Wonen Landelijke Stijl

vrijdag, november 16, 2012 0 0

Zoals de meesten wel weten, staat ons huis te koop. Al ruim 2 jaar. Wat we extra kunnen doen om ons huis te verkopen? De makelaar heeft een goede tip: de prijs verlagen. Dat we daar niet eerder aan hebben gedacht! Wat zijn we toch dom. En aangezien we onze prijs al een keer hebben verlaagd, kunnen we het huis natuurlijk ook gratis weggeven. Bij een prijsvraag ofzo.

Dan zelf maar weer iets bedenken. 2 Jaar geleden met ons huis in Ariadne gestaan, die uiteindelijk niet vermeldden dat ons huis te koop stond. Afgelopen februari bij de TV makelaar geweest. Ook een leuke ervaring. Leverde 8.000 bezoekers op 1 dag op funda op en 1 bezichtiging. Eigenlijk niks dus. Adverteren levert ook niks op, dus hoe komen we dan weer eens met ons huis origineel onder de aandacht bij een groot publiek?

Toch maar weer een poging wagen bij een tijdschrift. Een paar keer gemaild met Wonen Landelijke Stijl en afgelopen maandag was het definitief. Ze zouden komen fotograferen. Op vrijdag. Een dag voor Harm zijn 40e verjaardag en nog zoveel te doen. Maar ik laat me niet kennen. Ik maak elke nacht plannen van wat er allemaal nog moet gebeuren. Punt 1, foundation inslaan om mijn wallen dicht te smeren. Helaas lijkt in het holst van de nacht de lijst alleen maar langer te worden.

Dinsdag sleep ik mezelf naar mijn werk en neem ’s middags vrij. Tuincentrum be prepared. Hier sla ik planten en bloemen in voor binnen en buiten en negeer het bedrag op de kassa. Het doel heiligt de middelen. Naar huis racen en mijn hakken verwisselen voor mijn kaplaarzen met stipjes. Ik heb nog 2 uur en een hoop leilindes te snoeien. Alleen de toppen zijn te hoog. Dan snijden ze die maar van de foto af. Bijna donker, onze door wormen opgegeten buxusbollen in de kliko. Hophop, zomerheide erin. Dat is ook winterhard en de winterheide zag er al dood uit. Beetje raar om daar meer voor te betalen. Het is maar voor de foto.

Alle takken verdeeld over 4 groene bakken, bedankt lieve buren. Geen bezwaar ook tegen kattenpoep? Gelukkig werden ze woensdag al geleegd. Maar gauw weer mijn normale laarzen aan en op naar de crèche, kinderen meesleuren en weer naar huis. Ha, manlief kookt en ik ga verder met de planten in de binnenpotten. Ik voel mijn vingers niet meer. Mijn voeten ook niet trouwens. Je snapt natuurlijk wel dat ik op 1 been op ons hek balanceerde om met een handsnoeischaartje tak voor tak af te knippen. Ben kapot.

Woensdag verder met planten omzetten, zodat er straks weer nieuwe orchideeën in het raamkozijn staan. De oude waren plakkerig. Ik haat luizen. Ik haat het ook als mijn anti-luizenmiddel op is. Ik heb er maar op gegokt dat ze ook niet van antikalk houden. De planten en mijn bad glommen hierna. Top. What’s next? Eigenlijk ziet Luc zijn kamer er niet uit met 2 bedden en een commode tegen 1 wand. Geen gezicht op de foto. Dus dan zet ik zijn ledikant wel aan de kant vrijdag. Maar de spiegels boven zijn commode hangen er nu niet meer recht boven. Tijd voor wat anders. Spiegels naar het trappengat en hallo gele vierkanten op de witte houten muur. Waar is mijn kwast? Luc in bad en ik aan het verven. Kan ik gelijk nog wat plekjes op de salontafel bijwerken,  daar zaten nog wat uitgebeten plekken. Van ontplofte batterijen uit de afstandsbediening. Check. Het klepbankje in de keuken kan ik ook nog wel een beetje bijtippen. Het bed ook nog een likje, waar Luc graag de stukken verf afkrabt. Dan Luc zijn muur nog een keertje en klaar met de verfpot.

