Hypochonder

dinsdag, november 6, 2012 0 0

Ja, ik ben een hypochonder. Eigenlijk gewoon een combinatie van aanstelleritis/hoog-sensitiviteit/piekeren.

Ik vergeet nooit dat ik jaren geleden bij mijn accupuncturist op de tafel lag en hij me enorm liet schrikken. Hij ‘masseerde’ mijn lichaam en ontdekte zo fijne plekjes om wat naaldjes in te draaien. Tot dusver prima. Totdat hij aankwam bij mijn rechterzij. Hij voelde. Voelde nog eens en vroeg half aan zichzelf, half aan mij wat daar zat. In een combinatie van Chinees-Nederlands. Maar ik begreep hem meteen. Alarmbellen gingen af. Wat is wat? Hij voelde een bult onder mijn ribben en durfde er niet meer aan te komen. Ik des te meer. Ik heb heel die knobbel de rest van de dag van alle kanten betast. Hij werd er ook pijnlijker van. Ik maakte er bijna een paarse bult van. Dit was niet goed. In mijn hoofd nam ik al bijna afscheid. ’s Avonds was hij vertrokken. Met de noorderzon. Heel mijn lichaam bevoeld of hij ergens anders was opgedoken, mijn mysterieuze bult. Uiteraard kwam ik wat bobbels tegen op mijn weg, maar die lijken er toch te horen. Niet gerust ging ik slapen. Zwierf er nu een bobbel door mijn lichaam?

De volgende ochtend was ik bijna gerustgesteld dat hij er weer was. Nou ga ik zelden naar de dokter, maar ik geloof dat ik hier niet heel lang mee heb rond gelopen. Het bleek gewoon een zwevend rib te zijn. Al die zorgen voor niks. Maar goed, dat hoort een beetje bij me. Maar ondanks mijn hypochondrie, ga ik normaliter niet voor 1 klacht naar de dokter. Dat vind ik het vaak niet waard. Ik maak meestal een lijstje. In mijn hoofd. Bij meerdere klachten mag ik naar de dokter. Of als ik met de kinderen moet, want die neem ik wel serieus.

Zoals laatst bij de tandarts, Lina had pijn in haar tand en we gingen langs. Na wat foto’s constateerde hij nieuwe kiezen, onder de oude en dat gaf druk. Met het zweet in mijn handen vroeg ik wat ik kon doen tegen kapot tandvlees. Lina en de tandarts keken me walgend aan toen ik lekker plastisch beschreef hoe ik het vel van mijn tandvlees poetste. Hij wilde wel even kijken. Hij trok een gezicht bij de aanblik van mijn rauwe vlees waaruit ik weinig kon opmaken. Vond hij me een aansteller, of vond hij het er ook pijnlijk uitzien? Ik had al met een spiegel gekeken (die besloeg heel irritant) en foto’s geprobeerd te maken. Zeg maar niks, ik weet het. Maar blijkbaar moet het vanzelf genezen.

Vandaag moest ik dus voor iets anders naar de dokter en ik bedacht dat ik dan nog wel een vraag kon stellen. Ik heb namelijk een fantastische dokter. Mochten we ooit verhuizen, bied ik hem ons tuinhuisje aan. Altijd handig, zo’n dokter dicht in de buurt. Die je serieus neemt. En bereid is elke week een echo te maken, als je onzeker bent of het wel goed gaat met je ongeboren spruitje (in het verleden, rustig maar). Hij neemt alle tijd voor je, pakt er boeken bij en luistert naar je. Wat geniet ik daar van. Eigenlijk zou ik vaker langs moeten gaan. Ik vertelde hem dat ik zo’n 2 maanden geleden onze oude bbq naar de bedrijfs-afvalcontainer van de overbuurman heb gesjouwd. Mijn vingers stopte ik in de gaatjes waar normaal de roosters in horen. Dit was best scherp. Maar ik moest me gewoon eens niet zo aanstellen. Doorlopen. Toen ik hem neerzette voelde ik mijn vingertoppen niet meer. Het tintelde en ze zagen er vreemd paars uit. Maar de bbq werd ’s middags mooi opgehaald en dat voelde goed. Maar mijn vingers nog steeds niet zo. Vooral mijn middelvinger lijkt te slapen. Kan ik ook geen obscene gebaren maken. Maar aangezien ik heel netjes ben, doe ik dit zelden. En omdat mijn middelvingers krom zijn (ik denk aan artritis/artrose of reuma en jij?) en ik eerder het gevoel heb dat mensen me uitlachen als ik mijn middelvinger opsteek.

De dokter keek alleen maar even naar mijn arme vingertje en keek me hoofdschuddend aan. Je hebt je zenuwbanen flink beschadigd. Kijk maar naar de verkleuringen, wees hij aan. Dit duurt maanden om te herstellen. Als je koude handen hebt, gelijk handschoenen aan en warm houden. Ik beloofde hem geen bbq’s meer te tillen en mijn handen te warmen. Aan de buik van mijn man. ’s Nachts. Maar dat vertelde ik er niet bij   😉

0

Er zijn nog geen reacties.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *