Het meisje met de gelakte nageltjes

Als je iemand voor het eerst ontmoet, heb je er vaak meteen een beeld bij. Zoniet, gefeliciteerd, je bent een uitzondering. Een uitstervend ras. Veel mensen denken bijvoorbeeld bij mij dat ik een tutje ben, wat thuis heel geduldig spelletjes speelt met haar kinderen, koekjes bakt met een schort om en elke dag mijn nageltjes lak in de outfit van de dag erna. Dat ik kasteelromannetjes lees op de bank en een werkster heb, omdat ik bang ben een nagel te breken, of wellicht broos te maken.

Dat beeld wil ik toch ontkrachten, door alleen de afgelopen twee dagen te schetsen voor je. Gisteren begon vrij normaal, kinderen aansporen/helpen met aankleden, eten en meer van dat soort ochtendgeneuzel. De jongste breng ik naar de crèche, de oudste naar school. Op mijn werk was het zo druk, dat de dag voorbijvloog en ik mijn werk niet afkreeg. Door naar de Etos om lenzen te halen voor manlief, die brak ’s ochtends zijn bril in 3 stukken. Kinderen ophalen van de crèche. Thuis nog heel even werken en eten koken. Luc neemt er geen hap van, in het kader van lussiknie en Lina heeft buikpijn, dus eet ook niet veel. Gezellig, daar kook je dan voor. Harm komt om kwart voor 7 thuis en we kletsen allemaal wat.

Lientje gaat zonder morren (dit had al een voorteken moeten zijn) om 7 uur naar boven, om haar tandjes te poetsen. Wij ruimen de vaat op en binnen een paar minuten staat dochterlief weer beneden. Ze heeft gespuugd. ‘Heel veel, mama’. ‘In mijn bed’. Ik krijg steeds meer zin om naar boven te gaan. Haar kamer is op de geur te vinden. De zure lucht slaat bij binnenkomst de brokken kots in je gezicht. Althans, zo is mijn gevoelswaarde op dat moment. Maar mijn meisje heeft niet gelogen. De zojuist gegeten rijst zit op het bed, dekbed, kussen, op het huiswerk wat op de grond lag. Over het knuffeltje van Luc wat ernaast lag en ga zo maar door. En dat alles in een plasje zuur sap. Ik trek 3 lagen van haar matras af en zelfs daar is het doorheen gedrongen. Arrrgghhh. Alles verzamel ik en met Harm spoel ik de stukken eraf in de badkuip. Alleen daarom al handig, zo’n bad. Bij het schoonmaken van het bed, voel ik de rijst al in mijn keel kriebelen. Ik begin te kokhalzen en stop 2 stukken wc-papier in mijn neusgaten. Dit helpt. Ik hoop dat jullie wat hebben aan deze tip. Steek je tenminste nog iets op van dit verhaaltje.

Harm dweilt ondertussen de vloer. Luc komt met een zeiknatte romper vertellen dat hij heeft gepoept en Lientje vraagt of ze al kan slapen. Ik mompel iets aardigs in de trant van ‘kannie toveren’ en ga stug verder nieuwe lagen om het matras aan te brengen. Als eenmaal alles schoon is, voorgelezen en gekust, kunnen we beneden verder met de vaat. Harm helpt bij een klus van mijn werk en gaat daar gauw mee verder. Ik had mijn deel dus nog niet afgekregen en klapte mijn laptop open. Om 20.00 uur racete ik naar school, waar ik een extra lang rapportconsult zou hebben met de meester. Na 10 minuten op een kleuterstoel gewacht te hebben, denk ik aan de beurt te zijn. Helaas, er bleek nog 1 wachtende voor me. Een Poolse vrouw met een jongen, die zal vertalen. Hé bah, ik heb nog zoveel te doen. Uiteindelijk ben ik na een half uur aan de beurt. Om 21.00 uur ben ik weer thuis. Kapot. Maar nog niet klaar.

