Wereldnieuws…

Ik ben geen groupie en geen fan. Nooit geweest. Oké, ik had vroeger welgeteld 1 poster aan mijn muur hangen van…Peter André. Ik weet het, eigenlijk zou ik daarover moeten liegen. Maar als meisje van 15 droomde ik ervan om zijn Mysteri0us Girl te zijn en dat ik zijn borstkast kon aanraken onder een waterval. Dat ik waarschijnlijk nooit een intelligent gesprek met hem zou kunnen voeren besefte ik toen al. Ik wilde hem alleen als vriendje. Ik zag mezelf al helemaal verwend worden door hem. Maar verder dan het af en toe beluisteren van zijn enige hit en kwijlen bij zijn foto, ging het niet.

Er waren meisjes in mijn klas die hadden hun hele kamer behangen met posters van de Backstreet Boys. Kochten alle cd’s en bezochten alle concerten met zelfgemaakte t’shirts. Met teksten erop als ‘only you can touch this Nick’. Seriously? Get a life. Een beetje zwijmelen is prima. Maar dan wel bij iemand die eruit ziet als een man (vergeet even Peter André) en niet als een puberjongetje. Die zag ik al genoeg op school. Maar zo’n iel lichaampje met die gordijntjes voor zijn ogen, zette mij niet in vuur en vlam. Maar sommige meiden begonnen al te gillen als zijn naam alleen ter sprake kwam. Ik snap er nog steeds niks van.

Kijk, het is fijn om weg te dromen over een onbereikbare man, maar kies dan een super exemplaar. Zo eentje als meneer Pelle. Nee, ik weet zijn voornaam niet, die boeit me ook niet, zijn voorkant zegt mij genoeg. Hij voetbalt bij Feyenoord en is mij aangewezen door een collega, die ineens geïnteresseerd is in voetbal. En ik geef toe, ik zou het er bijna van gaan kijken. Die jongen ziet eruit alsof hij door God zelf is beeldgehouwen. Dat hij nooit de mijne zal zijn is prima. Ik zou verbleken in zijn schaduw. Wegrotten van jaloezie, door al het vrouwelijk schoon, dat om hem heen zwermt. Als bijen rond een pot honing. En nogmaals, zo ben ik niet. Ik ben ook gelukkig getrouwd, dat scheelt.

Dat brengt me bij het doel van dit verhaal. Europa is namelijk in shock. Nee, geen orkaan, nee Nederland is (nog) niet failliet. Geen oorlog gelukkig. Behalve dan in huize van der Vaart. Dit was zo belangrijk dat het op het NOS nieuws verscheen. Dit kijk ik nooit, maar geloof me, je moet deze dagen onder een steen gelegen hebben, wil je dit ontgaan zijn. Mijn man vertelde het. Het verbaasde me überhaupt dat hij wist wie het waren, maar hij was helemaal op de hoogte. Elke dag checkt hij het nieuws en als ik hem dan spreek, vraag ik hem om een update. En serieus, die heeft hij dan ook. Omdat het paginagroot nieuws is.

Mijn vraag is, waarom? Er gaan 2 mensen scheiden. Ja, dus? 1 op de 3 mensen gaat scheiden, zo schokkend is het niet. Maar blijkbaar wel als je Sylvie en Rafael van der Vaart heet. Laat ik nogmaals zeggen, ik ben geen fan van beiden. Daar doe ik niet aan. Het zijn ook maar gewoon mensen. Maar ik heb wel ontzettend medelijden met hun. Dat je uit elkaar gaat is al pijnlijk, waarom moet dan ook nog iedereen gissen naar het verhaal en er een mening over hebben. Hij zou haar geslagen hebben en dat zou de druppel zijn. Dat is toch helemaal hun probleem? Dat Sylvie de dag erna gaat winkelen, is ook uit den boze. Ze hoort bij haar kind te zijn. Misschien zat hij gewoon op school en ging zij even emo-shoppen. Zou ieder ander ook doen. Alleen zijn er bij haar telelenzen op haar gericht als ze een winkel verlaat. Dat moet echt vreselijk zijn.

De pers smult er van. Omdat er weinig gezegd wordt door de van der Vaartjes, verzinnen ze maar wat. Nikkie Plessen is de schuld. Zij heeft zichzelf nog niet verdedigd of Ali B. moet met een Ali.Bi op te proppen komen. Tuurlijk, haal nog wat mensen door de stront. Gewoon omdat het kan. Ik weet niet waarom ik me er zo over opwind. Waarschijnlijk omdat ik niet van onrechtvaardigheid hou. En toen Sylvie in het verleden gezegd schijnt te hebben dat ze op zoek was naar een rijke voetballer, was ze gewoon eerlijk. Hoeveel vrouwen zoeken er ook eentje en vinden hem niet? Zij wel. Je kunt er jaloers op zijn, maar hoe fijn is het om vervolgens uitgejouwd te worden tijdens voetbalwedstrijden? Het idee te hebben dat al die mensen jou haten. Duizenden. En waarom?

Uiteindelijk werd ze op eigen kracht bekend in Duitsland en werd ze in Nederland ook zo zoetjes aan omarmd. In elke glossy verscheen dezelfde plastic lach. Die komt zo nep over. Maar aan de andere kant, als ik foto’s van mezelf terugkijk, heb ik ook een neplach. Na mijn trouwdag, had ik kramp in mijn kaken, van de hele dag hetzelfde smoelwerk trekken. Dus wat moet ze anders? Als ze niet lacht op een foto kunnen de bladen weer schrijven dat ze vast depri is. Ik zou het er zo langzamerhand van worden. Ben blij dat ik niet in de schijnwerpers sta en hiermee moet dealen.

Dat ene Evert Verzin-eens-wat-goeds het een schijnhuwelijk noemde. Dat ze altijd lachend en opgedirkt deden alsof er geen vuiltje aan de lucht was. Wat een lulkoek. Als je een relatiedip hebt, denkt toch niemand ‘laat ik eens een roddelblad bellen, hebben ze ook eens een écht gebeurd verhaal’. Nee, die plaatsen zelf foto’s van de stralende mensen onder een kerstboom. En later afgefikt worden, dat het allemaal zo nep is. Maar, is dat niet wat we allemaal doen? Onze mooiste verhalen en foto’s op Facebook plaatsen, om te laten zien hoe leuk ons leven is? Tuurlijk, een enkeling deelt ook zijn blunders en ellende, maar over het algemeen is alles Likeable.

Dus toen zelfs Patty Brard zich er mee ging bemoeien, moest ik dit gewoon allemaal even kwijt. Want wie is zij om te vertellen wat Sylvie moet doen in deze periode? Wie weet, verschuilt ze zich wel elke ochtend onder haar dekbed om haar ogen uit haar kop te janken en stiekem muffins te eten. Met zemelen ofzo. Oké, of een komkommer. Maar als ze daarna besluit haar rode panda-ogen te verschuilen achter een grote zonnebril en een frisse neus te gaan halen, moet ze dan een vuilniszak aantrekken? Geloof me, dan is ze volgens de bladen aan lager wal geraakt. En als iemand weet hoe dat is, is Patty het wel. Misschien gewoon je mond er dan over houden en lekker wat oefeningen gaan doen voor Acrobaten duiken door het ijs ofzo?

Ik ben er dus klaar mee. Uiteraard ben ik ook nieuwsgierig naar het hoe en waarom. Maar dat ben ik ook als ik zo’n verhaal hoor over een onbekende Nederlander. Omdat ik gewoon nieuwsgierig ben. Dus als Sylvie graag haar hart wil luchten aan een onbekende Nederlander, mag ze me mailen   😉