IPL

dinsdag, december 4, 2012 0 1

Kaal of kammen? Deze vraag is me weleens gesteld. Gelukkig niet op een eerste date ofzo. Nee, gewoon tijdens het werk, door een collega. Een vrouwelijke, rustig maar. Ik heb toch maar even gevraagd wat ze precies bedoelde, maar het was gauw duidelijk. Of er down under een oerwoud of woestijn was. Grote bossen zijn uit. Ja, het is wel degelijk ooit in geweest. Getuige sommige films van vroeger. Toen was Mr. Gilette nog niet geboren denk ik. Misschien is hij tijdens zijn geboorte verstrikt geraakt in aan elkaar gekoekt haar, dat hij daar later enorm veel soort scheermesjes voor heeft bedacht. Dank hiervoor.

De oplossing tegen ontsierende stoppels is nog niet gevonden. Harsen is een optie. Ooit heb ik mezelf dit cadeau gedaan tijdens een schoonheidsbehandeling. Wie kaal wil zijn moet pijn lijden, moet hun slogan geweest zijn. Laten we het erop houden dat mijn stukken vel niet op hun strip hoorde te zitten. Letterlijk met huid en haar. Dus dat was eens, maar nooit weer.

De epilady, wie kent hem niet? De moeder van een vriendinnetje van vroeger had er eentje. Wij hielden er een vreemde vriendschap op na, want bedachten dat we dat wel eens op onze benen konden uitproberen. Gewoon je babyhuidje met 1e haartjes uitsteken en dan je vriendin dat martelwerktuig erop laten rammen. Toen ik wat ouder was, begreep ik dat hij zo niet helemaal gebruikt diende te worden. Ik kocht er eentje bij de Kijkshop en ging er thuis eens goed voor zitten. Oké, ik ben een aansteller, maar ik ben niet verder gekomen dan een enkel. Heb hem teruggebracht. Lekker fris, ik weet het. Gelukkig heb ik hele schone enkels.

Ik versleet een Ladyshave en ging over op scheermesjes. Dat kwaliteit hier wel degelijk verschil maakt, werd al snel duidelijk. Botte mesjes van huismerken vilden mijn onderbenen. Waardoor je rondliep met stukjes wcpapier op alle bloedende plekjes. Gilette bood hulp, met schuimende zeepkussentjes en meerdere roterende mesjes en andere marketingmeuk. Maar wat moet je dan? Kammen is geen optie.

Ik las in magazines over laser en flitsen. Oftewel IPL. Bij mijn luxe kapsalon in Zaltbommel, zat ook een schoonheidssalon. Heel slim gaven zij mij een eerste behandeling (t.w.v. 100,-!) cadeau. Ook hier snap ik de marketingtruc achter (hallo, ik kom niet helemaal uit een kleurboek). Maar ik stapte er met beide benen in. Of bikinilijn in dit geval. Dit vergt nogal wat voorbereiding. Je moest 2 dagen van tevoren geschoren zijn, want ze hebben wel een haartje nodig om op te flitsen. Genoteerd. Op de dag zelf scheer je natuurlijk netjes je benen en smeert ze in met lotion. Niet te snel achter elkaar natuurlijk, dat irriteert. En je wilt er op je paasbest bij liggen. Je zoekt een zacht broekje uit, niet iets met veel kant, dat zit vast niet lekker na het flitsen. Lekkere warme, lange sokken, je ligt er immers wel half nakend = koud bij.

Goed voorbereid kreeg ik mijn intake gesprekje. Allemaal heel netjes, ook dat ze omdraaide, toen ik mijn broek uittrok. Altijd fijn een skinny jeans, die niet over je enkels wilt en die dan nog netjes opvouwen en op je tas leggen. Een joggingbroek was fijner geweest. Maar die trek ik buitenshuis niet aan. Al helemaal niet in een kapsalon, waar de vrouwen erbij lopen alsof ze van de cover van Vogue komen. En daar moest ik dan nu aan gaan vertellen wat er geflitst mocht worden. Genant. Maar voor het goede doel. Ze vond me netjes. Er zijn schijnbaar ook vrouwen zonder gene, die de broek bij binnenkomst in de hoek mikken en hun string in de kroonluchter schieten. Om vervolgens wijdbeens in de stoel te gaan liggen. Zo niet ik. Netjes hield ik de stof een beetje aan de kant, zodat ze erbij kon.