Nu is het wel wat kaal, wat kan ik daar nu hangen? En waar haal ik iets leuks op korte termijn? Eerst maar eens wat inspiratie opdoen in wat magazines. Het wordt een kort vlaggenlijntje, dat knutsel ik als Luc slaapt. Gelukkig is de verflucht alweer vervlogen. Hij pakt zijn uurtjes, moet een beetje uitrusten van onze gezamenlijke slapeloze nachten door zijn oorontsteking. Geeft mij ook mooi de tijd om een slingertje te maken met sterren. Kan ik misschien Hart & Huis ook nog een beetje promoten. Zal je zien, zetten ze straks heel zijn kamer niet op de foto. Niet aan denken, gewoon doorgaan. Luc is in ieder geval helemaal blij met zijn sterrenslinger. Die ander hang ik pas op op vrijdag. Anders trekt hij hem al van de muur af, voordat er nog maar een foto is genomen. Nu nog 4 wasjes vouwen en heel het huis stofzuigen.

Donderdag naar de zaak en ’s avonds verder. Keuken schoon, check. Nieuwe schalen met waxinelichthouders op tafel. Leuk. Dan nog wat opruimen en opruimen. Deze nacht verlang ik naar zondag, dan slaap ik uit en is alles achter de rug. Wie bedenkt zoiets? Vrijdagochtend Luc naar het kinderdagverblijf en Lina naar school gebracht. Nog even langs de supermarkt, verse croissantjes, appeltaartje, gevulde koeken, broodjes etc. ingeslagen. Hé, luiers in de aanbieding en wc papier, neem mee. Pfff, ik weet wel waar het geld blijft. Er kleeft in ieder geval stront aan…

Harm is gelukkig vrij, dus die stort zich op de badkamer. Ik sop de bovenverdieping, zet ramen open, maak bedden op, zet het aanrechtblad in de groene zeep en zet de puntjes op de i. Lekker hoor een extra gang die je vol kunt zetten. En de wc-verkleiner en badrekje verdwijnen in Lina’s kast. Sorry schat, het doel heiligt…

Respect voor alle mensen die meedoen aan zo’n ‘binnenkijker’, zeker met zo’n deadline. Alhoewel ik ze ervan verdenk een schoonmaakster te hebben. Op dit moment verlang ik er ook naar eentje. Maar voelt toch een beetje decadent. En van hard werken is nog nooit iemand dood gegaan. Rare uitdrukking eigenlijk, ik denk juist dat daar veel mensen aan dood gaan. Ik voel me nu al halverwege.

Kwart over 10 rennen we naar boven en trekken iets fatsoenlijks aan. Half 11 gaat de bel, daar is Denise de fotograaf. Wat is ze aardig. Nog een keer de bel, daar is de interviewster. Gelukkig geen Ariadne praktijken dit keer. Geen meegenomen accessoires die ze fotograferen alsof ze de mijne zijn. Terwijl ik ze niet eens gratis zou willen hebben. Glitterkerstbomen bijvoorbeeld. Niet heel mijn huis ondersteboven, nat en onder de naalden. Dat trek ik nu echt niet. Gewoon op mijn gemak kletsen en ondertussen maakt Denise foto’s. Harm haalt de kinderen op van school, daar nog een foto van en ze zijn klaar. Denise eet een croissantje mee, de interviewster niet. Die is al op weg naar huis, het interview uitwerken. Ze hebben een strakke deadline. Ineens springt Denise op, ze is vergeten de badkamer te fotograferen en rent naar boven. Gelukkig maar. Harm veegt net een traan (zweet?) uit zijn ooghoek, hij heeft net een uur van zijn leven in dat kleine kamertje gestoken.

Als ook Denise  vertrokken is, laat ik me vallen op de bank. Waarom ben ik toch zo’n perfectionist? Nu nog taarten en toetjes uitzoeken voor Harm zijn verjaardag en hij gaat met Lientje op pad. Luc naast me op de bank. Nu even niks. Alleen maar duimen dat de plaatsing in nr. 1 van Wonen Landelijke stijl volgend jaar een koper oplevert. We hebben het verdiend.

0

Er zijn nog geen reacties.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *