I kissed a fish

Voorjaarsvakantie klinkt als lente. Bloemetjes in bloei. De eerste lentezon op je bol. En vrij zijn. Klinkt heerlijk. De realiteit is anders. Het is koud en grauw. Maar het is wel vakantie. En omdat het voor Lina niet leuk is als ik de hele dag onder mijn dekbed kruip, gaan we op pad. Gisteren samen naar de film en vandaag met het hele gezin naar de dierentuin. Het wordt Blijdorp.

In de auto komen we alvast in de stemming als we proberen mee te zingen met ‘Het kuikentje Piep’. Wat onmogelijk is. Maar wel gezellig. Half 12 komen we aan. We beginnen bij de Okapi’s, een soort kruising tussen zebra, giraf en geit ofzo. De zebra dacht vast ooit, verandering van spijs doet eten en voilà, ziedaar de Okapi. De naam slaat dan nergens op, maar blijft wel goed hangen. Op naar iets bekends, de ijsberen. Het jammere van dit weer, of eigenlijk seizoen is dat alles er zo belabberd uit ziet. Alles is vies, grauw en grijs. Niks geen groene beplanting of bloemen. Zelfs de ijsberen leken smoezelig. Maar misschien zijn ze dat altijd wel. Op plaatjes zijn ze altijd wit, maar vandaag gewoon vaalgeel. En toch maak je er een foto (of 10) van.

Dat vind ik best een dingetje. Al die foto’s. Ieder jaar maak je ze weer. Van dezelfde dieren. Eigenlijk hoef je dus niet eens te gaan, kun je net zo goed de foto’s van vorig jaar erbij pakken. Toen hadden we nog zon ook. En toch kunnen we het niet laten. De halve dag loop je achter dat toestel, hopend op een lucky shot. En oh ja, de kinderen moeten er ook nog bij, dus die staan er vaak met de rug op. Maar eigenlijk wil je gewoon een uniek plaatje schieten. Dus terwijl de kinderen aan je jas trekken, om naar het volgende dier te gaan, probeer je al wankelend op je hurken nog 12 foto’s van ibissen te maken. Want dan zit er vast eentje tussen die niet bewogen is.

Maar goed, op naar het volgende fotomoment. De roofvogels. Mijn toestel stelt zich scherp op het hek in plaats van op de arend. Inwendig vloekend wandel ik naar de ara’s, een soort papegaaien. Mijn batterij geeft aan bijna op te zijn. Gelukkig heb ik voor dit soort momenten een extra batterij aangeschaft. Die uiteraard nog thuis ligt. Bijna hardop vloekend, probeer ik heel selectief mijn fotomomenten te kiezen. En kiek ik 2 kussende ara’s (ik denk tenminste dat ze dat aan het doen zijn, misschien is dit wel heel letterlijk bekvechten). Whoehoe, dit is my lucky shot.

Op naar een ander continent. Daar moet je nog best wat voetstapjes voor zetten. En zagen zo een trein over de brug voor ons rijden. Luc werd helemaal extatisch. Met hem kunnen we gewoon een dagje op het station gaan staan. Zakje snoepjes mee en het kind is gelukkig. Maar omdat we nu dan toch in de dierentuin liepen, had hij wel een doel. De neushoorns. Geen idee waar hij die van kent, maar als we hem ergens van wilden afleiden, zeiden we ‘kom, we gaan op zoek naar de neushoorns’. Maar na de giraffen, kwamen we ze tegen. Op een bordje. Er werd een verblijf voor ze gemaakt, dus ze zijn er op dit moment helemaal niet. Gelukkig kan Luc nog niet lezen en bleef hij chanteerbaar.

In het binnenverblijf van de reptielen was het lekker warm. Ik bleef verliefd hangen bij een ieniemienie krokodilletje. Bijna alles wat klein is, vind ik vertederend. Er stond een vent voor met profi camera en statief. Heel irritant, al die andere mensen in zo’n park. Ach, we hadden weinig te klagen eigenlijk, het was verder vrij rustig. En ik kreeg nog voldoende tijd met mini-kroki. Hij leek wel nep, bewoog totaal niet. Ik weet niet of hij een spelletje speelde ‘wie het eerste met zijn ogen knippert’, maar dit won hij glansrijk. De leguaan lag ook voor pampus. Alsof hij zo op die boomstronk was gekwakt. Best een grappig gezicht. Twee foto’s zijn genoeg. En straks is hij wel echt dood, wie zal het zeggen. Sta je daar een opgezette leguaan te fotograferen. Misschien toch deze foto’s eens met vorig jaar vergelijken, kijken of hij er toen ook al zo bijlag.

Bij de apen was het donker binnen en lastig fotograferen. Jammer, er waren wat baby-tjes en daar gingen mijn eierstokken wel van klapperen. Maar Lina was meer onder de indruk van een dood babymuisje op de grond.
Ik heb het niet zo op die stinkende, muffe binnenvertrekken. Er hing ook zo’n stom bordje. Als je er niet bij nadenkt, zou het dus kunnen zijn, dat er ineens een wolf aan je been hangt.

En buiten wachtte een verrassing op Luc. Je kon meerijden met het treintje (wel 1,- p.p., vind ik echt stom als je al entree hebt betaald). Eenmaal in het treintje rook het overduidelijk naar stront. Nou ruik je dat in het hele park, maar zo dichtbij, moest van onze eigen kleine aap zijn. Dus zijn hoogtepunt, begon met een dieptepunt. Met zijn poepbillen in de lucht, liggend op het treinbankje. Hij gilde nog harder als een antilope die gegrepen werd door een leeuw. Na dit onmenselijke leed, genoot hij met volle teugen van het ritje. Wij namen de teugen iets minder vol, het poepzakje lag immers nog aan onze voeten. Het bleek ook dat het treintje ons helemaal terug bracht naar het begin. Oftewel, we misten nu de dieren, waar we nog langs wilden gaan, zoals de olifanten. En Lina had nog wel graag in het natte en vieze speeltuintje gespeeld. Luc zijn slaaptekort ging ook opspelen. Dus sorry, maar we gingen echt niet weer terug.

We deden nog een rondje Oceanium, wat altijd indrukwekkend blijft. Als er gewoon een haai boven je hoofd zwemt. Mijn camera was nu echt uitgeteld, maar ik had nog wel een leuk idee voor een foto. Even geduld hebben en zie hier, mijn kus met een piranha. Zijn bloeddorstige ogen smeekten om meer, maar ik liet hem smachtend achter. Hij stonk uit zijn bek. Naar vis. Ik voelde me dizzy. Best claustrofobisch en donker hier. Eenmaal buiten, hadden we het wel gezien. Best vermoeiend, een paar uurtjes slenteren onder een grijze hemel. Luc wilde nog wel op onderzoek uit en wij verstoorden bruut zijn plannen. Al gillend vervoerden wij hem naar de uitgang. Het begon te miezeren. Een mooi einde van deze dag. In de auto vroeg Harm aan Luc of hij het leuk vond in de dierentuin. ‘NEEHEE!’, was zijn duidelijke antwoord. Volgende keer toch maar gewoon een middagje op een perron doorbrengen.