Verjaardag vieren?

vrijdag, februari 7, 2014 0 1

‘Waarom vier je nou je verjaardag niet? Ik zal alle hapjes maken en bedienen.’ Mijn dochter kijkt mij smekend aan. Nou vind je me misschien bikkelhard dat ik geen gehoor geef aan dit lieve aanbod, maar ze staat bijna dagelijks met haar puppy-ogen naast me en geloof me; het went. Ik probeer uit te leggen dat mijn verjaardag er zo uit ziet; recepten uitzoeken, berekenen wat je moet halen ten aanzien van het aantal gasten, boodschappen halen, die zelf betalen, sjouwen en opruimen. Heel het huis schoonmaken. Op de dag zelf alle gerechten voorbereiden. Gasten ontvangen, bedienen en alle grapjes missen omdat je dan net een doekje pakt voor de omgevallen kop koffie. Na de drukte alles weer opruimen en opnieuw het huis schoonmaken. Lina keek me met horror in haar ogen aan ‘laat maar dan.’ Dat bedoel ik. Soms droom ik weleens van een luxe en verwend leven en dan zou ik het misschien vieren. De dag begint dan zo.

Om 10 uur ontwaak ik uit mijn schoonheidsslaapje. De nanny/kok/alles-regelaar brengt me een verse smoothie op bed en schuift zachtjes de gordijnen open, waarbij de zon onze slaapkamer laat oplichten. De kinderen komen zachtjes op bed zitten en zingen een liedje, op normaal volume en geven dan één voor één hun knutselwerkjes. Na een knuffelsessie verdwijnen ze naar de speelkamer waar ze zoet samen spelen. Harm en ik horen daar niks van, want wij spelen dan met elkaar. Na mijn baddersessie word ik gemasseerd en laat ik me aankleden in een extravagante jurk. Mijn haar en make-up artist heeft weinig werk aan me, want ik heb een natural glow over me.

In werkelijkheid kruipt er om 6.30 uur een klein beertje over me heen, op weg naar papa. Terwijl ik blauwe plekken op voel komen, probeer ik mijn kop in het zand, oftwel mijn kussen te steken. Het kan echt nog geen ochtend zijn. Harm fluistert Luc in zijn oren dat hij me moet feliciteren, alleen kent Luc het begrip fluisteren niet. En ineens is daar zijn AHA momentje. Nu mag hij zijn cadeautje geven. Hij klimt nog eens lekker over me heen, zet overal de lampen aan en komt twee tellen later weer terug met zijn tekening. Ik vroeg hem nl gisteravond of hij nog iets moois voor mijn verjaardag had gemaakt. Hij rende naar zijn kleurtjes en in een nanoseconde was hij terug. Heel flauw vroeg ik of ik het al mocht zien. ‘Ja hoor, het is een auto.’ Maar deze vroege ochtend acteerde ik alsof ik de tekening voor het eerst zag. Volop kletsend met Harm, is hij klaar voor de dag. Ik nog niet. Maar Lientje komt er ook bij. Even knuffelen en Harm gaat douchen. De kinderen stoeien en rollen door het bed. Nee, hier zit ik niet op te wachten. Uiteindelijk gaat Luc met zijn lego spelen en Lina muziek luisteren. Het huis is al vol herrie. Waarom nog extra decibel uitnodigen?
Tijd om eruit te gaan. Douchen is echt mijn momentje. Van rust en reinheid. Ik voel net de hete stralen op mijn rug kletteren als de badkamerdeur open gaat. Zingend komt Lina binnen en draait de kraan vol open. Op haar gemak wast ze zich en bijt ik mijn tong eraf onder een stroompje lauw water. Ze gaat nog even naar de wc en laat een bout als een mijnwerker. Hé lekker.
Ook de spiegel zegt wat anders dan in mijn droomleven. Drie lagen foundation geven me helaas geen glow, maar een pannenkoekenhoofd. Een glittervest aan, dan shine ik nog een beetje.
Ik spoor Luc aan om zijn broek aan te trekken en Harm roept vragend naar boven wat hij wil eten. De prins op de erwt roept terug ‘cruesli met yoghurt, in een klein bakje en NIET geroerd.’
Goh, van wie zou hij die veeleisendheid nou hebben?
Eenmaal beneden zit iedereen aan zijn ontbijt, maar aan mij wordt niets gevraagd. We moeten ook al gaan rijden. Harm is normaal ’s ochtends al vroeg vertrokken, maar heeft zo een afspraak in Arnhem en nu kunnen we nog even mijn auto naar de garage brengen voor een grote beurt en APK. Best een leuk cadeau; een vette autorekening.