Ik kreeg het alleen hier al wat warm van. Toen zette ze het eerste blokje op mijn huid. Tets. Alsof ze een heet elastiekje tegen mijn huid aansloeg. Ik liet me niet kennen. Maar op bepaalde plaatsen, schoot mijn been gewoon uit. Reflex. Ik bood alvast mijn excuses aan voor als mijn onderbewustzijn haar een schop gaf. Ze lachte. Ik maakte geen grapje. Halverwege heb ik mijn sokken maar uitgetrokken. Het zweet stond bijna letterlijk in mijn bilnaad. Roodgloeiend ging ik weg. Ik heb het weekend nog net niet wijdbeens doorgebracht. Heet douchen was ook een crime. Je zou denken dat ik ook hier niet haarloos van zou worden.

Totdat ik als test aan een haartje trok. En hij zonder moeite losliet. Euforie maakte zich van mij meester. De volgende afspraak werd gemaakt. De warme sokken liet ik achterwege, net als mijn gene, na de eerste 2 minuten. En ik wist nu dat ik na 10 minuten klaar zou zijn. Doorbijten dus. Bij de 4e afspraak bleek de schoonheidsspecialiste niet meer werkzaam bij hun. En werd de deur open gedaan door ‘mijn’ kapster. Ik vond het toch lichtelijk ongemakkelijk dat zij zich nu niet alleen meer met mijn hoofdhaar zou gaan bezig houden. Na wat grappen en grollen, ging ik toch maar liggen. Ik had me immers al helemaal (mentaal) voorbereid.

Bij de 6e afspraak was er een nieuwe schoonheidsspecialiste aangenomen. Fijn, nog een vreemde erbij voor wie ik mijn broek kon laten zakken. Gelukkig was ze heel lief en gaf ze me af en toe pauze. Ik had de stand hoger laten zetten, om het resultaat sneller in zicht te hebben, maar wat een kleinzerig ding ben ik. Ik begon te spijbelen. Door mijn afspraak af te zeggen. En geen nieuwe te maken. Ik keek er echt tegenop. Totdat ik de dijk oprijd in het altijd wonderschone Poederoijen en mijn oog op een bord van Medcos valt. Het merk waar ze bij mijn kapsalon IPL mee deden.

Dit ben ik niet, maar zo werkt het

Zal ik? Toch maar eens informeren. Ze heeft originele apparatuur én biedt alles aan voor de halve prijs. Mijn oren klapperen. Daar wordt Joyce wel blij van. Voor dat geld, kan ik dus ook gewoon mijn oksels haarvrij laten maken. En pakt ze ook nog even het stukje tussen mijn wenkbrauwen mee. Anders ben ik zonder pincet net een weerwolf. Het wordt al bijna een eitje om mijn broek uit te trekken voor een vreemde. Vrolijk spring ik op de stoel. Kom maar op, nou zet ik door. Bij mijn nieuwe IPL-meesteres maak ik trouw een nieuwe afspraak. Traditie blijft, om alles even tiptop in orde te maken, een paar minuutjes voordat ik vertrek. Zoals vanavond.

De deur staat open. Ik loop naar binnen, ik hoor dat ze bezig is in haar martelkamer en ga rustig zitten. Ze steekt haar hoofd om de hoek ‘wat kom jij hier nou doen?’. Ik kijk om, misschien heeft ze het tegen haar hond? Die blijkt hier niet te zijn. Evenmin als mijn afspraak in haar agenda. Foutje, bedankt. Sta je daar met je goed geschoren gedrag. Met mijn ziel onder mijn arm vertrek ik weer naar huis. Daar gaat de bel. Wehkamp vrolijkt mijn avond weer op, met 7 zakken kleding. Én een klein doosje. Daar zal mijn ionische borstel in zitten, tegen statisch haar. Hoofdhaar wel te verstaan. Verder valt er niet veel meer te kammen.

1

Er zijn nog geen reacties.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *