Een week verder…

woensdag, januari 14, 2015 4 10

Time flies…blijkbaar ook als je geen fun beleeft. Er is alweer een week voorbij sinds je er niet meer bent. In levende lijve dan. Wel volop in ons hart, gedachten en gesprekken. Vorige week schreef ik een blog voor je. Ik besloot hem niet op Facebook te plaatsen, want ik wilde niet respectloos zijn en het ging me niet om likes. Harm deelde hem wel, evenals Kirsten. Omdat het mijn gevoel is en ik dat natuurlijk ook gewoon mag uiten. En voor ik het wist hadden ruim 1.000 mensen jouw verhaal gelezen. Het zegt natuurlijk genoeg over hoeveel mensen je kende en hoe geliefd je was. Dat bleek ook uit de reacties. Die me eerlijk gezegd overvielen. Hoeveel mensen me niet aanspraken. Hoe mooi ze het vonden. Daar deed ik het niet voor. Maar dit is mijn uitlaatklep.

Ik denk dat je het hilarisch zou hebben gevonden, mij te zien zweten, bij iedereen die me tegemoet kwam. Jij wist dat ik mezelf liever niet teveel omring met mensen. En accepteerde dat. Je nodigde me wel uit, voor bijvoorbeeld de kerstborrel bij jullie thuis, ondanks dat je wist dat ik niet zou komen. Ik vond het zeker een eer en vertelde je dat ook. Maar sprak liever één op één met je. Omringd met onze kids, dat wel. Hoe anders was afgelopen week. Toen ik weer bij je thuis was. Vol met je geliefden. Maar zonder jou. Jij had me over de drempel getrokken. Letterlijk en figuurlijk. En me op mijn gemak gesteld. Want dat deed je. Nu zat ik daar. Zonder jou. Dit hoorde niet. Van geen enkele kant.

We gingen afscheid van je nemen in Zaltbommel. Ze vertelden me dat je er zo goed bij lag, dat jij het echt was. En ondanks dat ik snap wat ze bedoelden, ervaarde ik het niet helemaal zo. Je was het wel, maar toch ook niet. Het was je lichaam, niet je ziel. Je leek een beetje op zo’n pop bij Madame Tussauds. Met een rustig gezichtje, zonder enige expressie. En superzachte gebalsemde handen. Ijskoud waren ze. Zo voelde mijn hart ook toen. Totaal afgesloten. Ik liet het niet binnen. Verwachtte ook dat je even naar me zou knipogen of een grapje zou maken. Je deed het niet. Ik legde ‘onze’ thee bij je neer. Heb je een bekend kopje thee, als je daarboven bent. En misschien kan je je handen eraan warmen.

Jij kon dat soort rauwe humor wel waarderen. Wat zou ik toch graag weer met je lachen. Niet dat we alleen maar aan de oppervlakte bleven. Zeker niet. Maar ik besefte niet hoeveel dit voor me betekende. Ik hoor nu van anderen hoe je me zag. En wou dat ik jou dat levend had verteld. Waarom doen we dat niet? Lijkt alles zo vanzelfsprekend. De dag beginnen en eindigen met een potje Wordfeud tegen jou. Chatten en appen. In Zaltbommel lunchen met jou en de meiden als we elkaar toevallig tegenkomen. Wanneer ik afgelopen zaterdag daar weer aan een tafeltje zit, krijg ik een klap in mijn gezicht. Tranen druppen op mijn broodje, als ik besef dat we dit nooit meer samen gaan doen. Nooit is zo definitief. En beetje bij beetje zie ik in dat het allemaal niet zo gewoon was. Maar bijzonder. Jij was bijzonder. Ik vertel het je nu.

Thuis doe ik het noodzakelijke, maar verder staar ik lusteloos voor me uit. Soms overvalt het verdriet me, soms zie ik het aankomen. Net als toen ik op school wat in het boek ging schrijven voor je. Daar zie ik voor het eerst de rouwkaart. Een kaarsje bij je foto. Bloemen. Alsof er iemand dood is.
Oh ja…
Mijn ogen worden weer nat. Maar ik hou me in. Kinderen spelen op de computer en een potje tafelvoetbal. Terwijl ik probeer te schrijven wat ik voel. Dat ik aan je denk. Dat ik niet weet wat ik in godsnaam tegen Harro en jullie meisjes moet zeggen. Niks zal de pijn verzachten. Ik schrijf dat ik verwacht dat je elk moment naar me toe kan lopen om een hand op mijn schouder te leggen. Ik slik de brok weg en kijk op. Uit het niets gaat ineens het kaarsje uit. Hoe symbolisch. Of is het een teken? Dat je er nog bent om te steunen? Ik geloof daarin. En dat jouw hart groot genoeg is om op meerdere plaatsen tegelijkertijd te zijn. Want zo was je in leven ook.

Dat heb ik gisteren ook een aantal keren voorbij horen komen. Tijdens de plechtigheid. Hoe je er altijd voor alles en iedereen was. Zonder daarmee op de voorgrond te treden. Hoe je verbond. En vrede zocht voor iedereen. Dat werd gewaardeerd door velen. Dat was te zien. Wat was het druk. En hartverscheurend. Om je meisjes te horen huilen. De mooie woorden over je te horen. Ik zat op de achtergrond. Kon daar mijn emoties de vrije loop laten. En wilde het liefst daarna meteen vertrekken. En gunde dat ook je lieve familie en vrienden. Want wie heeft er van hun daarna nog echt behoefte om te condoleren? Je geliefden verdienen nu ook een beetje rust. Na al deze hectische dagen. Waarin ze beslissingen moesten maken over zaken waar ze nog nooit bij na hadden gedacht. En ook niet zouden moeten hoeven. Maar wat hebben ze het mooi gedaan. Met lieve foto’s van je, passende muziek en waardevolle speeches. Wanneer we uiteindelijk wegrijden, miezert het. Ik kijk naar de donkere lucht, vol samengeplakte wolken. Ineens wijken ze uiteen en schijnt de zon vol bij me naar binnen. Harm kijkt me aan ‘zag je dat?’. Ik knik met een glimlach. Bedankt Annette. Voor de zon. Voor wie je was. Dat ik je heb mogen kennen, hoe kort dat ook was. Bedankt voor alles.

Morgen begint een nieuwe dag. Een nieuw leven. Want zoals jij het zo raak hebt gezegd:

‘Het is zoals het is, maar het wordt nooit meer zoals het was’

Nog een theetje samen

Nog een theetje samen

 

10
4 Comments
  • Avatar
    Karin Faase
    januari 14, 2015

    Ontroerende en herkenbare blog Joyce!

  • Avatar
    Tonnie Annemarie Veld
    januari 15, 2015

    Joyce hoe mooi heb je dit weer geschreven, diep uit je hart. Hopelijk vindt jij en ieder die zo betrokken was bij Annet, op zijn manier de kracht om door te gaan en er voor elkaar te blijven zijn…..

  • Avatar
    Wieneke Meulman
    januari 15, 2015

    Hoi Joyce, wat heb je dat weer prachtig verwoord, heel herkenbaar, bij mij voelt het ook zo! We hebben mooie herinneringen aan Annette en dat ze er niet meer is past nog steeds niet in het plaatje. Ze heeft veel mensen ontroert dat was ook wel te zien aan het aantal mensen wat op de crematie is gekomen. Het is zoals het is maar niet meer zoals het was. Veel sterkte! Groetjes Wieneke

  • Avatar
    Elja
    januari 16, 2015

    …… Prachtig weer….. Wat een gave om zo mooi je gevoelens te kunnen uiten!…..

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *