik hem zien waar de wc is. Als hij op de mini wc kruipt, ketst de grote blauwe kralenketting tegen zijn slurfje. Wat is hij toch nog klein. Lucje dan he, niet zijn piemel. Die is natuurlijk enorm…

Netjes hangt hij de pisketting terug aan het haakje, om vervolgens aan de juf te vragen waarom ze geen rode ketting heeft. Daar heeft ze geen antwoord op. Dat begint al goed. En wij maar zeggen bij moeilijke vragen ‘vraag maar aan de juf’. De bel gaat. Luc hangt relaxt achterover op zijn stoeltje. Maar als we weggaan, rent hij toch nog even terug voor een knuffel en een kus. Ik hield me groot en heb niet gehuild. Een prestatie. Maar wat verheugde ik me erop om hem   ’s middags weer uit school te halen. Normaal praat ik niet veel over mijn kinderen tegen mijn (kinderloze) collega’s, maar dit moment moest ik even met ze delen. En natuurlijk vertellen dat ik eerder weg zou gaan om de kinderen zelf uit school te halen.

Na de lunch ontvang ik van mijn vriendin (ook eigenares van het kinderdagverblijf) een appje ‘ken jij dit kindje op de foto?’. Ik weet niet hoe snel ik haar moet bellen. Overblijven doen ze toch op school?
‘Wat doet Luc nou bij jullie?’
‘Hahahaha eten, hij was al om 12 uur uit.’
‘Neeeeeeeee, hoe kan dat nou? Maar ze zijn toch op vrijdagochtend vrij? En Lientje, is die ook al vrij?’
‘Nee, die is wel gewoon om 3 uur uit, maar groep 1 is op maandagmiddag blijkbaar vrij. Ze hadden je nog gebeld, maar kregen je niet te pakken’.
‘…ik was lunchen’, zeg ik onnozel. Want dan laat ik mijn telefoon op mijn bureau liggen. Stom stom. Schaam schaam.
‘Wij stonden er toch en hebben Luc meegenomen. Je wist het niet he? Je had je zo verheugd om hem op te halen he?’
‘Ja’, piep ik.
Ik stel nog voor dat ze hem weer mee naar school nemen als ik toch Lina ga halen. Ze moet lachen en stelt me gerust. Luc vond het prima. Ook al had ie tot 3 uur op het schoolplein moeten spelen, had ie ook prima gevonden.
Weet ik wel. Maar ik vind het niet prima. Dit had ik moeten weten. Ik wist niet dat ze in plaats van de vrijdagochtend de maandagmiddag vrij waren. Heb ik vast ook ergens over heen gelezen. Hoe stom. En zo niks voor mij. Wat baal ik hier van. En als het dan eindelijk half 3 is, spring ik in de auto en komen ze alsnog. De tranen.

Ik ben te vroeg op het schoolplein, dat dan weer wel. Gelukkig hing niemand een bordje ‘slechte moeder’ om mijn nek en bekogelden ze me met tomaten en rotte eieren. Ik probeer nog bij de moeders te polsen ‘vroeger waren ze toch op vrijdagochtend vrij in plaats van maandagmiddag?’
‘Nee, joh’.
Dan zit het gewoon in mijn hoofd. Vind het eigenlijk ook logischer. Maar ik moet het nu niet op de school afschuiven. Het is dus gewoon mijn stommiteit. Lina komt uit school rennen ‘zullen we bij Luc gaan kijken?’. Wat fijn, zij wist het ook niet.
Gelukkig pakte de juf het ook relaxt op. Een andere moeder van een kindje uit groep 2 bleek geen brood aan haar kind mee te hebben gegeven, omdat ze nog in het ritme van groep 1 zat. En tijdens het praten kwam een moeder zich verontschuldigen dat ze haar kind vanmorgen te laat bracht. En ineens hangt er een aapje aan mijn been. Het kinderdagverblijf moest toch kinderen ophalen en heeft Lucje weer meegenomen. Ik knuffel hem tot stikkingsgevaar dreigt. Dan wurmt hij zich los om te klimmen.

Thuis vraag ik wat hij heeft gedaan vandaag. ‘Niks’, is natuurlijk het enige gepaste antwoord. Na zijn banaan kiest hij een zakje met snoepjes. Hij klimt weer bij me op schoot en stopt een snoepje in mijn mond ‘jij ben lieffie’, zegt hij erbij. Terwijl mijn ogen weer op sap gaan, vraag ik of hij dus toch nog van mij houdt.
‘Jahaaa, zoveeeeeeeeeeeeel. Mag ik nu de iPad?’

Deel

doorjoyce

0

2 Comments