Drunense Duinen

Vandaag voelde als onze 1e vakantiedag. Op naar de Drunense duinen. Gelukkig stond overal heel duidelijk aangegeven hoe je er komt, net als in het bos zelf.

Lina wilde graag de bolderkar trekken, na een half uur wilde ze erin. Door de blubber lopen, gebeten/gestoken worden was ook niet echt haar ding.

Na een uur (!) bereikten we de zandvlakte. We waren alleen, iedereen is nog aan het zoeken denk ik. Gelukkig vond ze het daar wel top (voor 1 minuut), totdat ze een rode mier zag en uiteraard verslinden die ons met huid en haar, dus hop weer terug  in de bolderkar.

De terugweg ging beter, met een zware bolderkar achter ons aantrekkend door het rulle zand en alleen maar zand zien en niks horen (behalve die k*tmuggen dan). En dan de spirit erin houden, voor mij niet moeilijk natuurlijk als rasoptimist.

Lucje vond het wel helemaal geweldig in zijn grote zandbak en op papa’s nek, maar Lientje en ik zijn het wel eens, dit doen we niet (snel) weer   😉