Verjaardag afwijzingEenmaal thuis eet ik in alle rust mijn ontbijtje. Verder wil ik alleen maar leuke dingen doen vandaag. Nou blijkt dat niet helemaal realistisch te zijn, wanneer ik de wc pot zie. Of eigenlijk de resten daarin. Deze knutselwerkjes van de kinderen waardeer ik nimmer. Na een schrobbeurt met chloor, kruip ik weer achter mijn laptop. Verder typen aan boek nummer twee. Heerlijk, de zinnen vliegen uit mijn vingers. Mijn Gloria stemming verdwijnt als ik een mail zie van Uitgeverij Podium. Afgewezen. Ze geven geen reden op en hoewel dit best te verwachten viel, valt het toch tegen. Ik wil chocola. En besluit gelijk maar even de snoepla opnieuw in te richten met mijn gisteren aangeschafte bakken van Ikea. Kijken of het me opvrolijkt.

Ondertussen droom ik weer verder over mijn fantasieleven. Hoe ik loom aan het zwembad lig met uitzicht op de boomgaard, waar de kinderen verstoppertje spelen met de kinderen uit de buurt. De zon schijnt op mijn goddelijke lijf. Ik verbrand niet, krijg geen rimpels  en zweten staat niet meer in mijn woordenboek. Mijn bediende komt vertellen dat uitgever nummer drie al heeft gebeld en niet kan wachten om mijn boek uit te geven.

Verjaardag brownieDe wind giert in het echt om het huis en de regen slaat tegen de ramen. Ik voel me als het weer. Het opruimen brengt ook dit keer niet de vreugde die ik verwachtte. Ik ga brownies bakken. Dat zou ik in mijn droomleven ook doen, alleen ruimt iemand anders dan de bende op en worden er buiten tafels onder de olijfbomen gedekt. Als de eerste gasten binnen druppelen trek ik een andere geweldige jurk aan en de megahoge pumps knellen niet. Ik verzwik ook mijn enkels niet op het kiezelpad. Iedereen ziet er stralend uit en ik krijg bergen cadeaus. Van handgemaakte appelmoes tot diamanten oorbellen, iedereen heeft zijn best gedaan. Nadat de kinderen voorbeeldig hun bord leegeten en daarna hutten bouwen buiten, kletsen en lachen de volwassenen als in een prachtige Italiaanse film. Op het platteland. Met ondergaande zon.

Nu zit ik op de bank. De zon heeft zich hier de hele dag niet laten zien, maar is nu totaal verdwenen. De kinderen liggen op bed. Of tenminste, voor zolang het duurt. Ik hoor nog steeds getrippel en gestamp. Gezing, geren en tig keer een wc bezoek. Gegil van Lina. ‘Bemoei jij je er niet mee’ van Luc. Zucht. Nog even wachten op de rust. Harm legt op mijn verzoek een fles wijn koud. Ik denk dat ik hem zo aan mijn mond zet.
Harm weet dat humor helpt.
‘Ik weet het ultieme cadeau, ik geef je een jaar lang rust.’
Met grote ogen kijk ik hem aan ‘de kinderen gaan de deur uit?’
‘Haha ja, of je kunt in de kelder vertoeven.’
Met een pruillip kijk ik hem aan.
‘Schilder ik hem wit’, lacht hij.
Ik denk dat ik er ook een dwangbuis bij krijg. Hopelijk een witte.
Proost   ;-)!

1

Er zijn nog geen reacties.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *