Kurenpolder

maandag, juli 23, 2012 0 0

Vandaag is een bijzondere dag. Het is sinds 1994 niet meer zo’n tropisch weekend geweest. ’s Ochtends om 9 uur was het al 26 graden. Heerlijk. Op naar het strand. Harm wil niet naar een  strand als Scheveningen, want file ernaar toe en druk. En Harm heeft een tijdje geleden een meertje (of plas, maar dat staat zo raar) ontdekt, met een naam die doet denken aan een Spa waar ze modder uit de polder gebruiken. Dit is niet het geval. Wat ze wel hebben is een binnenbad (nog niet geweest, gezien mijn jeukerigheid ten opzichte daarvan). En dan natuurlijk het water buiten, grenzend aan een zandstrandje en er zijn ook ligweides met gras. Je kunt hier ook kamperen, dus er is ook een campingwinkeltje, daar hou ik dan weer wel van. Mijn zoontje ook, want ze verkopen hier (vracht)auto’s. Hij gaat dus niet vaak mee naar het winkeltje. Aan de overkant van het water liggen prachtige huizen, met allemaal zo hun eigen ligweide met bootje. Dat lijkt me pas lekker, lig je lekker in je eigen tuin en kijk je lachend naar de drukte aan de overkant.

Maar Harm had gelijk, er stond geen file ernaartoe. Om half 10 lagen we op een tactisch plekje, dichtbij het water en achter ons Luc zijn favoriete klimtoestel. Wat betreft de drukte had Harm geen gelijk. Er zijn blijkbaar toch nog mensen die denken; ik hoef niet vroeg op te staan, om een plekje te vinden, ik creeer gewoon een plekje. Dat plekje was rondom ons. Geen grapje, ik kwam terug van het kastelen bouwen en moest gewoon zoeken naar onze parasol. Er stonden er ineens 4 omheen en dan niet op een meter afstand, nee, gewoon echt pal naast ons. Dat het gewoon net lijkt alsof je part of the family bent. Ik had spontaan zin om op te stappen. Misschien was dat ook hun doel.

De vrouw naast ons zwaaide haar memmen bij Harm in zijn gezicht toen ze een greep deed naar haar kinderwagen, die ze achter onze bolderkar had geparkeerd. Ik kon hun gesprekken ook geheel volgen en kwam er dus achter dat er nog meer vrienden van ze kwamen, maar volgens hun paste dat nog prima. Er reed nu gewoon een pendelbus naar dit enorm ontspannen, niet drukke oord. Dat geeft wat aan. Toen er echt nog mensen hun handdoek grenzend aan die van ons ervoor legde gaf ik Harm een blik. Die vrouw ving hem ook op en even later had ze ze toch een stukje verplaatst. Ja koekoek, voel eens aan je hoofd, we konden gewoon niet eens van onze handdoek afstappen om naar het water te lopen. Kreeg al helemaal zin om met onze blubbervoeten eroverheen te banjeren. Helaas zijn mijn kindjes wel zo netjes om om alle handdoeken heen te lopen en alleen hun natte zandvoeten op onze eigen handdoeken te zetten. Ook fijn.

’s Middags was het 33 graden, gevoelstemperatuur: zonnesteek in de woestijn. Het drinken uit de koeltas was in no time op. Misschien toch maar een koelbox aanschaffen, kan meer in. Maar voelt zo burgerlijk, alsof het dan echt is afgelopen met je. Misschien ga ik dan net zoals mijn moeder ook boterhammen met smeerworst/kaas/komkommer meenemen, die tegen de tijd van opeten met elkaar waren versmolten en de kaas zompig was en naar wijn smaakte. Dit in combinatie met een hap zand, maakt een toplunch. Harm heeft dit soort herinneringen ook, maar dan met gebakken ei en broodjes zand/hagelslag. Ik neem wel de gewoonte van mijn moeder over om een zakje op te hangen en ons afval in te verzamelen. Zouden meer mensen moeten doen. Ik hoop dat ze dit lezen.

Dan maar wat te drinken halen bij het winkeltje. Die bleek niet opgewassen tegen zoveel volk (wie wel) en gekoeld drinken was uitverkocht. Evenals de waterijsjes. Dus Harm en kinderen aan de Magnum. Lina was zo slim om te beginnen met eten bij het winkeltje. Luc ging er op mijn handdoek eens goed voor zitten. Bij het openmaken dropen de stukken chocola al richting handdoek. Ik zal hem eens helpen dacht ik. De chocola smaakte naar zacht karton. Niks knapperigs en het was ook nog een limited edition; sea salted caramel chocolat. Krijg je een beeld? Wie verzint dit. Luc boeide het niet, liet zijn ijsje overhellen en druppelde zijn buik onder. Hup, snoeten/toetenboendoekjes tevoorschijn, ik moet echt aandelen kopen hierin. In de doekjes dan, zeker niet de ijsjes.

En toch, afgezien van het zand, de hitte, de wegrennende Luc op zoek naar auto’s van andere kinderen en de drukte, was het een gezellige dag!

0

Er zijn nog geen reacties.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


Protected with SiteGuarding.com Antivirus