Ik ga naast Harm zitten en we werken hard door. Ik tot 24.00 uur, hij tot 3.00 uur. Maar eenmaal boven gekomen, moet er nog een was opgehangen worden. En in bed lig ik te woelen, zit nog helemaal in mijn werkmodus. Als ik na een uur bijna wegzak, hoor ik Lina. In een oogwenk sta ik naast haar, om vervolgens weer een kotsemmer te verschonen en een glaasje water en washandje te halen. En omdat mijn zoon ook nog wat aandacht wil, staat hij om 4 uur naast mijn bed. Hij heeft pijn in zijn handje. Ik breng hem terug naar bed en daar ligt een boekje van kikker in. Tsja, dat zal vast niet lekker liggen. Om 6 uur gaat de wekker van Harm.

Dus ik besloot er vandaag een relaxte dag van te maken. Beetje knutselen voor Hart & Huis en heel misschien de genegeerde stofplukken in de kraag vatten. We zien wel. Lientje blijft thuis en Lucje kruipt bij me in bed. Na de eerste poepluier die dag, heb ik enorm zin om te douchen. Lang en heet. Als het koude water uit de douche komt, druk ik een het natte washandje tegen mijn ogen. Wie weet dempt het mijn wallen. Pssjjjt en weg is het water. Ik draai nog drie keer aan de kraan, alsof dat me gaat helpen. De douche weer uit, dan maar in bad. Logica van een gans, zoals ik. Daar komt uiteraard ook geen druppel uit. En nu? Ik pak de ladder en kijk bevreesd naar boven. Wat als die ladder wegglijdt, terwijl ik erop sta? Luc wisselt zijn mantra ‘wah-doe-juh’ af met ‘kwil-krekker-kaaas’. Ik beloof hem van alles, als ik gedoucht heb en verzoek hem vriendelijk met zijn tengels van de ladder af te blijven.

Snel klim ik in mijn blote hol naar boven. Luc zwaait me bemoedigend toe vanaf beneden. Licht aan en nu? Ik bel Harm. Drie keer. Mijn vader 1 keer. Voicemail. Waar zijn die mannen, als je ze nodig hebt? Dan maar op de Joyce-manier. Ik draai aan het hendeltje en verwacht dar er lucht uitkomt ofzo, maar er gebeurt niets. Er zit een zwarte knop, misschien ook leuk om aan te draaien? Het water spuit alle kanten op. Niet helemaal de douche die ik voor ogen had. Maar, denk ik positief, we hebben dus wel water. Dan maar naar de witte kast. Klepje open en overal op drukken helpt niks. Reset dan maar. De Bar zakt, dat lijkt me niet goed. Ik draai dan maar weer eens aan het handeltje en ik hoor zowaar het water in de badkamer gaan stromen. Ik spring bijna van de ladder af van blijdschap, kus Luc zijn bolletje en sprint naar de douche. Wie weet hoelang ik nog water heb. In een recordtempo (voor mij) was ik mezelf en mijn haren. Als het water dan nog steeds stroomt, ontspan ik en laat het hete water op mijn rug klateren. Heerlijk.

Als ik met de kinderen zit te ontbijten, noem het brunchen, belt Harm. We hebben morgen een bezichtiging. Ik kijk eens om me heen en zucht heel diep. Weg relaxte dag met de kinderen. Alhoewel zij er wel blij mee zijn, ze hebben nog nooit zo lang van mij achter hun tablet mogen zitten. Ik ruim het hele huis op, doe boodschappen, sop, schilder de open haard een beetje bij en maak ’s avonds groentesoep. Mijn pijn in mijn rug verdwijnt op slag als Harm belt en vertelt dat een schoonmoeder van een bekende van ons gisteravond is overleden. Dat zet je wel weer even terug in de realiteit. Waar maak ik me dan druk om? Ik denk dat ik toch maar even ga zitten. En mijn nageltjes ga lakken.